บทที่ 1295

“…ยูเมะ?”

‘... ใช่เธอจริงๆ…! มันเป็นความจริงที่เธอยังไม่ตาย!'

ทั้งสองคนได้รู้จักกันระหว่างการเดินทางไปยังราชาแห่งพระราชวังมหาสมุทร เจอรัลด์เองก็เคยช่วยชีวิตเธอเอาไว้หลายครั้ง ก่อนที่เธอจะหายตัวไปในที่สุด

เมื่อพูดถึงการหายตัวไปของเธอ เจอรัลด์รู้สึกเป็นทุกข์ และรู้สึกตำหนิตัวเองอยู่ตลอดเวลา ตั้งแต่วินาทีที่เธอหายตัวไป หลังจากที่เขาเป็นลมหมดสติไป เนื่องจากการโจมตีของดอกเด้ด แอนนี่ ที่ทางเข้าของราชาแห่งพระราชวังมหาสมุทร ตอนที่ฟื้นขึ้นมา เขายังจำได้ว่า เขารู้สึกราวกับว่าเธอได้หายไปจากโลกนี้โดยสิ้นเชิง

เขาได้ส่งคนออกไปค้นหายูเมะอย่างละเอียดทุกซอกทุกมุม ในพื้นที่โดยรอบราชาแห่งพระราชวังมหาสมุทรเป็นเวลากว่าหนึ่งเดือน ไม่ว่าเธอจะตาย หรือยังมีชีวิตอยู่ก็ตาม แต่มันก็ไม่มีประโยชน์

ตอนนั้นเองที่เจอรัลด์เริ่มสงสัยว่า ยูเมะอาจจะได้รับการช่วยเหลือจากคนอื่น เพราะท้ายที่สุด เขาก็รู้ว่าเธอกำลังมองหาผู้หญิงในชุดขาวเช่นกัน เท่าที่เขารู้ เธอก็ได้พบศพผู้หญิงในชุดขาวแล้ว!

อย่างน้อย ข้อสันนิษฐานของเขาที่คิดว่าเธอจะได้รับการช่วยชีวิตเอาไว้ก็เป็นความจริง

‘แต่… ทำไมเธอถึงมาอยู่ที่นี่…? เธอเองก็เป็นกันเทอร์เหมือนกัน ไม่สิ…?’ เจอรัลด์คิดกับตัวเอง หัวสมองของเขาเต็มไปด้วยคำถาม ขณะที่เขาพยายามช่วยเธอให้ฟื้นคืนสติโดยใช้เทคนิคลับ

ด้วยความช่วยเหลือของเจอรัลด์ สีหน้าของยูเมะก็ดูดีขึ้นอย่างรวดเร็วจนเป็นปกติ ไม่นานนัก เปลือกตาของยูเมะก็เริ่มเปิดออกอย่างช้า ๆ เผยให้เห็นดวงตาที่สวยงามของเธอ...

เมื่อเธอเห็นหน้าเจอรัลด์ เธอก็สะดุ้งตื่นทันที แม้ว่าเธอจะตกใจมาก แต่เธอก็รีบดึงสติกลับมาได้และคว้าแขนของเจอรัลด์ก่อนจะตะโกนว่า “มีคนกำลังตามล่าคุณ เจอรัลด์! คุณต้องหนี! หนีไปเร็วเข้า!"

เจอรัลด์พยุงเธอให้ลุกขึ้นยืน แล้วหันไปมองซากศพที่ลอยอยู่ในแม่น้ำก่อนจะถามว่า “คุณหมายถึงพวกเขาเหรอ?”

ยูเมะมองซากศพด้วยตาเบิกกว้าง ก่อนจะตอบเขาด้วยน้ำเสียงที่ไม่อยากจะเชื่อ “คุณ… คุณฆ่าพวกเขาทั้งเจ็ดคนเหรอ…?”

"ใช่ ถ้าผมพูดอะไรผิดก็ช่วยบอกผมด้วยนะ แต่พวกเขาทั้งหมดมาจากตระกูลกันเทอร์ใช่ไหม?”

เมื่อได้ยินคำถามของเจอรัลด์ ยูเมะก็ลดศีรษะลงทันที เผยให้เห็นใบหน้าที่มีเสน่ห์ของเธอที่แดงระเรื่อ