บทที่ 1538

ยาเรธต้องอัปยศอดสูเพราะพฤติกรรมของตัวเอง และเขาไม่เคยรู้สึกอับอายขายหน้าเท่านี้มาก่อน

สายตาของฝูงชนที่รายล้อมกำลังจับจ้องมาที่เขา โดยหวังว่าเขาจะเคลื่อนไหวและต่อสู้กับชายที่แข็งแกร่งคนนี้

โดยที่พวกเขาไม่คาดคิด ยาเรธยอมจำนนต่อเจอรัลด์โดยที่เขายังไม่ได้ทำอะไรเลยด้วยซ้ำ

ความอับอายในครั้งนี้ทำให้ยาเรธรู้สึกเจ็บปวดจนแทบจะทนไม่ไหว

อย่างไรก็ตาม เขาไม่มีทางเลือกอื่น เพราะท้ายที่สุด เขาก็ไม่ต้องการให้ฟันของเขากระจัดกระจายไปทั่วพื้นแบบลูกน้องของเขา

“ฉันไม่ได้พูดถึงเรื่องนั้น ฉันรู้สึกว่าแกจะรังแกน้องชายของฉันมากจนเกินไป แกรู้ไหมว่าจะต้องทำยังไงกับน้องชายของฉันในตอนนี้? หากไม่ทำเช่นนั้น ฉันจะกำจัดแกทิ้งทันที ไม่ว่าแกจะเป็นใคร หรือมีภูมิหลังอย่างไรก็ตาม!” เจอรัลด์พูด ขณะที่เขาจ้องมองยาเรธอย่างเย็นชา

สิ่งนี้ทำให้ยาเรธถึงกับเหงื่อออกทั่วร่างกายของเขา

“พี่ชาย ทำไมเราไม่ลืมมันไปซะ”

สำหรับเอเดน เขารู้ภูมิหลังของยาเรธเป็นอย่างดี ดังนั้น เขาจึงอดไม่ได้ที่จะพูดขึ้นมา ในขณะที่เดินไปที่ด้านข้างของเจอรัลด์

เจอรัลด์เพียงแค่ตบไหล่เอเดน ก่อนที่เขาจะหัวเราะเล็กน้อย

“เอเดน นายลืมไปแล้วเหรอ? นายจำได้ไหมว่านายเคยบอกฉันว่า.นายจะทำให้ใครก็ตามที่ทำร้ายฉันได้รับบทเรียนเป็นร้อยเท่าพันเท่า นายยังบอกฉันอีกว่า อย่าเกรงกลัวคนพวกนี้ เพราะพวกนายจะคอยหนุนหลังฉันเสมอ! นายยังจำคำพูดเหล่านั้นได้ไหม?” เจอรัลด์ถาม

“แน่นอนครับ ผมจำได้!”

เอเดนกัดริมฝีปากเล็กน้อย

“โยเอลเป็นน้องชายของฉัน และนายก็เป็นน้องชายของฉันเหมือนกัน นายทั้งสองคนต้องสูญเสียครอบครัวและทุกสิ่งที่มีก็เพราะฉันในตอนนั้น ฉันจะจดจำความภักดีและความรักของพวกนายที่มีต่อฉันเสมอ ฉันยังสาบานอีกว่าจะไม่ยอมให้คนรอบข้างต้องเจ็บปวดอีก ดังนั้น เอเดน นายไม่ต้องกังวลอะไร เพราะฉันจะคอยช่วยเหลือนายเสมอ!” เจอรัลด์บอกเขา

เอเดนพยักหน้าอย่างหนักเมื่อได้ยินสิ่งนี้

“ดังนั้นเขาต้องชดใช้และรับผลที่ตามมาจากการกระทำของเขาในวันนี้!”

“ตอนนี้ฉันมีสองทางให้แกเลือก ตัวเลือกแรกของแกคือ ฉันจะจัดการกับแก และเปลี่ยนแกให้เป็นคนพิการในวันนี้ ตัวเลือกที่สองของแกคือ คลานไปใต้หว่างขาน้องชายของฉันต่อหน้าฉันเดี๋ยวนี้ ในอนาคต แกจะต้องเรียกน้องชายของฉันว่าเจ้านายของแกด้วยทุกครั้งที่แกเจอเขา! ถ้าแกไม่ทำ ฉันจะฆ่าแกในครั้งต่อไปที่ฉันเจอแก!” เจอรัลด์พูด ขณะที่เขาจ้องหน้ายาเรธด้วยสายตาอาฆาต

"อะไรกัน? คุณต้องการให้ผมได้รับความอัปยศอดสูด้วยการคลานใต้หว่างขาของเขางั้นเหรอ?!”

ดวงตาของยาเรธกลายเป็นสีแดงในทันที

เขาหวังเป็นอย่างยิ่งว่าตอนนี้ลุงของเขาจะอยู่เคียงข้างเขา

ยาเรธรู้สึกละอายใจอย่างมาก และขายหน้าอย่างที่สุดเมื่อเขาเห็นว่าทุกคนกำลังจ้องมองมาที่เขาในเวลานี้

“ผม… ผมเป็นทายาทรุ่นสามร้อยห้าสิบเจ็ดของนิกายแห่งคำปฏิญาณ ผม… ผมคลานไม่ได้…!” ยาเรธอ้อนวอน

โครม!

ทันทีที่เขาพูดจบ เจอรัลด์ก็จับศีรษะของเขากดลงกับพื้นโดยตรง

เขาไม่ทันได้ตั้งตัว และใบหน้าของเขาก็กระแทกกับพื้นอย่างเต็มแรง

ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยเลือดในทันที