บทที่ 1046

“น้องสาว…!”

เมื่อยูเซลล์ตะโกนเรียกเธอ ร่างของวินนี่ก็เป็นจุดเล็กจิ๋วไปแล้วขณะที่เธอตามคอร์ดและคนของเขาไปที่คฤหาสน์อย่างฉับไว

“สิ่งต่าง ๆ มากมายกำลังริเริ่มขึ้น ฉันคิดว่าฉันควรไปดูเช่นกัน…” ยูเซลล์พึมพำกับตัวเอง ขณะที่เธอเริ่มเดินไปหาพวกเขา

ก่อนที่เธอจะทันได้ก้าวไป อย่างไรก็ตาม เธอก็ถึงกับตกตะลึงอย่างที่สุดกับร่างสีดำที่พุ่งผ่านเธอไปอย่างเร็วมาก!

“…นั่นคืออะไรกันเนี่ย?” ยูเซลล์กล่าว ขณะที่เธอขมวดคิ้ว ไม่ว่ามันจะเป็นอะไรก็ตาม ก็เอาไว้ก่อนเถอะ ยูเซลล์ยังคงมุ่งหน้าไปยังคฤหาสน์ต่อไป

ครู่สั้น ๆ ต่อมา ประตูไปสู่ห้องโถงใหญ่ภายในคฤหาสน์คลอฟอร์ดก็ถูกเหวี่ยงเปิดออก ขณะที่เสียงที่น่าหวาดหวั่นและฟังดูแก่ชราแผดร้องขึ้นมา “ตระกูลคลอฟอร์ดทั้งหมดจะต้องชดใช้ด้วยเลือดในวันนี้ หากมันเป็นสิ่งสุดท้ายที่ฉันจะทำ!”

เสียงตะโกนนั้นดังมากจนทุกคนสามารถรู้สึกหูอื้อ ขณะที่ลมบอกลางร้ายพัดเข้ามาในห้อง

ตามมาหลังจากนั้น คอร์ดนำคนที่ดูทรงกำลังของเขาเข้ามาในห้องโถง ขณะที่ปาร์คเกอร์ก้าวออกไปข้างหน้าก่อนจะถามขึ้นมา “นายหวังจะบรรลุผลอะไรโดยการทำแบบนี้ คอร์ด?”

“หลีกไป ปาร์คเกอร์! อย่ายุ่งกับเรื่องนี้! ฉันมาที่นี่เพื่อจะชำระแค้นเปื้อนเลือดที่ฉันมีกับคลอฟอร์ด!” คอร์ดคำราม ขณะที่เขากำหมัดทั้งสองข้างของเขา ในขณะที่ถลึงตามมองดีแลน

อย่างไรซะ ขณะที่เขาทำแบบนั้น คอร์ดก็กลายเป็นตกตะลึงเล็กน้อยเมื่อสายตาของเขาเหลือบไปเห็นแผนที่ขนาดใหญ่ที่ฉายอยู่ข้างหลังดีแลน

แต่ความตกใจของเขาเป็นเพียงชั่วคราว อะไรก็ตามนอกเหนือจากการทำลายล้างคลอฟอร์ดสามารถรอก่อนได้สำหรับตอนนี้ และเขาก็รู้สึกยินดีกับความคิดนั้นอย่างเดียว

“ฮึ่ม! คุณพูดว่าคุณมาเพื่อชำระแค้น แต่ตระกูลของพวกเราเคยทำอะไรให้คุณถึงสมควรได้รับแบบนั้นล่ะ?” ดีแลนตอบกลับพร้อมกับขมวดคิ้ว