บทที่ 1221

“โอ้! นั่นเพรสตันนี่!” หญิงสาวที่กำลังรับประทานอาหารในร้านต่างพากันกรีดร้อง เพราะรู้สึกตกใจกับฉากโรแมนติกที่เกิดขึ้นต่อหน้าอย่างกะทันหัน

หญิงสาวส่วนมากมักจะมีความฝัน อยากให้ชายหนุ่มมาแสดงความโรแมนติกแบบนี้กับเธอ มันจึงเป็นเรื่องยากที่พวกเธอจะมัวนิ่งเฉยกับเหตุการณ์ที่กำลังเกิดขึ้นในตอนนี้

ยิ่งไปกว่านั้นแล้ว คนที่มาสารภาพรักยังคุกเข่าลงต่อหน้า พร้อมกับยื่นช่อดอกไม้ให้อีกด้วย! ไม่ว่าหญิงสาวคนนั้นจะเป็นคนใจแข็งแค่ไหนก็ตาม หากมีใครมาสารภาพรักด้วยวิธีนี้แล้วล่ะก็ พวกเธอก็คงจะต้องรู้สึกดีใจจนแทบหลอมละลายเป็นแน่!

นิสัยทั่วไปของผู้หญิง ก็มักจะชอบผู้ชายที่เอาอกเอาใจเก่ง และทำเรื่องเซอร์ไพรส์ให้เป็นธรรมดาอยู่แล้ว

ด้วยความที่ฉาก ๆ นี้ได้เกิดขึ้นต่อหน้าต่อตาของสาว ๆ ในร้าน แววตาของพวกเธอในตอนนี้จึงเต็มเปี่ยมไปด้วยความอิจฉาริษยา และความเกลียดชัง ถึงแม้ว่ายูลิสาและเพื่อน ๆ จะรู้สึกไม่ต่างกันกับหญิงสาวคนอื่น ๆ แต่ในขณะเดียวกัน พวกเธอก็รู้สึกตื่นเต้นแทนโนแอล พวกเธอจึงรีบขยับออกมาเพื่อให้พื้นที่กับเพรสตันและโนแอล จากนั้นทุกคนก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเพื่อบันทึกภาพเหตุการณ์อันแสนโรแมนติกนี้เอาไว้

เมื่อเหลือโนแอลเพียงคนเดียวที่นั่งอยู่บนโต๊ะ เธอเกิดอาการเขินจนหน้าแดง และรู้สึกอึดอัดเล็กน้อย จากนั้นเธอก็เอาผมทัดหูตัวเอง ก่อนจะพูดด้วยท่าทีและน้ำเสียงที่เคอะเขิน “นายกำลังทำบ้าอะไรอยู่น่ะ เพรสตัน…?”

“เธอน่าจะเข้าใจเจตนาของฉันดีนะโนแอล… ได้โปรด เข้าใจเสียทีเถอะว่าฉันชอบเธอมานานแล้ว และฉันสัญญาจะดูแลเธอเป็นอย่างดีไปจนชั่วชีวิต ถ้าเธอตกลงที่จะอยู่กับฉัน! เพราะฉะนั้น… เป็นแฟนกับฉันเถอะนะ!” เพรสตันตอบด้วยน้ำเสียงที่จริงจัง

“โอ้โห! ตอบรับเขาสิ!”

“ตอบรับเขา! ตอบรับเขา!”

หลังจากที่ได้ยินคำขอที่จริงจังเช่นนั้น ผู้คนที่มุงดูก็ไม่สามารถทนนิ่งเฉยต่อไปได้ เมื่อเพรสตันได้ยินเสียงเชียร์ของผู้คนเหล่านั้น เขาก็เริ่มมีสีหน้าที่ดูมั่นอกมั่นใจขึ้นมา

อย่างไรก็ตาม โนแอลแสดงออกอย่างชัดเจนว่าเธอไม่ได้รู้สึกยินดีกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเลย เธอรู้สึกร้อนผ่าวที่ใบหน้า และทันใดนั้น เธอก็ยืนขึ้น ก่อนจะพูดว่า “ฉันเคยบอกนายไปแล้วไง ว่าฉันยังไม่พร้อมจะมีความสัมพันธ์กับใครตอนนี้!”

จากนั้นเธอก็หยิบกระเป๋า ก่อนจะหันหลังเดินออกไป

เพรสตันไม่คิดว่าเธอจะหนีไปดื้อ ๆ แบบนั้น เขารู้สึกอับอาย ก่อนจะตะโกนออกมา “เดี๋ยวก่อน! โนแอล!”

แต่ถึงกระนั้น โนแอลก็ยังไม่หยุดเดิน เพรสตันรู้สึกผิดหวัง และกลีบดอกไม้ที่ร่วงอยู่บนพื้นก็ดูเหมือนจะกำลังล้อเลียนเขาอยู่ เขาจึงขว้างช่อดอกไม้นั้นทิ้งไปด้วยความโมโห