บทที่ 1441

ความมืดแผ่ปกคลุมไปทั่วห้องส่วนตัวอย่างรวดเร็ว ทำให้ทายาทผู้มั่งคั่งทุกคนหวาดกลัวอย่างมากจนถึงจุดที่พวกเขากรีดร้องออกมาอย่างบ้าคลั่ง ท้ายที่สุดแล้ว ใครก็ตามที่ตกอยู่ในสถานการณ์เช่นนี้ ก็ต้องรู้สึกสิ้นหวังอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้

“ฉัน ฉันขอโทษ เจอรัลด์…! มันเป็นความผิดของฉันทั้งหมด…!” จัสมินคร่ำครวญ

เจอรัลด์ดึงเธอไปยืนข้างหลัง แล้วปลอบใจเธอว่า “ไม่เป็นไร มาหลบอยู่ข้างหลังฉันก่อนนะ!”

ไม่นานนัก ความมืดก็สลายไป ทิ้งลูกแก้วแสงสามดวงไว้แทน... จากนั้นทุกคนก็เฝ้าดูเมื่อดวงไฟเริ่มเพิ่มขนาดขึ้น จนในที่สุดพวกมันก็ก่อตัวเป็นเงาของมนุษย์

เมื่อถึงเวลาที่แสงสลัวลง ชายสองคนกับผู้หญิงหนึ่งคนก็ยืนประจัญหน้ากับเจอรัลด์

ชายคนหนึ่งเปล่งรัศมีที่ดูน่าทึ่งเป็นพิเศษออกมา และร่างกายของเขาก็ถูกปกคลุมไปด้วยชุดเกราะสีดำ ในทางกลับกัน ชายอีกคนมีเพียงเสื้อคลุมที่ปกปิดร่างผอมบางของเขาเอาไว้

สำหรับผู้หญิงคางแหลมที่มีรูปร่างที่ดูสง่างามมาก เสน่ห์ที่แปลกประหลาดดูเหมือนจะถูกปลดปล่อยออกมาจากทุกอณูของร่างกายเธอ เมื่อรวมกับผมยาวหยักศกและมีสีแดงของเธอแล้ว เธอดูเหมือนปีศาจอสรพิษมาก

ทั้งสามคนมาจากกลุ่มประตูมิติแห่งการพิพากษา และยังเป็นผู้ที่ร่วมก่อตั้งกลุ่มขึ้นมาอีกด้วย

เจอรัลด์เคยพบหนึ่งในสามคนนั้นมาก่อน นั่นคือชายร่างกำยำที่สวมชุดเกราะสีดำ… มันคือโฮแกนนั่นเอง เขาคือคนที่เกือบจะจบชีวิตของเจอรัลด์ในตอนนั้น!

สำหรับกลุ่มประตูมิติแห่งการพิพากษาแล้ว พวกเขาทั้งสามคนถือว่าเป็นคนที่ค่อนข้างทรงพลังและมีความสามารถ จากที่กล่าวมานั้น มันเป็นเหตุผลที่ทำให้ควิกลีย์ ไซม์ มีความมั่นใจมากว่าจะสามารถพึ่งพาบุคคลที่มีพรสวรรค์อย่างพวกเขาได้อย่างแน่นอน

ยิ่งไปกว่านั้น เขามั่นใจว่าเจอรัลด์จะไม่มีทางหนีรอดจากกับดักอันสมบูรณ์แบบที่ทั้งพวกกันเทอร์ และผู้ที่มาจากกลุ่มประตูมิติแห่งการพิพากษาได้สร้างขึ้นเพื่อจัดการกับเจอรัลด์ได้

ควิกลีย์หัวเราะอย่างเย้ยหยัน จากนั้นเขาก็พูดว่า “ไงล่ะ เจอรัลด์? แกคิดอย่างไร? ฉันแน่ใจว่าแกคงจะเดาได้ว่าทุกอย่างกำลังจะจบลงอย่างง่ายดาย แต่ก็รุนแรงมากสำหรับแกเช่นกัน! เฮ้ ถึงแม้แกจะมีปีกเพื่อบินหนีตอนนี้ มันก็คงช่วยอะไรแกไม่ได้แล้ว!”

ความอาฆาตสะท้อนอยู่ในดวงตาของเขา ควิกลีย์กล่าวเสริมว่า “แกรู้อะไรไหม พอแกถูกกำจัดออกไปแล้ว ตระกูลไซม์ก็จะสามารถสืบทอดความมั่งคั่ง และทรัพย์สินทั้งหมดของครอบครัวแกได้อย่างถูกต้องตามกฎหมาย! นั่นหมายถึงทรัพย์สินอันมีค่ามากกว่าครึ่งโลกเลยนะ! ฮ่าฮ่าฮ่า! ฉันไม่รู้จะขอบคุณแกยังไงดี เจอรัลด์! ท้ายที่สุดแล้ว ทุกสิ่งที่คลอฟอร์ดได้สร้างมาจนถึงทุกวันนี้ก็เพื่อครอบครัวไซม์! เฮ้ ฉันเดาว่าตอนนี้แกคงอารมณ์เสียอยู่ล่ะสิ ก็ฉันพูดจาโอ้อวดขนาดนี้ ก็ไม่แปลกหรอกที่แกจะรู้สึกรำคาญ!”

ขณะที่ควิกลีย์ยังคงเย้ยหยันไม่หยุด เขายังคงนั่งไขว่ห้าง ก่อนจะหยิบบุหรี่ขึ้นมาจุด เจอรัลด์เพียงแค่ยิ้มอย่างใจเย็นก่อนจะตอบว่า “ตรงกันข้าม ฉันค่อนข้างจะดีใจด้วยซ้ำที่ทั้งสามคนมาอยู่ที่นี่!”