บทที่ 1517

เป็นธรรมดาที่เรื่องของเจนนี่จะได้รับการจัดการอย่างรวดเร็วโดยไม่มีอะไรยุ่งยากมากนัก

กลับมาที่เรื่องของเจอรัลด์ ทุกวันนี้มีคนจำนวนมากที่มองหาโอกาสที่จะเข้าหาเขา

เมื่อมันมาถึงจุดที่เขารู้สึกว่าทุกอย่างวุ่นวายจนเกินไป แต่เจอรัลด์ก็ยังรู้สึกโล่งใจที่เขาจะได้ใช้เวลาอยู่ในถ้ำมหัศจรรย์บนภูเขาเทียร์สันในอีกสองสามวันข้างหน้า

ตามที่ชื่อบอกไว้ สถานที่แห่งนี้ช่างเป็นสถานที่ที่มหัศจรรย์อย่างแท้จริง และเจอรัลด์ก็พบวัตถุเวทมนต์หลายชิ้นอยู่ภายในถ้ำ ถึงกระนั้น เจอรัลด์ก็ยังต้องใช้เวลาถึงสามวันเต็ม ๆ ก่อนที่เขาจะสามารถหาสิ่งที่ผู้นำวิญญาณบอกให้ไปหาพบ

มันเป็นคริสตัลชั้นยอดสีน้ำเงิน ที่มีขนาดประมาณเล็บของผู้ใหญ่…

แม้ว่าเขาจะดีใจที่ได้พบมันในที่สุด แต่เจอรัลด์ก็ไม่รู้วิธีที่จะใช้มันแม้แต่น้อย อย่างไรก็ตาม หลังจากเฝ้าสังเกตมันอยู่พักหนึ่ง เขาก็ตระหนักว่าดูเหมือนมันจะมีพลังงานที่แข็งแกร่งและพิเศษอยู่ภายใน

'ฉันสงสัยจังว่าทำไมผู้นำวิญญาณถึงยืนยันที่จะให้ฉันหาอัญมณีพิเศษชิ้นนี้ให้จงได้ ... ' เจอรัลด์คิดกับตัวเองก่อนจะทำการศึกษามันต่อไป

อย่างไรก็ตาม แม้เวลาจะผ่านไปสองสามวันแล้ว แต่เขาก็ยังไม่รู้ว่าจะใช้มันอย่างไร ด้วยเหตุนี้ เขาจึงสรุปว่าเขาต้องไปหาคำตอบจากผู้นำวิญญาณโดยตรง

ด้วยความที่เขารู้จักตัวตนของผู้นำวิญญาณ เจอรัลด์จึงมีความรู้สึกว่าชายคนนั้นมองเห็นเหตุการณ์ล่วงหน้าแล้วว่าเขาจะหาคริสตัลพบ กล่าวอีกนัยหนึ่ง ทุกอย่างน่าจะเป็นไปตามที่ผู้นำวิญญาณได้วางแผนเอาไว้แต่แรก

ถึงจะเป็นอย่างนั้นก็เถอะ ว่าแต่ว่า ตอนนี้ผู้นำวิญญาณไปซ่อนตัวอยู่ที่ไหน…?

ขณะที่เจอรัลด์เริ่มกังวล จูเลียนก็เดินมาหาเขาก่อนจะพูดว่า “ท่านอาจารย์คลอฟอร์ด คุณซีเรียลจากตระกูลแวดดี้มาขอพบครับ! ผมคิดว่าเธอจะกลับไปหลังจากปฏิเสธไม่ให้เธอเข้ามา แต่เธอก็รอท่านอยู่ข้างนอกทั้งวันทั้งคืน! เธอเอาแต่พูดว่า ยังไงเธอก็ต้องเจอท่านให้ได้!”

"…อืม? ซีเรียลเหรอ? เธอมาทำอะไรที่นี่?"

ถึงเจอรัลด์จะรู้ดีว่าเธอเป็นใคร แต่เขาก็จำได้ว่าเธอทำตัวเฉยเมยทุกครั้งที่อยู่ใกล้เขา นอกจากงานเลี้ยงวันเกิดของเธอแล้ว พวกเขาแทบไม่มีเหตุผลอื่นใดที่จะต้องพบกัน ถึงอย่างนั้น ถ้าเธอรอเขาทั้งวันทั้งคืนจริง ๆ เขาก็ไม่มีเหตุผลที่จะไม่ออกไปพบเธอ นอกจากนี้ เขารู้สึกผิดเล็กน้อยที่คิดจะหลอกใช้เธอเพื่อหาบัตรเข้างานให้เขาก่อนหน้านี่

“ปล่อยให้เธอเข้ามาเถอะ!” เจอรัลด์พูดพร้อมกับพยักหน้า