บทที่ 1393

ไม่นานหลังจากที่เธอพูดเช่นนั้น ทุกคนก็มองเห็นร่างร่างหนึ่งที่กำลังเดินเข้ามาหาพวกเขาอย่างช้า ๆ จากระยะไกล... และทันทีที่เขาเข้าใกล้มากพอ ตาของลีโอก็เป็นประกายในขณะที่เขาตะโกนเสียงดังว่า “นั่นคุณจริง ๆ ด้วย คุณคลอฟอร์ด!”

เมื่อรู้ว่าเจอรัลด์มาถึงแล้ว ปีเตอร์ก็ยิ้มออกมาอย่างมีเลศนัยเช่นกัน… จนกระทั่งเขาได้มองเห็นเจอรัลด์ใกล้ ๆ ปีเตอร์ก็ถึงกับตกตะลึงและเบิกตากว้างก่อนจะพึมพำออกมาว่า “…เจอรัลด์… เกิดอะไรขึ้นกับทักษะและพลังของคุณ…?”

เวลาผ่านมาเพียงไม่กี่วันนับตั้งแต่ที่เขาได้พบกับเจอรัลด์เป็นครั้งสุดท้าย… เจอรัลด์สามารถพัฒนาพละกำลังของเขาให้มีความแข็งแกร่งจนน่ากลัวเป็นอย่างมากภายในระยะเวลาสั้น ๆ แบบนั้นได้อย่างไร…?

'ก็อย่างที่คุณล็อคแลนด์พูด เป็นไปได้ไหมว่าเจอรัลด์อาจจะไม่ใช่แค่มนุษย์ธรรมดาอีกต่อไปแล้ว...?'

"เป็นไปตามนั้น ผมถามทุกคนมาตลอดทางจนในที่สุดก็ได้พบกับทุกคนที่นี่ครับ! คุณไซล่า!” เจอรัลด์ตอบในขณะที่เขาพยักหน้าด้วยรอยยิ้ม ก่อนจะหันไปมองโลกที่สามารถมองเห็นได้อย่างเลือนลางซึ่งกำลังลอยอยู่เหนือเขาในตอนนี้...

หลังจากเงียบไปครู่หนึ่ง เขาก็ตั้งสติจากอาการประหลาดใจก่อนจะพูดว่า “… ผมได้พบวัตถุอันศักดิ์สิทธิ์มากมายระหว่างทางที่ผมมาที่นี่ แต่ผมไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่าจะเจอสถานที่แบบนี้…. พื้นที่แห่งนี้ประกอบไปด้วยพื้นที่อื่น ๆ อีกมากมายที่คล้ายกับโลกใบใหม่… คุณหาสถานที่ที่ยอดเยี่ยมเช่นนี้พบได้อย่างไรครับ? คุณไซล่า…?”

“คุณล็อคแลนด์เป็นคนพบมัน และนำเรามายังสถานที่แห่งนี้… เธอบอกพวกเราว่าสถานที่แห่งนี้มีความเกี่ยวข้องกับคุณ!” โมนิก้า ที่อยู่กับทุกคนตลอดเวลาตอบ

เมื่อได้ยินเช่นนั้น เจอรัลด์ก็หันไปเผชิญหน้ากับไซล่า ก่อนจะเห็นว่าในที่สุดเธอก็ออกจากร่างของโรซี่เรียบร้อยแล้ว ปรากฏว่าหลังจากที่เธอได้ครอบครองร่างของโรซี่อยู่พักหนึ่ง เธอก็สามารถฟื้นตัวได้อย่างรวดเร็ว ด้วยเหตุนี้ ไซล่าจึงสามารถใช้ชีวิตได้อย่างอิสระมาระยะหนึ่งแล้ว

ทันใดนั้น เจอรัลด์ก็ถามด้วยความสงสัย “มัน… เกี่ยวข้องกับผมงั้นเหรอ…?”

บอกตามตรงเลยว่าเขายังมีความรู้สึกสับสนอยู่หลายเรื่อง ท้ายที่สุดแล้ว เขา ไซล่า และคนอื่น ๆ ก็ไม่มีเวลามากพอที่จะนั่งจับเข่าคุยกันอย่างเป็นจริงเป็นจังตั้งแต่คืนนั้น ด้วยเหตุนี้ เจอรัลด์จึงยังไม่เข้าใจอย่างแน่ชัดนักว่าวิญญาณบรรพกาลอันทรงพลัง คืออะไรกันแน่