บทที่ 1536

หากเจอรัลด์ไม่ได้ตั้งใจมอง เขาก็คงจะจำไม่ได้ว่าชายหนุ่มคนนั้นคือเอเดน เนื่องจากเขามีบาดแผลเต็มตัวไปหมด

“หืม? นั่นหัวหน้ายังเกอร์เองเหรอ?”

ในขณะที่ฟินนิคและคนอื่น ๆ เห็นฮิวเบิร์ตกำลังเดินเข้ามา พวกเขาก็หยุดการกระทำของพวกเขาด้วยสีหน้าที่ไม่พอใจเล็กน้อย

“คุณ… คุณคลอฟอร์ด?”

สำหรับเอเดนซึ่งนอนอยู่บนพื้น ร่างกายของเขาสั่นอย่างรุนแรงทันทีที่เขาเห็นเจอรัลด์

ในพริบตาเดียว น้ำตาแห่งความโศกเศร้าของเขาก็เริ่มไหลออกมาราวกับเขื่อนที่ถูกน้ำท่วมจนพังทลาย

"คุณคลอฟอร์ด!”

เอเดนร้องไห้ ในขณะที่เขาตะโกนเรียกเจอรัลด์

“เอเดน! รีบลุกขึ้นเร็วเข้า!”

เจอรัลด์รีบวิ่งไปช่วยเอเดน

หากจะให้พูดตามตรง ถ้าเขาไม่ได้อยู่ที่นี่ เขาคงจะจัดการกับคนเหล่านี้จนสิ้นซากไปแล้ว อย่างไรก็ตาม เนื่องจากฮิวเบิร์ตอยู่ที่นี่ด้วย เจอรัลด์จึงเชื่อว่าเขาจะต้องมอบความยุติธรรมให้กับน้องชายของเขาได้อย่างแน่นอน

แน่นอนว่าเรื่องนี้จะไม่จบลงง่าย ๆ แบบนั้น ไม่ว่าจะได้รับความยุติธรรมหรือไม่ก็ตาม

นี่เป็นเพียงอีกหนึ่งตัวละครของเจอรัลด์เท่านั้น ไม่ว่าใครจะถูกหรือผิด และไม่คำนึงถึงตัวตนของอีกฝ่าย ตราบใดที่ใครก็ตามที่กล้าที่จะแตะต้องน้องชายของเขา อีกฝ่ายจะต้องชดใช้อย่างเจ็บปวดแสนสาหัสจากผลการกระทำของเขา แม้ว่าน้องชายของเขาจะเป็นคนผิดก็ตาม

เมื่อฮิวเบิร์ตเห็นว่าเอเดนมีความสัมพันธ์ที่ใกล้ชิดกับเจอรัลด์ เขาก็รู้สึกโมโหคนเหล่านั้นมากเช่นกัน

เขารีบตำหนิฟินนิคและทุกคนที่มีส่วนร่วมในเหตุกาณ์ทันที

อย่างไรก็ตาม คนเหล่านั้นไม่ได้มีทีท่าว่าจะหวาดกลัวฮิวเบิร์ตเลยแม้แต่น้อย

“ฮ่าฮ่าฮ่า! คุณไม่มีสิทธิ์มาสั่งสอนเรา ถ้าคุณแน่จริง คุณควรจะไปหาหัวหน้าโจลมากกว่านะ! เราจะเชื่อฟังหัวหน้าโจลคนเดียวเท่านั้น! นอกจากนี้ มันไม่ใช่เรื่องของคุณด้วยซ้ำ เพราะเราแค่อยากจะสอนบทเรียนให้กับเด็ก ๆ ในทีมทดลองของเราเท่านั้นเอง!” ฟินนิคพูดด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัน

แน่นอนว่าคนที่หนุนหลังพวกเขาไม่ใช่ใครอื่น นอกจากยาเรธ และไม่จำเป็นต้องพูดถึงตัวตนของคนที่หนุนหลังยาเรธอีกทีด้วยซ้ำไป

ในขณะนี้ ฮิวเบิร์ตโกรธมากจนพูดอะไรไม่ออก

ผู้นำวิญญาณรีบพยุงเอเดนให้ลุกขึ้น และเขาต้องการให้เอเดนได้นั่งพัก

โดยไม่คาดคิด ฟินนิคเหลือบไปมองเพื่อนของเขาคนหนึ่งที่อยู่ข้างหลังเขา

จากนั้นชายหนุ่มคนหนึ่งก็รีบวิ่งนำหน้าไปยังที่นั่งที่เอเดนกำลังจะนั่งลง

"โทษที! ที่นั่งตรงนี้ถูกจองเอาไว้แล้ว!”

หลังจากที่เขาพูดแบบนั้นออกไป คนกลุ่มหนึ่งก็เริ่มหัวเราะเยาะ