บทที่ 1040

“ทุกคน! โจมตีพร้อมกันเลย!” ยาชสั่งเสียงดัง

ด้วยการที่ตอนนี้โมลเดลมากมายโกรธจัดกันอยู่แล้ว พวกเขาทั้งหมดจึงทำตามคำสั่งของยาช โดยวิ่งไปข้างหน้ากันเพื่อจะล้อมโจมตีเจอรัลด์!

ความจริงก็คือว่าคนมีฝีมือที่ปรากฏตัวอยู่ในเวลานี้ไม่ใช่ผู้เชี่ยวชาญระดับสูงที่แท้จริงภายในตระกูลโมลเดล พวกเขาเพียงเชี่ยวชาญทางทักษะและความสามารถในการต่อสู้มากกว่าโมลเดลทั่วไปเท่านั้น เป็นผลให้เห็นได้ชัดว่าไม่มีพวกเขาคนไหนใกล้เคียงที่จะเป็นคู่ต่อสู้ที่เหมาะสมของเจอรัลด์ได้เลย

เจอรัลด์เองตอนนี้ก็กำลังโจมตี และฆ่าทุกคนที่เขาเห็นได้อย่างง่ายดายราวกับว่าเขาเพียงกำลังหั่นผักอยู่

ใครก็ตามที่ขวางทางเขาก็จะพบกับความตายที่รุนแรงในทันที

“ข เขาแข็งแกร่งมาก…เขาแข็งแกร่งมากเกินไป!” ยาชตะโกนขณะที่เขากลืนน้ำลายอย่างแรง การมีคนมากมายไม่ได้มีความอะไรถ้าพวกเขาไม่สามารถทำร้ายเจอรัลด์ได้เลยด้วยซ้ำ!

เขาฉวยโอกาสของความวุ่นวาย ยาชรีบเข้าไปหายูวาน ที่ยังคงนอนอยู่จุดเดิมที่เขาตกลงมา ก่อนจะถามอย่างกระวนกระวานใจ “น นายน้อยสอง! คุณรู้สึกยังไงบ้าง?!”

“พ พวกมันถูกตัดขาด…เส้นลมปราณทั้งหมดของฉันถูกตัดขาดแล้ว!” ยูวานตะคอกออกมา ขณะที่เขาอดทนต่อความเจ็บปวดของเขา

เสียงกรีดร้องครั้งแล้วครั้งเล่าตามมา ขณะที่โมลเดลหลายคนถูกสังหารมากขึ้น

แม้โมลเดลบางคนมีประสบการณ์ชีวิตขึ้น ๆ ลง ๆ มากกว่าเมื่อเทียบกับคนอื่น ๆ แต่ก็ไม่มีพวกเขาคนไหนจะเคยเผชิญกับการสังหารหมู่ขนาดใหญ่เช่นนี้มาก่อนเลย เมื่อรู้ว่าพวกเขาจะไม่มีชีวิตรอดในคืนนี้ พวกเขาหลายคนจึงกรีดร้องต่อไปด้วยความสยดสยอง ขณะที่พวกเขากอดลูก ๆ ของพวกเขาไว้โดยรักใคร่

“พวกเราไม่สามารถยื้อได้อีกต่อไปแล้ว! พวกเราไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเจอรัลด์! เขาทรงพลังมากเกินไป! ผมจำเป็นต้องนำคุณออกไปจากเรื่องทั้งหมดนี้ นายน้อยสอง! ความสำคัญแรกของผมคือช่วยชีวิตคุณก่อน!” ยาชที่วิตกกังวลมากกว่าที่เคยประกาศ ขณะที่เขาเฝ้ามองสมาชิกของตระกูลของเขาทยอยล้มตัวลงกับพื้นต่อไป อย่างไร้ชีวิต

“ม ไม่! ฉันไม่ยอมรับมัน!” ยูวานคำราม ขณะที่เขากัดฟันเป็นการคัดค้าน

“ไม่มีทางอื่นแล้วครับ! นายน้อยสามก็จากไปแล้ว ดังนั้นจึงไม่มีอะไรควรบังเกิดแก่คุณเช่นกัน! พวกเราจะตัดสินใจลงมือขั้นต่อไปเมื่อหัวหน้าตระกูลกลับมาแต่จนกว่าจะถึงตอนนั้น พวกเราควรจากไปก่อนนะครับ นายน้อยสอง! ทุกคน! พยายามให้ดีที่สุดเพื่อคุ้มกันนายน้อยสอง!” ยาชตะโกน ขณะที่เขาเริ่มทำการเคลื่อนไหวในทันที

เมื่อได้ยินแบบนั้น พวกโมลเดลจึงมีอารมณ์ชั่ววูบกันขึ้นมา ขณะที่พวกเขาทั้งหมดแผดเสียงใส่ “พวกเราจะฆ่าแกซะ!”

ขณะที่พวกเขาพุ่งเข้าใส่เจอรัลด์ ยาชจึงใช้โอกาสนี้แบกยูวานออกไปอย่างปลอดภัย ในท่ามกลางความโกลาหล

“ไม่! ฉันไม่อาจจากไปแบบนี้! โมลเดลคนอื่นทั้งหมดยังคงอยู่ข้างใน! ฉันปฏิเสธที่จะออกไปโดยไม่ได้ฆ่าเจอรัลด์ก่อน!” ยูวานตะคอก ขณะที่เขาทนกลั้นความเจ็บปวดของเขาเอาไว้