บทที่ 1041

เมื่อช่วยเหลือซาเวียหลังจากการตื่นจากอาการโคม่าระยะสั้นของเขา เจอรัลด์จึงสั่งให้เวลสันและคนของเขารีบเร่งมาที่นี่ในทันที เจอรัลด์ยังบอกเขาให้ใช้เทคนิคสกานเน็ตของพระราชวังจิตวิญญาณเช่นกัน ซึ่งเป็นวิธีที่รวดเร็วที่สุดสำหรับพวกเขาในการดักจับโมลเดลทั้งหมดไว้ภายในบ้านของเขาเมื่อเริ่มเกิดไฟไหม้ เจอรัลด์จะไม่เสี่ยงโอกาสใด ๆ ที่จะให้พวกเขาคนไหนได้ออกไปโดยมีชีวิตอยู่

“แม้มีคนไม่กี่คนจากการหนีรอดไปจากพวกเราได้ แต่พวกเราก็สามารถคาดคะเนตำแหน่งปัจจุบันของพวกเขาทั้งหมดได้นะครับ นายน้อย” เวลสันรายงาน

“เยี่ยมมาก อย่าลืมตามล่าพวกเขาทุกคนไม่ยกเว้นใคร ผมต้องการให้พวกเขาประสบกับความรู้สึกสิ้นหวังอย่างแท้จริงว่าเป็นยังไง…” เจอรัลด์ตอบกลับ ร่างกายของเขาเปียกโชกไปด้วยเลือดสด ๆ ขณะที่เขาหันกลับไปมองคฤหาสน์ที่กำลังถูกเผาไหม้ เมื่อเฝ้ามองเปลวเพลิง เจอรัลด์ก็อดไม่ได้ที่จะยกริมฝีปากของเขาเป็นการยิ้มเยาะที่มุ่งร้าย

เป็นตอนนั้นเองเมื่อหัวใจของเวลสันเต้นสั่น

‘… เนื่องจากนายน้อยดื่มเลือดศักดิ์สิทธิ์ไปแล้ว ตอนนี้เขาก็น่าจะสามารถควบคุมอารมณ์ของเขาได้อย่างสบาย…แล้วทำไมฉันถึงรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติเกี่ยวกับนายน้อยล่ะ…? ออร่าที่เขาปล่อยออกมาในเวลานี้มันให้ความรู้สึก…แตกต่างไปจากที่เขามักจะมี…ช่างน่ากลัวที่สุด!’

กระแสความคิดของเวลสันถูกตัดขาดลงด้วยเสียงกรีดร้องด้วยความกลัวของซาเวีย ที่ดังเสียดท้องฟ้ายามค่ำคืนขณะที่ไฟนรกยังคงแผดเผาต่อไปตลอดทั้งคืนนี้…

เนื่องจากหน้าหนาวเพิ่งสิ้นสุดลงในจังหวัดโลแกน อากาศจึงเย็นยะเยือกเมื่อตอนเช้ามาถึงในท้ายที่สุด

“นี่ครับ คุณยูวาน…ดื่มน้ำบ้างเถอะครับ…” ยาชกล่าว ขณะที่เขายื่นขวดน้ำพร้อมกับถุงนอนให้ยูวานที่ได้รับบาดเจ็บสาหัส

ยูวานเองที่มีใบหน้าซีดเซียวในตอนนี้ก็อ่อนแอมากเกินกว่าจะโต้เถียงได้ด้วยซ้ำ

ยูวานและคนของเขาหลบหนีการจับกุมมาตลอดทั้งคืน ราวกับว่าช่องทางการสื่อสารทั้งหมดของพวกเขาถูกตัดขาดยังไม่เลวร้ายพอ แต่ยังมีความไม่เข้าใจได้ถึงการขาดแคลนรถยนต์ภายในจังหวัดโลแกนเช่นกัน นั่นคือปัญหาสำหรับพวกเขา เนื่องจากเดิมทีพวกเขาวางแผนที่จะโบกรถด้วยความหวังว่าจะได้ติดรถไปด้วย เพื่อออกไปจากสถานที่ที่ถูกตัดขาดแห่งนี้

สุดท้ายแล้ว ในที่สุดพวกเขาก็ได้พบรถยนตร์หรูที่ดูราคาแพงคันหนึ่ง และเมื่อยาชเห็นมัน เขาจึงพยายามที่จะหยุดมันไว้ในทันที

พวกเขามีความต้องการที่หลบซ่อนอย่างเร่งด่วน ที่ไหนก็ได้ที่เป็นที่กำบัง ในขณะที่รอให้หัวหน้าตระกูลกลับมา

ด้วยความประหลาดใจของทุกคน บุคคลที่ก้าวออกมาจากรถคือซาเวีย!

“เช่นนั้น เป็นคุณนั่นเอง คุณยอร์ค ช่างยอดเยี่ยมมาก! นายน้อยสองได้รับบาดเจ็บสาหัส ดังนั้นโปรดรีบพาพวกเราไปยังที่ที่ปลอดภัยด้วยเถอะครับ!” ยาชกล่าว ขณะเขามองไปที่ผู้หญิงที่ดูซีดเซียวเล็กน้อยคนนั้น

“…ฉัน…ฉันขอโทษด้วย แต่นั่นจะไม่เป็นการสะดวกเล็กน้อยสำหรับฉัน…” ซาเวียตอบกลับ

“…ว่าไงนะ?”