บทที่ 1253

ก่อนที่เจ้าหน้าที่เหล่านั้นจะทำอะไรเจอรัลด์ พนักงานต้อนรับที่นั่งอยู่บนโต๊ะตรงทางเข้ามาโดยตลอด ก็ตะโกนเสียงดัง “มีแขกส่งของขวัญล้ำค่ามาให้คุณหญิงจอร์เดน จากตระกูลสมิทค่ะ!”

เมื่อได้ยินเช่นนั้น ทุกคนก็เงียบเสียงลงทันที ในขณะที่ยาน่าและคนอื่น ๆ ต่างหันไปมองหน้ากันด้วยความตกใจ จอร์เจียก็เกิดอาการตัวสั่น จากนั้นทุกคนก็พร้อมใจกันหันไปมองตรงประตูทางเข้าด้วยความสงสัย

มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่? ของขวัญล้ำค่าจากแขกคนหนึ่งเหรอ? และพวกมันถูกส่งมาให้หญิงชราอาวุโสแห่งตระกูลสมิทเสียด้วย! เมื่อมันถูกเรียกว่าของขวัญ ‘ล้ำค่า’ แล้วใครก็ตามที่ส่งมันมา คงจะต้องเป็นคนที่ยิ่งใหญ่และร่ำรวยมากกว่าคนอื่น ๆ ที่ส่งของขวัญมาให้จอร์เจียก่อนหน้านี้อย่างแน่นอน ท้ายที่สุดแล้ว การที่คนคนหนึ่งจะมอบของขวัญอันล้ำค่าให้ใครสักคน ก็ไม่ใช่เรื่องปกติที่คนธรรมดามักจะทำกันอยู่แล้ว

เห็นได้ชัดว่าของขวัญที่ถูกส่งมานั้นต้องมีค่ามากมายมหาศาล แต่สิ่งที่สำคัญกว่าก็คือ การที่บุคคลจะสามารถมอบของขวัญดังกล่าวให้ใครได้ พวกเขาจะต้องมีสถานะและตัวตนที่ไม่ธรรมดาอย่างแน่นอน

พวกเขาทั้งหมดมั่นใจมากเกี่ยวกับเรื่องนี้ เนื่องจากกฎของการให้ของขวัญได้ถูกกำหนดมาตั้งแต่สมัยโบราณ โดยพื้นฐานแล้ว หากมีคนให้ของขวัญธรรมดามา พนักงานต้อนรับจะต้องทำเครื่องหมายลงในรายการเท่านั้น หากของขวัญนั้นมีชิ้นใหญ่ พนักงานต้อนรับจะต้องยืนขึ้นเพื่อแสดงความขอบคุณแทนเจ้านายของพวกเขา อย่างไรก็ตาม หากมีการมอบของขวัญอันทรงเกียรติมาให้ ไม่เพียงแต่พนักงานต้อนรับจะต้องยืนขึ้นเท่านั้น แต่พวกเขายังต้องประกาศให้ทุกคนทราบด้วยเสียงดังอีกด้วย!

แม้ว่าจะมีการส่งของขวัญอันทรงเกียรติมาให้โดยไม่ได้ระบุนามของผู้ให้ของขวัญ พนักงานต้อนรับก็ยังคงต้องปฏิบัติตามกฎ และประกาศว่ามีของขวัญส่งมาถึงให้ทุกคนได้รับรู้

ด้วยเหตุนี้ คนจากตระกูลเซียจึงพร้อมใจกันมองไปที่ทางเข้าด้วยความประหลาดใจ ยาน่าเองที่กำลังโกรธเกรี้ยวสุดขีดจากการถูกตบเมื่อไม่กี่นาทีก่อนหน้านี้ ก็พบว่าเธอกำลังตกตะลึงไปชั่วขณะ

อย่างไรก็ตาม เธอรีบดึงสติของตัวเองกลับมาอย่างรวดเร็ว เธอยังคงเอามือกุมหน้า ก่อนจะแสยะยิ้มและพูดว่า “ช่างไร้ยางอายจริง ๆ… ที่ได้รู้ว่าคุณส่งของขวัญให้ตัวเอง ในขณะที่มาร่วมงานเลี้ยงวันเกิดของคนในตระกูลเซีย! เห็นได้ชัดว่าคุณเป็นคนส่งพวกมันมาให้ตัวเอง! คุณต้องการจะทำให้คุณยายของฉันหัวเราะเยาะคุณต่อไปไม่ได้! ฉันพูดถูกใช่ไหม?”

“ฉันต้องเห็นด้วยกับยาน่าในเรื่องนี้ เธอไร้ยางอายจริง ๆ เซเรนิตี้… แม้ว่าที่ผ่านมาฉันจะปฏิบัติต่อเธอเหมือนเป็นคู่แข่ง แต่ความเจ้าเล่ห์เหลือทนของเธอทำให้ฉันละอายใจจนเกินจะรับไหวในตอนนี้! เธอมีชีวิตอยู่บนโลกนี้นานเกินไปจนสามารถทำอะไรก็ได้แล้วเหรอ?” จอร์เจียทำหน้าบึ้งตึงเช่นกัน

เมื่อแขกในงานหันมามองสมาชิกตระกูลสมิทด้วยสายตาที่ดูถูกมากกว่าเมื่อก่อน ยาน่าก็ได้ทีพูดจาเย้ยหยันต่อ "ดีแล้ว! ฉันต้องการเห็นกับตาของตัวเองว่าไอ้ขี้แพ้จน ๆ คนนี้จะแสดงอะไรให้พวกคุณทุกคนได้เห็นบ้าง! ฮ่าฮ่า!”

เมื่อได้ยินเช่นนั้น เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยก็มองหน้ากันก่อนจะกลั้นหายใจเหมือนคนอื่น ๆ ไม่มีใครปฏิเสธได้ว่า พวกเขาทั้งประหม่า และอยากรู้อยากเห็น ในขณะที่พวกเขารอให้พนักงานต้อนรับประกาศว่าของขวัญคืออะไร

“ของขวัญชิ้นแรกคือ ชุดเครื่องประดับอันหรูหรา!”

“…อะ อะไรนะ…?”

เมื่อได้ยินเช่นนั้น ทุกคนก็ตกตะลึงทันที ท้ายที่สุดแล้ว ก็เป็นไปตามชื่อของมัน ชุดเครื่องประดับอันหรูหรา ประกอบด้วยเครื่องประดับคุณภาพยอดเยี่ยมที่หายาก ยิ่งไปกว่านั้น ชุดเครื่องประดับดังกล่าวต้องมีราคาอย่างน้อยหนึ่งล้านห้าแสนดอลลาร์!