บทที่ 1372

ในขณะที่พวกเขาแบ่งออกเป็นกลุ่มเล็ก ๆ และช่วยกันค้นหาจนทั่วทั้งป่าทึบ โฮแกนเองก็กำลังนำทีมที่มีผู้ช่วยทั้งหมดห้าคนด้วยกัน

และตอนที่พวกเขากำลังค้นหากันอย่างขะมักขะเม้นอยู่นั้น จู่ ๆ หนึ่งในผู้ใต้บังคับบัญชาของโฮแกนก็ตะโกนว่า “มีคนอยู่ข้างหน้า โฮแกน!”

เมื่อได้ยินเช่นนั้น กลุ่มอื่น ๆ ที่เหลือก็พากันพุ่งไปข้างหน้าทันที และในไม่ช้าพวกเขาก็ไปยืนอยู่ข้างคน ๆ นั้น

ขณะที่พวกเขากำลังวิ่งเข้าไป พวกเขาก็สังเกตเห็นว่าคน ๆ นั้นไม่เพียงแต่เดินกะโผลกกะเผลกเท่านั้น แต่เขายังสวมเสื้อผ้าที่ขาดวิ่น และมีรอยแผลทั่วทั้งร่างกายอีกด้วย

อย่างไรก็ตาม ตอนนี้พวกเขาก็ได้มายืนอยู่ข้างชายคนนั้นแล้ว ดวงตาของโฮแกนเบิกกว้างด้วยความตกใจ ในขณะที่เขาพูดว่า “… นาย… นายน้อยกันเทอร์…?”

มีคนติดต่อเฟลตันได้เป็นคนสุดท้ายเมื่อไม่กี่วันก่อน หลังจากที่เขาถูกส่งไปที่ดอร์ดเวลล์ ไฮท์ส เพื่อตามหาเจอรัลด์ จากนั้นก็ไม่มีใครสามารถติดต่อเขาได้อีกเลยจนกระทั่งตอนนี้

อีเร็ตที่กำลังรู้สึกวิตกกังวลพบเบาะแสบางอย่าง เธอจึงตัดสินใจส่งคนหลายคนไปที่ภูเขาเพื่อตามหาเขา แม้ว่าจะไม่พบอะไรเลยก็ตาม พวกเขาไม่คิดเลยว่าจะมีบางอย่างเกิดขึ้นกับเฟลตันจริง!

“…ฮ-โฮแกน…? โอ้ ขอบคุณพระเจ้า! ฉันดีใจมากที่ได้พบนาย…! ได้โปรด รีบมาช่วยฉันที…!” เฟลตันพูดขณะที่เขาน้ำตาไหลทันทีที่เห็นโฮแกนและคนของเขา

“สบายใจได้ครับ ตราบใดที่ผมอยู่ที่นี่ จะไม่มีอะไรเกิดขึ้นกับคุณอีก นายน้อยกันเทอร์ แล้วใครกันที่ทุบตีคุณอย่างรุนแรงถึงเพียงนี้?” โฮแกนถาม

“มัน… มันคือเจอรัลด์…! เมื่อสองสามวันก่อนฉันเจอกับเขาในสลัม ฉันไม่คาดคิดเลยว่าเขาจะว่าจ้างคนที่แข็งแกร่งมากให้มารับมือกับฉัน! ฉันไม่มีทางสู้เขาได้เลย! เมื่อฉันพ่ายแพ้ เจอรัลด์ก็จับฉันเอาไว้ จากนั้นเขาก็กรอกยาพิษเข้าไปในร่างกายของฉัน! ราวกับว่ามันยังไม่พอ เขายังทรมานฉันด้วยวิธีที่หลากหลายจนนับไม่ถ้วน! ที่แย่ที่สุดคือ เมื่อคืนเขาสามารถเรียกวิญญาณของผู้หญิงในชุดขาวได้! หลังจากนั้นเขาก็พาฉันเข้ามาในป่าทึบแห่งนี้… ฉันยังไม่รู้ว่าเขาต้องการอะไรกันแน่ แต่ฉันก็ฉวยโอกาสหลบหนีออกมาได้ตอนที่เขาเผลอ!” เฟลตันอธิบาย

“เป็นไปตามคาด ท่านอาจารย์เดาถูกจริง ๆ! คุณถูกจับและถูกขังอยู่ในสลัมแห่งนั้นตลอดเวลาที่ผ่านมา! ไม่น่าแปลกใจที่ตระกูลกันเทอร์ไม่ได้ข่าวอะไรเกี่ยวกับคุณเลยตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นมา!”

เมื่อได้ยินเช่นนั้น เฟลตันก็หันไปมองลูกน้องคนหนึ่งของเขา ก่อนจะสั่งว่า “นายที่ยืนอยู่ตรงนั้น! ไปสั่งคนที่เหลือให้รีบขยายพื้นที่การค้นหาภายในป่าทันที! เจอรัลด์ยังอยู่ที่ไหนสักแห่งในป่านี้ และเราต้องไม่ปล่อยให้เขาหนีไปได้อีก!”

“รับทราบครับ! ผมจะเรียกคนมารับคุณกลับไปที่คฤหาสน์กันเทอร์ด้วยครับ!”

"ขอบใจมาก!" เฟลตันตอบพร้อมกับพยักหน้า

ไม่นานต่อมาในคฤหาสน์กันเทอร์ คนรับใช้คนหนึ่งรีบวิ่งไปหาอีเร็ตก่อนจะบอกว่า “คุณหญิงกันเทอร์! ในที่สุดนายน้อยกันเทอร์ก็กลับมาแล้วครับ!”

"อะไรนะ? เฟลตันกลับมาแล้วเหรอ?” อีเร็ตถามกลับทันทีด้วยน้ำเสียงที่ทั้งประหลาดใจและดีใจ