บทที่ 1320

"โอ้? แล้วมีปัญหาอะไรไหมล่ะ? นายคิดที่จะตบฉันอย่างนั้นเหรอ? ฮ่า ๆ! ฉันมีความสุขจริง ๆ ที่ได้เห็นนายโกรธเหมือนหมีที่เลี้ยงไม่เชื่องแบบนี้! มาเลย ตบฉันสิ! ทำให้ฉันสมใจหน่อย!" แซมพูดล้อเลียน ขณะที่เขาเริ่มตบหน้าไมลส์อย่างเย้ยหยัน

หลังจากที่เขาพูดจบ ดวงตาของแซมก็เบิกกว้าง เมื่อเขาพบว่าตัวเองกำลังลอยอยู่ในอากาศ ตอนนี้เขารู้สึกแสบร้อนที่แก้มขวาของเขา ในขณะที่เขากำลังจะกรีดร้องอย่างเจ็บปวดจากการตบอย่างรุนแรงของเจอรัลด์ เขาก็หมดลมที่จะเปล่งเสียงออกมา ในวินาทีที่ร่างของเขาชนเข้ากับมุมกำแพง! ทันใดนั้น แซมก็เริ่มอาเจียนออกมาเป็นเลือด พร้อมกับฟันสองสามซี่ที่ผสมอยู่ในนั้น

ขณะที่บอดี้การ์ดสองคนของแซมยืนตัวแข็งอยู่กับที่ และมีอาการตกตะลึง แซมก็ค่อย ๆ คลานเข่าและเงยหน้าขึ้นมาจ้องมองชายที่กำลังยืนอยู่ข้าง ๆ ไมลส์ด้วยสายตาที่อาฆาตแค้น

“แก… แกกล้าดียังไงมาตบฉัน…?!” แซมคำราม ขณะที่เขาจ้องมองเจอรัลด์หยิบกระเป๋าของเขาขึ้นมา

เจอรัลด์ปัดฝุ่นบนกระเป๋าแล้วตอบว่า “อะไรนะ? ก็แกเป็นคนขอให้ทำอย่างนั้นเองไม่ใช่เหรอ ตอนนี้แกพอใจหรือยังล่ะ พ่อคนปากพล่อย”

“แก… แก…! แกมันรนหาที่ตายซะแล้ว! ฆ่ามัน!” แซมตะโกนใส่ลูกน้องทั้งสองด้วยความโมโหสุดขีด ขณะที่ร่างกายของเขายังคงสั่นสะท้าน เขารู้สึกเจ็บปวดเกินกว่าจะลุกขึ้นมาจากพื้นได้

"ไม่ เดี๋ยวก่อน! อย่าทำแบบนั้น!” ไมลส์ตะโกนด้วยความตื่นตระหนก เขารู้ดีว่าบอดี้การ์ดทุกคนในคิงวัลเลย์ได้รับการฝึกฝนมาเป็นอย่างดี

แต่สิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้นต่อไปก็ทำให้ดวงตาของไมลส์เบิกกว้างด้วยความตกใจ

ก่อนที่พวกบอดี้การ์ดจะทันได้เคลื่อนไหว เจอรัลด์ก็พุ่งเข้ามาหาพวกเขาอย่างรวดเร็ว! ในการเตะของเขาเพียงครั้งเดียว ส่งผลให้ร่างของทั้งคู่กระเด็นไปไกลพอสมควร!

เมื่อตระหนักว่าพวกเขาทั้งสองไม่สามารถลุกขึ้นได้อีกจากการโจมตีนั้น แซมที่ตกใจกลัวก็สบถออกมาทันที "บ้าจริง!”

แซมไม่อยากจะอยู่ตรงนั้นอีกต่อไปแล้ว เขาพยายามที่จะลุกขึ้นทันที เพื่อหนีออกจากที่เกิดเหตุ แต่เขาก็ต้องตกใจอย่างสุดขีด เมื่อรู้สึกว่าเท้าของเจอรัลด์กำลังกระทืบลงบนหัวของเขาอย่างรวดเร็ว!

"โอ้? คิดว่าจะหนีไปได้ง่าย ๆ อย่างนั้นเหรอ?” เจอรัลด์ถามอย่างเย็นชา

“ย อย่ามายุ่งกับฉันดีกว่า…! ที่นี่คือคิงวัลเลย์ แกรู้ไหมว่ากำลังเหยียบหัวผู้ที่มีอำนาจสูงสุดของที่นี่… แกอยากรนหาที่ตายหรืออย่างไร…?!”

“พูดตามตรงนะ ก่อนที่ฉันจะมาที่นี่ ฉันเคยคิดว่าคนที่มาจากคิงวัลเลย์ล้วนเป็นคนพิเศษ ฉันยังเชื่อด้วยซ้ำว่า ผู้นำแห่งหุบเขาของแกเป็นคนที่ยอดเยี่ยมมาก น่าเศร้าที่ทุกคนที่ฉันเจอที่หุบเขานี้ ยกเว้นไมลส์ ต่างทำให้ฉันรู้สึกผิดหวังเป็นอย่างมาก เมื่อเป็นแบบนี้แล้ว ทำไมฉันต้องแสดงความเคารพต่อพ่อบ้านที่ไร้ประโยชน์อย่างแกด้วย? แล้วใครกันที่อนุญาตให้แกแตะต้องข้าวของของฉัน? กล้าไปหน่อยไหมสำหรับคนไร้ประโยชน์แบบนี้ ไม่คิดอย่างนั้นเหรอ?” เจอรัลด์ตอบ ขณะที่เขาค่อย ๆ ออกแรงกดที่คอของแซมมากขึ้น