บทที่ 1237

บรรยากาศงานเลี้ยงฉลองวันเกิดของโนแอลเปลี่ยนไปทันทีที่เจอรัลด์มาถึง

โดยเฉพาะอารมณ์ของเกรซี่ และมันคงไม่ได้เป็นการกล่าวเกินจริง หากจะบอกว่าอาการวัยทองของเธอที่ควรจะเกิดขึ้นในอีกสามสิบปีข้างหน้า กำลังกำเริบขึ้นอย่างกะทันหันในตอนนี้

ใคร ๆ ต่างก็ดูออกว่าโนแอล ลูกสาวคนเดียวของเธอ มีความสัมพันธ์ที่ค่อนข้างจะพิเศษกับเด็กหนุ่มคนนี้ เนื่องจากเธอมีประสบการณ์อาบน้ำร้อนมาก่อน เธอจึงบอกได้ว่า ลูกสาวของเธอกำลังรู้สึกสนใจในตัวผู้ชายคนนี้อยู่

แต่ในทางตรงกันข้าม โนแอลกลับปฏิบัติกับเพรสตัน

หากเกรซี่ยอมปล่อยให้เหตุการณ์เป็นแบบนี้ต่อไป มันคงจะต้องเกิดปัญหาขึ้นอย่างแน่นอน ถ้าเพรสตันรู้สึกไม่พอใจ

ท่ามกลางสถานการณ์เช่นนี้ คนเป็นแม่อย่างเกรซี่ คงปล่อยให้เหตุการณ์เป็นแบบนี้ต่อไป โดยไม่จัดการอะไรสักอย่างไม่ได้

เธอจะยืนมองลูกสาวของเธอก้าวเท้าลงเหวต่อไปได้อย่างไรกัน?!

ด้วยเหตุนี้ เกรซี่จึงมีอารมณ์ที่ฉุนเฉียว และทำตัวไม่เป็นมิตรกับเจอรัลด์ในงานเลี้ยง

“นี่ครับ สเต็กเนื้อวากิวของคุณ!”

ในเวลานี้ อาหารทุกอย่างได้ถูกนำออกมาเสิร์ฟเรียบร้อยแล้ว

เด็กเสิร์ฟยังนำอาหารจานหลัก ซึ่งถือเป็นจานเด็ดของงานเลี้ยงในวันนี้เข้ามาในห้องจัดเลี้ยง

หลังจากนั้น ผู้จัดการโรงแรมก็เดินตามเด็กเสิร์ฟเข้ามาในงานเลี้ยงด้วย

ผู้จัดการคนนี้เป็นชายวัยกลางคน และเพื่อเป็นการแสดงความเคารพต่อเพรสตัน เขาจึงตัดสินใจที่จะเข้ามาอธิบายรายละเอียดของเมนูอาหารจานนั้นด้วยตัวของเขาเอง

หรือจะพูดอีกอย่างได้ว่า เขาให้เกียรติตระกูลแชดเวลส์เป็นอย่างมาก

เจอรัลด์เคยรับประทานอาหารที่ร้านอาหารหลายร้านในเมืองเมย์เบอร์รี่ ความจริงแล้ว เขาได้ยินเสียงล่ำลือมานานว่าสเต็กเนื้อวากิวของโรงแรมลองธอร์น อินเตอร์เนชั่นแนล นั้นมีชื่อเสียงโด่งดังมาก แต่เขายังไม่เคยได้ลองรับประทานมัน เพราะเขาไม่เคยมาที่โรงแรมนี้มาก่อน

และนี่ก็ถือเป็นครั้งแรก ที่เขาจะได้ลองลิ้มรสอาหารจานนี้

“คุณครับ คุณรู้อะไรเกี่ยวกับอาหารจานนี้หรือไม่?”

ในขณะที่เจอรัลด์กำลังจะลองชิมอาหาร ผู้จัดการก็หันไปสบตากับเพรสตัน ก่อนที่จะพูดแทรกขึ้นมาด้วยสีหน้าที่เย็นชา

“โอ้! ผมไม่ค่อยรู้อะไรหรอกครับ!” เจอรัลด์ตอบพร้อมกับส่ายหน้า

“ฮึ่ม! ดูเหมือนว่าคุณจะมาจากต่างจังหวัดใช่ไหมครับ? คุณมาที่โรงแรมลองธอร์น อินเตอร์เนชั่นแนล เป็นครั้งแรกหรือเปล่าครับ?” ผู้จัดการพูดด้วยน้ำเสียงที่แฝงไปด้วยการดูถูก

ทุกคนที่อยู่ในงาน รวมถึงหญิงสาวสองสามคนก็อดไม่ได้ที่จะวางตะเกียบของพวกเขาลง