บทที่ 1537

"แกเป็นใคร?!"

ชายหนุ่มคนหนึ่งถาม.ขณะที่เขาเดินตรงเข้ามาหาเจอรัลด์ เขารู้สึกโกรธที่เห็นเจอรัลด์ทุบตีฟินนิคอย่างรุนแรงแบบนั้น

สำหรับยาเรธที่เอาแต่หรี่ตาอยู่ตลอดเวลา ในที่สุดเขาก็ลืมตาขึ้นมาและมองไปที่เจอรัลด์ทันที

"เขาเป็นน้องชายของฉัน ในเมื่อพวกแกกล้ารังแกน้องชายของฉัน แล้วฉันควรจะแก้แค้นแทนเขาอย่างไรดี? แล้วเมื่อกี้ใครเป็นคนลงมือ?!” เจอรัลด์ถามด้วยน้ำเสียงเย็นชา

“ชิ! ไอ้สารเลว! แกคิดว่าตัวเองเป็นใคร? ฉันเป็นคนทำเอง! แล้วแกจะทำไม?” ชายหนุ่มคนหนึ่งพูดด้วยความโมโห

“บ้าเอ๊ย! ฉันก็ทำด้วย!”

ในขณะนี้ ชายหนุ่มประมาณหนึ่งโหลพากันมายืนอยู่ต่อหน้าเจอรัลด์

พวกเขาทั้งหมดยืนกอดอก และบางคนก็ถึงกับหยิบอาวุธขึ้นมา

ดูเหมือนว่าพวกเขากำลังพยายามจะหยุดยั้งเจอรัลด์ด้วยพละกำลังที่พวกเขามี

“อย่างนั้นเหรอ? ดูเหมือนว่าพวกแกจะไม่ได้สำนึกผิดต่อการกระทำของตัวเองเลยใช่ไหม?” เจอรัลด์พูดด้วยรอยยิ้มที่ไม่แยแสบนใบหน้าของเขา

“ฮ่าฮ่าฮ่า! สำนึกผิดเหรอ? ถ้าแกกล้าพอก็เข้ามาจัดการพวกเราหลายสิบคนให้ได้ในคราวเดียวสิ มิฉะนั้นเราก็จะจัดการกับแกเพื่อล้างแค้นให้พี่ชายของเรา!” ชายหนุ่มคนหนึ่งยืนขึ้นและพูดพร้อมกับหัวเราะไปด้วย

ช่างตลกสิ้นดี! ทำไมเด็กคนนี้ไม่ยอมมองรอบ ๆ ตัวเขา และดูว่านี่คือถิ่นของใคกันแน่?

ใครจะไม่รู้ว่าตระกูลโจลและตระกูลล็อคมีชื่อเสียง และอำนาจที่ยิ่งใหญ่ในหน่วยมังกรแห่งนี้?

เด็กคนนี้กำลังหาเรื่องกับคนที่มีอำนาจเหนือกว่าเขาอย่างเห็นได้ชัด เมื่อเทียบกันในแง่ของพลังและความแข็งแกร่ง

“ล้างแค้นให้พี่ชายของแกเหรอ? ไหนบอกฉันทีสิว่าแกวางแผนที่จะทำอย่างไร?” เจอรัลด์ถามพร้อมกับยิ้มอย่างเย็นชา

“มันง่ายนิดเดียว เราก็จะตัดแขนและขาของแก รวมถึงกำจัดฟันในปากของแกออกให้หมด! และแน่นอน ถ้าแกอยากจะโต้ตอบเรา แกก็สามารถทำได้เช่นกัน ถ้าแกแน่ใจว่าจะสามารถรับมือกับพวกเราหลายสิบคนได้!”

ชายหนุ่มเย้ยหยัน.ขณะที่พวกเขาขยับเข้าใกล้เจอรัลด์มากขึ้น

“เอาล่ะ ในเมื่อพวกแกทุกคนตัดสินใจแล้วที่จะลงมือ ฉันก็ไม่รังเกียจแม้ว่าพวกแกทั้งหมดจะตกอยู่ในสภาพเดียวกันกับเขาก็ตาม!”

ทันทีที่สิ้นเสียงของเขา ชายหนุ่มทุกคนก็พุ่งไปข้างหน้าราวกับฝูงหมาป่า เพื่อหมายจะโจมตีเจอรัลด์

สำหรับเจอรัลด์ เขาก็ไม่รั้งรอเช่นกัน

ในขณะนี้ เขาได้เปลี่ยนร่างเป็นเงาที่มองไม่เห็น และแอบแฝงไปในกลุ่มคนเหล่านั้น

เพี๊ยะ! เพี๊ยะ! เพี๊ยะ! เพี๊ยะ! เพี๊ยะ!

เสียงตบดังกึกก้องไปทั่วโรงอาหาร