บทที่ 1244

ทันใดนั้นเอง ประตูของวิลล่าก็เปิดออก บอดี้การ์ดสองคนลากตัวริต้าเข้ามาข้างใน

ริต้าพยายามดิ้นรนให้ตัวเองหลุดออกจากพันธนาการของพวกเขา ก่อนจะตะโกนออกมา “ปล่อยฉัน! ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้เลยนะ!”

“ปล่อยเธอเดี๋ยวนี้เลย!” เจอรัลด์ตะโกน ในขณะที่เดินตรงมาหาพวกเขา

“... เจอรัลด์?” ทันทีที่เธอเห็นเขา ริต้าก็บ่นพึมพำด้วยความรู้สึกประหลาดใจ

หลังจากที่ลูกพี่ลูกน้องของเธอหายไป เธอก็ไม่เคยได้ยินข่าวคราวของเธอจากเจอรัลด์อีกเลย

หลังจากที่เธอหายตกใจ ริต้าก็คิดกับตัวเองว่า ‘หืม เจอรัลด์ คลอฟอร์ด… ทายาทผู้ร่ำรวยของตระกูลคลอฟอร์ด… ผู้มีเงินทองมากมายมหาศาล… เขาเป็นคนที่มีอำนาจขนาดนั้น ฉันยังนึกสงสัยว่าทำไมเขาถึงยังนึกถึงลูกพี่ลูกน้องของฉันอยู่อีก… บ้าจริง เขาไม่เคยติดต่อเรามาเลยด้วยซ้ำ ตั้งแต่เธอหายตัวไป… เขาคงจะไม่แคร์หรอกมั้ง ว่าลูกพี่ลูกน้องของเราจะเป็นจะตายอย่างไรในตอนนี้!’

ในตอนนั้น เจอรัลด์ได้ส่งแซคไปปลอบขวัญคนในตระกูลสมิทที่เหลือเท่านั้น ตามที่เจอรัลด์ได้สั่งเขาเอาไว้ แซคบอกกับพวกเขาว่า พวกเขามาหาแซคได้เสมอ หากต้องการความช่วยเหลือ ตระกูลคลอฟอร์ดเต็มใจที่จะช่วยเหลือตระกูลสมิทเสมอ ไม่ว่าจะอย่างไรก็ตาม

ถึงกระนั้น ตระกูลสมิทก็ยังคิดว่าเจอรัลด์แค่ทำแบบนั้นไปตามมารยาท เพราะคุณคลอฟอร์ต้องการแสดงความเสียใจกับสิ่งที่เกิดขึ้นกับมิล่าเท่านั้นเอง

เพราะท้ายที่สุดแล้ว มิล่าก็หายไปแล้ว แล้วเจอรัลด์กับคนอื่น ๆ ในตระกูลสมิทจะยังมีความสัมพันธ์ต่อกันด้วยเหตุอันใดเล่า? พวกสมิทเองก็รู้ดีแกใจว่า พวกเขาไม่มีเหตุผลอะไรที่จะต้องข้องแวะกับคนร่ำรวยพวกนี้อีกต่อไปแล้ว

เมื่อคิดเช่นนั้นแล้ว พวกเขาก็ปฏิเสธเงินสนับสนุนจากแซคโดยสิ้นเชิง

ความจริงแล้ว หากไม่ใช่เพราะเธอรู้ว่าพวกเขากำลังจะทำลายเมาน์เทนท็อปวิลล่าแล้วล่ะก็ เธอก็คงจะไม่เดินทางมาที่นี่เพื่อจะพบแซคแต่แรก เพราะสถานที่แห่งนี้ควรจะเป็นเรือนหอของมิล่าและเจอรัลด์

‘ถึงแม้เจอรัลด์จะรู้ถึงข้อนั้นดี… ฮึ่ม! ช่างไม่สนใจใยดีอะไรเลย!’ ริต้าคิดกับตัวเองด้วยความโมโห

แต่ถึงกระนั้น เจอรัลด์ก็ดูโตเป็นผู้ใหญ่ขึ้นมาก หลังจากที่เธอไม่ได้เจอกับเขาถึงสองปี นอกจากนั้น เขายังดูแข็งแรงกำยำ และดูมีพลังของการเป็นผู้นำที่แข็งแกร่ง และน่ายำเกรงขึ้น

หลังจากนั้น เจอรัลด์ก็พยักหน้าให้ริต้า ก่อนจะพูดว่า “ริต้า! ลูกพี่ลูกน้องของผม! หวังว่าคุณจะสบายดีนะ! ช่วงนี้เป็นอย่างไรบ้าง?”