บทที่ 1036

“นายน้อยสอง วันนี้ผมไม่รู้ว่าสุนัขของคุณเป็นอะไร! พวกมันไม่กินอะไรเลย! อย่างกับว่านั่นยังไม่แปลกพอนะครับ พวกมันยังเอาแต่กัดโซ่ของพวกมันด้วยสีหน้าตื่นตระหนกบนใบหน้าของพวกมันอีกด้วย! พวกมันอาจพบบางอย่างตอนที่พวกเราพามันเข้าไปในภูเขาสามวันก่อนหรือเปล่าครับ?” พ่อบ้านกล่าวกับยูวาน ขณะที่คนอื่น ๆ ยังคงเพลิดเพลินกับมื้ออาหารเที่ยงกันอยู่

“พบบางอย่างงั้นเหรอ? ไม่มีอะไรหรอก พวกมันอาจป่วยอยู่ก็ได้ ดังนั้นก็โทรเรียกสัตวแพทย์มาตรวจดูพวกมันแล้วกัน!” ยูวานยิ้มเยาะ

ทันทีที่ประโยคของเขาสิ้นสุดลง อย่างไรก็ตามคนรับใช้คนหนึ่งก็เดินโซเซเข้ามาก่อนจะพูดขึ้น “น นายน้อยสอง! มีข่าวร้ายครับ! สุนัขสองตัวของคุณเพิ่งตาย! ผมไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเกิดอะไรขึ้น! ชั่วขณะหนึ่งพวกมันก็เริ่มทำตัวบ้า ๆ บ้า ๆ ขึ้นมาฉับพลัน และถัดจากนั้น พวกมันทั้งคู่ก็น้ำลายฟูมปากไปแล้ว!”

เนื่องจากคนรับใช้รู้ดีว่านายน้อยสองชอบเลี้ยงสุนัขมากแค่ไหน เขาจึงมาบอกยูวานเกี่ยวกับการค้นพบนี้ทันที เพื่อหลีกเลี่ยงปัญหาที่ไม่จำเป็น

“ว่าไงนะ?! พาฉันไปหาพวกมัน!” ยูวานตอบกลับ ขณะที่สมาชิกของตระกูลโมลเดลคนอื่นทั้งหมดตามเขาไปยังสวนหลังบ้าน

สวนหลังบ้านเองคือบ้านของสุนัขเกือบร้อยตัวได้ ซึ่งแตกต่างจากที่พวกมันมักจะประพฤติตัวตามปกติ อย่างไรซะ พวกมันทั้งหมดก็ดูเหมือนจะบ้าคลั่งกันโดยสิ้นเชิงในวันนี้! พวกมันหลายตัวยังดิ้นรน และแทะกัดกรงเหล็กของพวกมันอีกด้วยซ้ำ!

ในช่วงเวลาสั้น ๆ ที่ยูวานอยู่ที่นั่น เขาได้เห็นการตายของสุนัขอีกสามตัวจนถึงกับทำให้เขาสะดุ้งกลัวขึ้นมา

“โทรเรียกสัตวแพทย์มาเดี๋ยวนี้ และให้พวกเขามาตรวจดูว่าเกิดอะไรกับสุนัขพวกนี้!” ยูวานสั่ง ขณะที่โมลเดลคนอื่นหลายคนก็เริ่มตื่นตระหนกกัน

สาเหตุของทั้งหมดนี้คืออะไรกัน? มันเกือบจะเหมือนราวกับว่าพวกสุนัขสัมผัสได้ถึงหายนะที่จวนใกล้จะเกิดขึ้นบางอย่าง!

เนื่องจากไม่มีสุนัขตัวไหนสงบนิ่งลงได้ สัตวแพทย์จึงไม่สามารถวินิจฉัยพวกมันได้อย่างเหมาะสม เพราะมันเป็นไปไม่ได้ที่จะตรวจเช็คพวกมันโดยที่ไม่ได้รับบาดเจ็บร้ายแรงกันก่อน

เมื่อยามค่ำมาถึง สุนัขกว่าครึ่งหนึ่งที่นั่นก็แทบจะไม่มีชีวิตอยู่แล้ว

ประมาณช่วงเวลานั้น คนรู้จักของควินเลนเห็นว่าเขาขยับตัวไปมาอย่างค่อนข้างลับ ๆ ล่อ ๆ เมื่อเลิกคิ้วข้างหนึ่งขึ้น จากนั้นเขาก็ร้องออกมา “เฮ้ นายรู้ไหมว่าพวกสุนัขเป็นบ้ากัน? สถานที่สุดท้ายที่พวกมันส่วนใหญ่ไปก็คือป่าเอเวอร์แดร์ ดังนั้นต้องมีความเกี่ยวข้องกับสถานที่แห่งนั้นแน่! ยังไงซะ ก็ไม่มีใครสามารถคาดเดาได้ด้วยซ้ำว่าอะไรอาจไปกระตุ้นปฏิกิริยาเช่นนี้ในหมู่พวกมันได้!”

ทั้ง ๆ ที่เขาคุยกับควินเลนอย่างชัดเจน แต่ควินเลนก็ไม่สนใจเขาเลย เขาหัวเราะคิกคักขณะที่ยังคงเดินต่อไปตามทางเดินที่มีห้องหนึ่งอยู่ เมื่อเดินไปหาเขา จากนั้นคนรู้จักของเขาก็ตบไหล่เขาเบา ๆ ก่อนจะพูดเพิ่มเติม “เฮ้ ฉันกำลังคุยกับนายอยู่นะ ควินเลน!”

เขาสั่นไหวเล็กน้อย มันทำให้ชัดเจนว่าจิตใจของควินเลนนั้นถูกครอบงำอยู่ จนเขาไม่ได้สังเกตว่าเขาคือคนที่เพื่อนของเขาคุยด้วย

“…เอ๋? พวกมันก็เป็นแค่สุนัขอยู่ดี! ไม่เห็นจะมีอะไรเลยถ้าพวกมันตาย? เมื่อพูดถึงเรื่องนั้นแล้ว นายจะมุ่งหน้าไปที่ไหนกัน ลูอิส?” ควินเลนตอบกลับอย่างรวดเร็ว