บทที่ 1291

"แก…! งั้นก็มาเริ่มกันเลยดีกว่า! ฉันจะออมมือให้แกในการโจมตีสิบครั้งแรก!” เฟอร์นันโดประกาศ ขณะที่เขามองไปที่เจอรัลด์ก่อนจะส่ายหัว รอยยิ้มอันบิดเบี้ยวปรากฏบนใบหน้าของเขา

ต่อจากนั้น เฟอร์นันโดก็วางแขนของเขาไว้ด้านหลัง และหลับตาลงก่อนที่จะหันไปเผชิญหน้ากับเจอรัลด์

พฤติกรรมของเขาเกือบจะบ่งบอกว่า เขาอยู่ในสภาพแวดล้อมที่แปลกประหลาด ทุกสิ่งทุกอย่างในโลกนี้ดูเหมือนจะไม่มีความหมายอะไรสำหรับเขาเลย

“…เฟอร์นันโดไม่ได้วางแผนที่จะโจมตีหรอกเหรอ…? ท่าทีเยาะเย้ยที่ไร้ซึ่งคำพูดของเขาช่างไร้ความปราณี! เฟอร์นันโดก็คือ เฟอร์นันโดสินะ!”

“เขาทำอย่างนั้นเพราะมีเหตุผล! คุณรู้หรือไม่ว่า ตระกูลดอว์สันนั้นเชี่ยวชาญทักษะศิลปะการต่อสู้ลับที่เรียกว่า วิชาหัตถ์พิฆาต”

“วิชาหัตถ์อะไรนะ? มันเป็นอย่างไรเหรอ?"

“จากที่ฉันเคยได้ยินมา ผู้ฝึกฝนศิลปะการต่อสู้ชนิดนี้จะอนุญาตให้คู่ต่อสู้โจมตีพวกเขาได้ตามที่ใจต้องการ อย่างไรก็ตาม ยิ่งการโจมตีของคู่ต่อสู้นั้นมีความรุนแรงมากเท่าไหร่ มือของพวกเขาก็จะยิ่งหนักขึ้นเท่านั้น!”

“โอ้ พระเจ้า! ไม่คิดเลยว่า ทักษะลึกลับเช่นนี้จะมีอยู่จริงในโลก!”

ขณะที่ทุกคนในฝูงชนกำลังยุ่งอยู่กับการพูดคุยถึงสถานการณ์ปัจจุบัน สลับกับเสียงอุทานที่แสดงถึงความประหลาดใจ ในตอนนี้ เฟอร์นันโดได้ปกคลุมตัวเองด้วยผ้าคลุมที่ดูน่าพิศวง… หากก่อนหน้านี้เขาดูลึกลับมากพออยู่แล้ว ตอนนี้เขายิ่งดูลึกลับมากขึ้นไปอีก

เมื่อเห็นเช่นนั้น ทุกคนได้แต่กลั้นหายใจ ขณะที่ยังคงจับตามองพวกเขาตาไม่กระพริบ

เจอรัลด์เองก็ไม่รู้ว่าวิชาหัตถ์พิฆาตคืออะไร แต่เขารู้ว่า มีโอกาสสูงที่เขาจะไม่สามารถเอาชีวิตรอดกลับไปได้ในวันนี้ เว้นแต่เขาจะแก้ไขสถานการณ์ในตอนนี้ได้

เมื่อคิดเช่นนั้น เจอรัลด์ก็หลับตาลง ขณะที่ร่างกายของเขาเริ่มเปล่งพลังอันมหาศาลออกมากจากภายในอย่างรวดเร็ว… วินาทีที่เขาลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง เจอรัลด์ก็เริ่มพุ่งเข้าหาเฟอร์นันโดทันที!

“เขาเคลื่อนไหวแล้ว! เฟอร์นานโดจะต้องรับมือเขาได้อย่างแน่นอน!”

ทุกคนจับจ้องไปที่ฉากที่กำลังเกิดขึ้นตรงหน้า ขณะที่พวกเขาจับตาดูเจอรัลด์เตะโดนเฟอร์นันโดได้อย่างรวดเร็ว!

หลังจากทึ่ทุกคนได้ยินเสียงดัง 'ตุ๊บ' เสียงที่น่าสะอิดสะเอียนของกระดูกที่แตกก็ดังตามมาในเสี้ยววินาทีต่อมา ฝูงชนกำลังมองดูร่างหนึ่งถูกเหวี่ยงไปด้านหลัง… และลอยกระเด็นไปไกลจนชนเข้ากับโต๊ะและเก้าอี้ที่เรียงกันเป็นแถว!

อย่างไรก็ตาม ทุกคนไม่ได้เป็นกังวลกับเก้าอี้และโต๊ะที่กระจัดกระจายในตอนนี้เท่าไรนัก แต่เนื่องจากสมาชิกหลายคนของสมาคมศิลปะการต่อสู้กำลังนั่งอยู่ตรงเส้นทางที่ร่างของเฟอร์นันโดไถลไป พวกเขาหลายคนต้องลงเอยด้วยการล่องลอยไปทั่วทุกทิศทุกทางเช่นกัน ไม่ว่าจะด้วยความพยายามที่จะหลบการชน หรือเพราะถูกชนโดยตรงจากร่างของเฟอร์นันโดก็ตาม!

ในที่สุด ร่างนั้นก็หยุดลงเมื่อกระแทกกับประตูหมุนกระจกของห้องโถงใหญ่ ทำให้มันแตกละเอียดพร้อมกับเสียง 'เพล้ง' ที่ดังสนั่น...!

และแน่นอนว่าร่างนั้นเป็นร่างของเฟอร์นันโด

ทุกคนรู้สึกมึนงงจนพูดอะไรไม่ออกไปชั่วขณะ โดยเฉพาะมาทิลดา

ในที่สุด เมื่อเธอรวบรวมสติจนสามารถหลุดจากอาการตกตะลึงได้ เธอก็พึมพำเบา ๆ ว่า “…ป เป็น… เป็นไปได้อย่างไรกัน…?”