บทที่ 1394

หลังจากที่ได้ฟังคำอธิบายของเจอรัลด์แล้ว ปีเตอร์ก็พูดขึ้นว่า “นั่นเป็นสาเหตุที่ทำให้ทักษะและพลังของคุณเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็วในเวลาเพียงสามวัน!”

“นั่นคือเรื่องราวทั้งหมด… ในท้ายที่สุด ฉันเดาว่าบางสิ่งมักจะจบลงด้วยการถูกเปิดเผยเสมอ ไม่ว่าเราจะพยายามปิดบังมันมากแค่ไหนก็ตาม… ทุกอย่างเป็นไปตามที่โชคชะตากำหนด… คุณรู้ไหม ลีมิสเคยบอกกับฉันว่า แม้แต่ผู้ที่ปกครองดินแดนแห่งจาเอลตราซึ่งมีอำนาจมากที่สุด ก็ไม่สามารถที่จะหลีกหนีชะตากรรมของตัวเองได้… และก็เป็นจริงตามที่เขาพูด เพราะแม้แต่ตัวลีมิสเองก็ยังไม่สามารถปฏิเสธชะตากรรมของตัวเองได้เช่นกัน! ไม่คิดเลยว่าวิญญาณบรรพกาลอันทรงพลังจะเป็นพลังที่แข็งแกร่งจนสามารถทำลายขีดจำกัดสูงสุดได้!” ไซล่าอธิบาย

“…ทำลาย… ขีดจำกัดสูงสุด…?” ทั้งลีโอและปีเตอร์พึมพำพร้อมกัน

"ใช่แล้ว คุณเห็นไหมว่าขีดจำกัดสูงสุดนั้นไม่มีจุดเริ่มต้นหรือจุดสิ้นสุด… มันมีความสามารถในการคงความแข็งแกร่งอย่างไม่มีขีดจำกัด และไม่ควรมีใครที่มีความสามารถมากพอที่จะเข้าถึงมันได้! แต่เคยมีตำนานเล่าว่า วิญญาณบรรพกาลอันทรงพลังสามารถทำลายมันได้!”

เมื่อได้ยินคำอธิบายของไซล่า ทุกคนก็รู้สึกประหลาดใจและมึนงงไปพร้อมกัน รวมถึงเจอรัลด์ด้วย

“…ถ้าอย่างนั้น… การที่ราชาแห่งประตูมิติแห่งการพิพากษาต้องการจะจับตัวผม… นั่นก็เป็นเพราะว่าเขากำลังติดตามวิญญาณบรรพกาลอันทรงพลังในตัวผมมาตลอดอย่างนั้นเหรอครับ…?” เจอรัลด์สรุป ในที่สุดเขาก็เริ่มเห็นภาพที่ชัดเจนยิ่งขึ้น

“คุณพูดถูก แม้ว่าราชาแห่งประตูมิติแห่งการพิพากษาจะเป็นเพียงหนึ่งในหลาย ๆ คนที่ต้องการได้รับพลังลึกลับนั้น!” ไซล่าอธิบาย

“…ถ้าเป็นเช่นนั้นจริง ทำไมผมถึงไม่เคยเจอคนแปลก ๆ ตอนที่ผมยังเด็กเลยล่ะครับ?” เจอรัลด์ถาม ขณะที่เขานึกถึงวัยเด็กของเขา

“นั่นเป็นเพราะว่าคนเหล่านั้นกลัวว่าจะเผลอกระตุ้นพลังของคุณให้เผยออกมาเร็วจนเกินไป พวกเขากลัวว่าคุณจะเริ่มเข่นฆ่าผู้คนอย่างบ้าคลั่งเมื่อได้ลิ้มลองพลังนั้นแล้ว และนั่นจะนำมาซึ่งหายนะอย่างแน่นอน!” ไซล่าตอบ

“…ถ้าอย่างนั้น… นั่นก็เป็นการยืนยันว่าผมเคยเป็นลีมิสจริง ๆ ในชาติที่แล้วใช่หรือไม่…?” เจอรัลด์ถาม