บทที่ 1378

เมื่อได้ยินเช่นนั้น ยูเมะก็หันไปมองเฟลตันด้วยความประหลาดใจ และสัมผัสได้ทันทีว่ามีบางอย่างผิดปกติ ประการหนึ่งคือ เธอไม่เคยเห็นดวงตาของเฟลตันเป็นแบบนั้นมาก่อน

เจอรัลด์ยิ้มจาง ๆ แล้วตอบว่า “… คุณพูดถูก ผมไม่ใช่เฟลตัน”

บอกตามตรงเลยว่าเขาเองก็ไม่รู้ว่ามันเกิดอะไรขึ้น ในขณะที่เขารู้สึกวิงเวียนเป็นอย่างมากหลังจากถูกวิญญาณของชายชราโจมตีก่อนหน้านี้ ก่อนที่พลังลมปราณที่สำคัญจะหลั่งไหลเข้ามาเติมเต็มร่างกายของเขา!

มันเหมือนกับว่าเทพแห่งสายน้ำได้ชนปะทะกับภูเขา ทำให้พลังลมที่สำคัญทั้งหมดภายในร่างกายของเขาพุ่งออกมาทันทีที่รอยแยกปรากฏขึ้น! กล่าวอีกนัยหนึ่งคือ ร่างกายของเจอรัลด์กำลังเอ่อล้นไปด้วยพลัง และยังมีการทำลายล้างที่รุนแรงอีกด้วย

เมื่อเจอรัลด์ตระหนักได้ว่าเขาไม่จำเป็นต้องกลัวชายชราอีกต่อไป ยูเมะที่กำลังตกใจก็อุทานออกมาว่า “…ห๊ะ หา…? ถ้าอย่างนั้น… ถ้าเธอไม่ใช่เฟลตัน… แล้วเธอเป็นใครล่ะ…?!”

“ฉันเป็นคนที่ฆ่าเขา!” เจอรัลด์ตอบอย่างสบาย ๆ

“เธอ… เธอฆ่าเฟลตันงั้นเหรอ…?!” ยูเมะพูด ขณะที่เธอถอยหลังไปสองสามก้าว

ถึงกระนั้น เธอก็พอจะเดาได้แล้วว่าคนที่ยืนอยู่ตรงหน้าเธอคือใคร… นั่น… นั่นเขาจริง ๆ ใช่ไหม…?

ขณะที่ยูเมะกำลังครุ่นคิดหาข้อสรุปให้ตัวเอง ชายชราที่โกรธเกรี้ยวก็คำรามเสียงดัง “แก… ไอ้สารเลว…! แกไม่เพียงแค่ฆ่าผู้สืบเชื้อสายของฉันเท่านั้น แต่แกยังปลอมตัวเป็นเขา เพื่อแอบเข้ามาในห้องลับของครอบครัวเราอีกด้วย! ไม่แปลกใจเลยที่พลังลมปราณที่สำคัญของแกถึงดูแตกต่างเป็นอย่างมาก เมื่อเทียบกับพลังของสมาชิกคนอื่น ๆ ในตระกูลกันเทอร์…!”

ในขณะที่ชายชรากำลังเตรียมที่จะจู่โจมเจอรัลด์อีกครั้ง จู่ ๆ เขาก็หยุดอยู่กับที่เมื่อเขาเห็นสิ่งที่ดูเหมือนจะเป็นแสงสีทองสลัวๆ เปล่งออกมาจากร่างกายของเจอรัลด์...