บทที่ 1197

“…ว่าอย่างไรนะ…นี่คุณกำลังพูดบ้าอะไรกันน่ะ…?” คุนดรี้ที่น้ำตาไหลพรากเอ่ยถาม เธอหันไปมองเจอรัลด์ เพราะไม่อยากจะเชื่อในสิ่งที่เขาพูด เธอไม่รู้ว่า เขากำลังพยายามจะทำอะไรกันแน่

“นี่เขาคิดว่า ตัวเองเป็นคุณคลอฟอร์ดจริง ๆ เหรอเนี่ย? เขากลัวจนเสียสติไปแล้วหรืออย่างไร? ฮ่าฮ่าฮ่า!”

“คิดเหมือนกันใช่ไหม? เขายังเชิญคุนดรี้ไปที่เมาน์เทนท๊อปด้วยตัวเองอีกด้วย! ช่างเหมือนตัวตลกจริงๆ !”

“ห๊า! นี่เขารู้ตัวบ้างไหมว่า กำลังทำอะไรอยู่?!”

ในขณะที่หญิงสาวหลายคนในงานกำลังพูดจาดูถูกเจอรัลด์ ซียอนก็เดินเข้ามาในงานพร้อมกับกางเกงตัวใหม่

และทันทีที่เขาเห็นเจอรัลด์กำลังถูกคนในงานพูดจาล้อเลียน เขาก็รู้สึกตื่นเต้นพอ ๆ กับลูกชายของเขา ณ จุดนั้น แม้แต่แฟนสาวของเขาก็ยังลืมความเจ็บปวดที่โดนตบหน้าไปก่อนหน้านั้น

“คราวนี้ ผู้ชายคนนี้มันต้องแย่แน่ค่ะพ่อ! มันไม่ได้ปลอมตัวเป็นคนรับใช้ของคุณคลอฟอร์ดเท่านั้น แต่ตอนนี้มันยังปลอมตัวเป็นคุณคลอฟอร์ดอีกด้วย! หนูอยากรู้จริง ๆ ว่ามันจะเอาตัวรอดจาดเรื่องนี้ได้อย่างไร!” หญิงสาวพูดพร้อมกับทำสีหน้าร้ายกาจ

ในขณะที่เหตุการณ์กำลังวุ่นวายขึ้นเรื่อย ๆ ประตูใหญ่ของห้องโถงก็ถูกเปิดออก…

จากนั้นเสียงของคนรับใช้คนหนึ่งก็ดังขึ้น “แขกผู้ลึกลับมาถึงแล้ว!”

พอทุกคนได้รู้ว่า แขกผู้มีเกียรติลึกลับผู้นั้นเป็นคนของตระกูลคลอฟอร์ด ความเงียบสงัดก็เข้ามาปกคลุมห้องโถง จากนั้นทุกคนรวมถึงเจอรัลด์ ก็พร้อมใจกันหันไปมองที่ประตูทางเข้าทันที

เมื่อประตูทั้งสองบานถูกเปิดออกอย่างเต็มที่ พวกเขาก็มองเห็นรถมายบัคห้าสิบคันจอดอยู่ตรงด้านหน้าพรมแดง สักพักประตูของรถทุกคันก็เปิดออก และบอดี้การ์ดในชุดสูทสีดำก็เดินลงมาจากรถด้วยท่าทีที่ดูสุภาพแต่เคร่งขรึม

ในขณะที่ทุกคนกำลังตกตะลึงจนอ้าปากค้าง บอดี้การ์คนหนึ่งก็เดินนำชายวัยกลางคนมาที่พรมแดง เขาเดินตรงมาที่กลุมฝูงชนที่อยู่ในงานด้วยท่าทีที่ดูสุขุม

แขกบางคนที่ยังนั่งอยู่รีบลุกจากเก้าอี้ทันที ในขณะที่สองพ่อลูกตระกูลสไนเดอร์รีบวิ่งออกไปตรงทางเข้า เพื่อต้อนรับแขกผู้มีเกียรติ ที่อยู่ในแวดวงธุรกิจเดียวกันกับพวกเขาคนนี้

“พวกเรารอคุณมานานมากแล้วครับ คุณไลล์! ในที่สุดคุณก็มาถึงเสียที!” โนเอลกล่าวคำต้อนรับ พร้อมกับโค้งคำนับชายคนนั้นอย่างสวยงาม จากนั้นเขาก็ส่งสัญญาณให้สมาชิกผู้น้อยในครอบครัวของเขาทำตาม