บทที่ 1528

"แต่แน่นอน! ในเมื่อตอนนี้ทุกอย่างกำลังใกล้จะเสร็จสมบูรณ์แล้ว! หลังจากการรอคอยกว่าหลายชั่วอายุคน ในที่สุดคำทำนายของภาพวาดดวงอาทิตย์ก็กลายเป็นความจริง! แกคือผู้ที่ถือจิตวิญญาณดั้งเดิมของวิญญาณบรรพกาลอย่างแท้จริง!” ฮอยท์ประกาศพร้อมกับเสียงหัวเราะ

“สิ่งที่ฉันได้ยินมาก็คือ เมื่อภารกิจเสร็จสิ้น ครอบครัวของฉัน และฉันก็จะไม่ได้อยู่ในโลกนี้อีกต่อไปแล้ว ถูกต้องไหม?” เจอรัลด์ถาม

“มันควรจะเป็นเช่นนั้น แม้ว่าฉันจะยอมรับว่าแกจะเป็นคนที่มองปัญหาได้อย่างทะลุปรุโปร่ง แต่ก็น่าเสียดายที่แกและครอบครัวไม่มีทางเลือกอื่นอีกต่อไปแล้ว ชะตากรรมของพวกแกได้ถูกกำหนดไว้แล้วตั้งแต่วินาทีที่แกเกิดมา! แกถูกกำหนดให้จบลงด้วยน้ำมือของเราเสมอมา!” ฮอยท์ตอบโต้ สีหน้าของเขาเต็มไปด้วยการเยาะเย้ย

หลังจากรับทราบทุกอย่างแล้ว เจอรัลด์ก็หัวเราะอย่างขมขื่นก่อนจะตอบว่า “แกคงจะภูมิใจในตัวเองสินะที่สามารถบงการผู้อื่น และเล่นบทของพระเจ้าได้”

“แน่นอน ฉันต้องถูมิใจอยู่แล้ว! อย่างกับว่าโลกนี้มีอะไรที่น่าตื่นเต้นมากกว่านั้นอีก!” ฮอยท์เย้ยหยันก่อนจะหัวเราะเสียงดังลั่น

“จากที่แกพูด ดูเหมือนว่านอกจากความแข็งแกร่งของฉันแล้ว ทุกสิ่งทุกอย่างที่ฉันเคยประสบมาจนถึงจุดนี้ก็อาจเป็นเพียงแค่ภาพลวงตาเท่านั้น! ฉันผิดเองที่ไว้ใจคนอื่นง่ายจนเกินไป และมันก็ส่งผลให้ครอบครัวของฉันถูกลักพาตัว และอาจจะตกอยู่ในอันตรายด้วยซ้ำไป… ช่างน่าเสียดายที่ฉันประมาทขนาดนี้…” เจอรัลด์พึมพำ ความรู้สึกสำนึกผิดสะท้อนอยู่ในดวงตาของเขา

เหตุใดเขาถึงไม่คิดที่จะสร้างรูปแบบการป้องกันตัวสำหรับครอบครัวของเขา ตอนที่เขาฟื้นฟูพลังของเขาได้สำเร็จ? นั่นอาจช่วยทำให้สมาชิกในครอบครัวของเขาไม่ต้องถูกลักพาตัวไปแบบนี้!

เมื่อคิดถึงเรื่องทั้งหมดนี้ขึ้นมาได้ เขาก็เริ่มรู้สึกหวาดกลัวเล็กน้อย ท้ายที่สุด หากไซล่าไม่ช่วยเขาปลดล็อกของขวัญจากธรรมชาติ อย่างวิญญาณบรรพกาลอันทรงพลังขึ้นมาแล้วล่ะก็ เขาคงตายไปนานแล้วด้วยน้ำมือของคนกลุ่มนี้ หรือจากราชาแห่งประตูมิติแห่งการพิพากษา

เขาก้มลงมองที่ฝ่ามือของตัวเองอยู่ชั่วครู่ และอดไม่ได้ที่จะกำมันแน่นด้วยความคับแค้นใจ

“ฮ่าฮ่าฮ่า! อันที่จริง เหตุผลที่ทำให้สมาชิกในครอบครัวของแกยังมีชีวิตอยู่ ก็เป็นเพราะว่าแกปรากฏตัวช้าไงล่ะ! หากเราเจอตัวแกตั้งแต่วันนั้น จะไม่มีใครได้อยู่รอดจนถึงวันนี้แม้แต่คนเดียว!” ฮอยท์ตอบ ขณะที่เขาควักโทรศัพท์มือถือออกมา ก่อนจะเล่นวิดีโอที่บันทึกเอาไว้ก่อนหน้านี้...

จากสิ่งที่เจอรัลด์เห็น วิดีโอนี้ถูกบันทึกในคุกใต้ดินที่มืดมิด...

เมื่อซูมวิดีโอเข้าไป เจอรัลด์ก็เห็นภาพของคนที่กำลังถูกทรมานด้วยแส้เหล็ก! บุคคลนั้นถูกทำร้ายอย่างรุนแรง และดวงตาของเจอรัลด์ก็เต็มไปด้วยความโกรธแค้นทันทีที่เขาเห็นใบหน้าของเหยื่อ คนที่ถูกทำร้ายคือพ่อของเขานั่นเอง!

ในขณะที่หัวใจของเจอรัลด์เริ่มเต้นแรง เขาสังเกตเห็นการปรากฏตัวของเยาวชนที่สวมหน้ากากซึ่งนั่งอยู่ด้านข้างของคุกใต้ดิน เด็กหนุ่มคนนั้นนั่งอยู่ที่นั่น และหัวเราะและเยาะพ่อของเจอรัลด์ที่ยังคงถูกเฆี่ยนตีซ้ำแล้วซ้ำเล่า

“ถึงแม้ว่ามันจะจริงที่พวกมันยังมีชีวิตอยู่ แต่มันก็ยุติธรรมแล้วที่เราทำให้พวกมันต้องทนทุกข์ทรมาน เพื่อแลกเปลี่ยนกับลมหายใจของพวกมันเอง! แล้วแกล่ะ เจอรัลด์? ตอนนี้แกรู้สึกไร้เรี่ยวแรงหรือยัง? ฮ่าฮ่าฮ่า! ฉันเข้าใจความรู้สึกของแกดี! ท้ายที่สุด มันคงไม่ใช่เรื่องที่น่ายินดีนักที่ได้รับรู้ว่าครอบครัวของแกถูกเชิดราวกับหุ่นกระบอกแบบนั้น!” ฮอยท์เย้ยหยันด้วยเสียงหัวเราะที่ร้ายกาจ ก่อนจะเก็บโทรศัพท์มือถือของเขา