บทที่ 1385

เธอไม่มีวันที่จะเอาชนะคนเหล่านี้ได้

ในตอนนี้เธอรู้สึกกลัวมากจนฝ่ามือและหลังมือของเธอเปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อ

ดาริโอควรจะเป็นผู้ที่คอยช่วยเหลือ และเป็นเสาหลักที่แข็งแกร่งของตระกูลเดเลีย์ แต่ตอนนี้เขาจะหันหลังให้กับพวกเขาจริงเหรอ?!

“ว่ายังไงล่ะยีลีน? อาจารย์ดาริโอเป็นหนึ่งในอาจารย์ที่มีฝีมือระดับแนวหน้า แต่เขากลับถูกปฏิบัติโดยสมาชิกตระกูลเดลีย์เยี่ยงทาส อย่างไรก็ตาม ตอนนี้ทุกอย่างกำลังจะเปลี่ยนแปลงไปจากเดิมอย่างสิ้นเชิง หากอาจารย์ดาริโอมาอยู่กับเรา เขาจะกลายเป็นแขกผู้มีเกียรติของตระกูลลาร์คราฟท์!” ไทล่าพูดพลางยิ้มเยาะไปด้วย

“แก… พวกแกกำลังคิดจะทำอะไร?” ยีลีนพูด ขณะที่เธอกลืนน้ำลายลงคอด้วยความยากลำบาก

“ฮ่าฮ่าฮ่า! ฉันรู้ว่าพ่อของแกรักแกมากที่สุด เพราะแกเป็นลูกสาวคนเดียวของเขา ถ้าเขารู้ว่าแกตกอยู่ในเงื้อมมือของเรา ฉันเชื่อว่าพ่อของแกจะต้องยอมจำนน และยินยอมที่จะลงนามในเงื่อนไขบางประการของข้อตกลงที่คุณแซนด์ทอสกำลังจะนำเสนอ! มันช่างง่ายดายจริง ๆ!” ไทล่าพูดพร้อมกับยักไหล่

“เรายังไม่ได้เข้าไปถึงส่วนลึกที่สุดของโบราณสถานแห่งนั้นเลยนะ และเรายังไม่แน่ใจว่ามีสมบัติล้ำค่าอยู่ในนั้นด้วยซ้ำ แกไม่คิดว่าแกและครอบครัวแซนด์ทอสจะทำตัวบุ่มบ่ามเกินไปหน่อยหรือไง โดยการคุกคามครอบครัวเดลีย์อย่างนั้นเหรอ?” ยีลีนกล่าว

“ฮ่าฮ่าฮ่า! ช่างเป็นผู้หญิงที่โง่และไร้เดียงสานัก แกคิดว่ามันจะเป็นปัญหาที่ใหญ่โตสำหรับเรานักเหรอ หากเราไม่พบอะไรเลยจริง ๆ? อย่างไรก็ตาม ไม่ว่าผลลัพธ์มันจะออกมาเป็นอย่างไร ตอนนี้แกก็ตกอยู่ในเงื้อมมือของฉันแล้ว ดังนั้นฉันก็อยากจะบอกความจริงบางอย่างกับแกเหมือนกัน ตระกูลแซนด์ทอสได้พบสมบัติในซากปรักหักพังของโบราณสถานแล้ว!” ไทล่ากล่าว

"ฉันไม่เชื่อแกหรอก! โบราณสถานนั้นลึกลับมาก ฉันไม่เชื่อว่าตระกูลแซนด์ทอสจะค้นพบความลับและสมบัติที่ซ่อนอยู่ในนั้นได้ภายในเวลาเพียงไม่กี่วัน” ยีลีนตอบพร้อมกับส่ายหัว

อย่างไรก็ตาม ในขณะนี้ ยีลีนก็เริ่มเกิดข้อสงสัยในความเชื่อของเธอเอง ท้ายที่สุด หากตระกูลแซนด์ทอสไม่ได้ค้นพบสมบัติอันล้ำค่าที่ประเมินค่าไม่ได้แล้วล่ะก็ พวกเขาคงไม่ขอให้ไทล่าคืนคำสัญญาของเขาที่เคยให้ไว้กับครอบครัวเธอ และไทล่าก็คงไม่มีอำนาจพอที่จะโน้มน้าวให้ดาริโอหักหลังตระกูลเดลีย์ได้เช่นกัน

ท้ายที่สุดแล้ว จากสี่ตระกูลที่ยิ่งใหญ่และทรงอิทธิพล เห็นได้ชัดว่า อีกสองตระกูลที่เหลือได้แสดงท่าทีสวามิภักดิ์ต่อตระกูลแซนด์ทอสเรียบร้อยแล้ว ดังนั้น ณ จุดนี้ ตระกูลเดลีย์จึงแทบจะไม่มีความสำคัญอะไรในสายตาของพวกเขา

“เอาล่ะ ถ้าอย่างนั้น ฉันจะทำให้แกมั่นใจว่าฉันกำลังพูดความจริง ยีลีน ทำไมแกไม่ลองดูว่านี่มันคืออะไร?”

ขณะที่เขาพูด ไทล่าก็หยิบกล่องไม้ที่ดูธรรมดาและเรียบง่ายออกมา

กล่องไม้สีดำสนิทที่มีขนาดเท่ากับฝ่ามือของทารก

เขาหยิบมันออกมาอย่างระมัดระวัง และกล่องไม้นี้ก็ดึงดูดความสนใจของเจอรัลด์ได้เป็นอย่างดีในเวลานี้

เจอรัลด์ขมวดคิ้วด้วยความรู้สึกสงสัยเป็นอย่างมาก

กล่องไม้นั้นดูไม่เหมือนวัตถุโบราณทั่วไปเมื่อมองแวบแรก ไม่ว่าเขาจะมองอย่างไร เขาก็สัมผัสได้ถึงร่องรอยของวิญญาณศักดิ์สิทธิ์จากกล่องใบนั้น

คิ้วของเจอรัลด์ขมวดเข้าหากันแน่น ขณะที่เขาจ้องมองมันอย่างตั้งใจ

จากนั้นไทล่าก็เปิดกล่องไม้ออก

ทันใดนั้นเอง แสงสีม่วงเข้มก็พวยพุ่งออกมาจากกล่องและห่อหุ้มตัวไทล่าเอาไว้ทันที