บทที่ 132

สองล้านหกแสนดอลลาร์!

นี่ต้องเป็นสถานะแบบไหนกัน?

เป็นไปไม่ได้!

ไอรีนรีบวิ่งไปที่รถก่อนที่เธอจะพลิกดูใบอนุญาตขับรถอย่างไม่ใยดี

“เปาะ!”

เมื่อได้ดูใบอนุญาตขับรถ ไอรีนก็ชะงักไปขณะที่เธอทิ้งใบอนุญาตขับรถลงบนพื้น

เธอตกตะลึงจนพูดไม่ออก

“ถ้าเธอไม่อยากดู ก็แค่ไม่ต้องมองมัน ทำไมเธอต้องขว้างมันลงบนพื้นด้วย?”

เจอรัลด์อดไม่ได้ที่จะยิ้มอย่างขบขันแกมเหน็บแนม

“คนบางคนไม่ได้มีความรู้หรือประสบการณ์ใด ๆ หรอก เช่นเดียวกันกับ พ่อแม่ของเธอก็เหมือนกัน พวกเขาก็ไม่มีความรู้หรือประสบการณ์ใด ๆ ในเรื่องนี้เลย เจอรัลด์ เล่าให้ป้าฟังหน่อยสิว่าเธอพบกับมีล่าของเราได้อย่างไร?”

เฮเลนรีบก้าวไปเก็บใบอนุญาตขับรถก่อนที่จะเหลือบมองมัน จากนั้นเธอก็คว้าข้อมือของเจอรัลด์ไว้ในวินาทีถัดไปอย่างทันที..

เธอเริ่มแสดงความสนิทสนมราวกับว่าเธอกำลังจับมือลูกชายของตัวเธอเองอยู่

“โอ้ คุณป้าครับ เราพบกันตอนที่พวกเรากำลังเรียนการขับรถ!”

เจอรัลด์ตอบ

“ฮ่าฮ่าฮ่า ป้ารู้มาตลอดว่ามีล่าของเรามีรสนิยมที่ดีเช่นนี้ ความจริงแล้ว ป้าก็รู้อยู่แล้วว่าเธอไม่ได้เป็นเพียงแค่ผู้ชายธรรมดา ๆ คนหนึ่งตอนที่ป้าเห็นเธอครั้งแรก เจอรัลด์ คนเหล่านั้นเช่นควินตันและวิคเตอร์จะไปเทียบกับเธอได้อย่างไรกัน?”

“อืมม…”

คำพูดต่างเหล่านี้ทำให้เจอรัลด์ตกอยู่ในจุดที่น่าอึดอัดใจ

ไม่ว่าอย่างไรก็ตาม เป็นใครกันล่ะที่ได้ขับไล่เขาออกไปจากบ้านของพวกเขาในอดีต?

“ใช่ เจอรัลด์ ค่อก ค่อก ย่าเสียใจมากเกี่ยวกับเรื่องนี้ เมสันของเราได้ขับรถชนเข้ากับรถของเธอและทำให้มันมันเสียหาย!”

น้ำเสียงของคุณหญิงชราเปลี่ยนไปอย่างมาก เป็นที่น่าพอใจและเอาใจใส่มากขึ้น

เธอเดินไปหาเจอรัลด์ด้วยรอยยิ้มบนใบหน้าของเธอ

เธอตกใจมากจริง ๆ เพราะเหตุการณ์นี้

แต่แล้ว กลายเป็นว่าเจ้าของรถสุดหรูคันนี้จริง ๆ แล้วจะเป็นหลานเขยของเธอเอง

นอกเหนือจากคนไม่กี่คนที่ยังคงไม่สามารถเข้าใจความจริงที่ว่าแท้จริงแล้วเจอรัลด์คือผู้ประกอบการท้องถิ่น คนอื่น ๆ ก็เริ่มที่จะเปิดใจและพูดคุยกับเจอรัลด์

เพราะเขากำลังรีบที่จะไปซ่อมรถของเขา เจอรัลด์จึงไม่อยากจะรอนอกจากว่าเตรียมพร้อมแล้วที่จะจากไปแม้งานเลี้ยงวันเกิดจะยังไม่จบลง

“เจอรัลด์ ฉันจะมุ่งหน้าไปที่โรงเรียนภายหลังในช่วงบ่าย ฉันไปเป็นเพื่อนนายเพื่อซ่อมรถของนายได้นะถ้างั้น?”

มีล่าถามขึ้นอย่างขี้เล่น

เป็นวันอะไรเนี่ย มีทั้งความสะดุ้งตกใจและความประหลาดใจที่น่ายินดี

สรุปเลยนะ เธอรู้สึกเต็มไปด้วยความตื่นเต้นที่ไม่สามารถอธิบายได้

“แน่นอน! อย่าลืมว่า ฉันบอกเธอไปแล้วว่าฉันจะพาเธอออกไปขับรถเล่นกัน ขึ้นมาสิ!”