บทที่ 1574

เด้ด แอนนี่จากไปแล้ว แต่เจอรัลด์ยังมีชีวิตอยู่ และไม่ได้รับบาดเจ็บเลยแม้แต่น้อย...

ยิ่งแดริลคิดถึงเรื่องนี้ เขาก็ยิ่งรู้สึกเจ็บปวดใจ ขณะที่เขาเริ่มรู้สึกเวียนหัวและมีเลือดไหลหยดลงมาจากมุมปากของเขา ชายที่กำลังจะตายยังคงชี้ไปที่เจอรัลด์และทำได้เพียงพึมพำด้วยความไม่เชื่ออย่างยิ่งว่า “แก… แก… เด้ด… แอนนี่ของฉัน…!”

เขาเอามือทาบอก ขณะที่เขายังคงพึมพำกับตัวเองต่อไป มันเกือบจะเหมือนว่าแดริลได้สูญเสียจิตวิญญาณของเขาไปโดยสิ้นเชิง… ไม่เพียงแค่นั้น แต่ตอนนี้เขาดูแก่กว่าที่เคยเป็นมาก ความเยาว์วัยบนใบหน้าของเขาและผมสีขาวเป็นประกายได้หายไปหมดแล้ว…

ชายชรากัดฟันแน่น ขณะที่เขาพยายามอย่างดีที่สุดเพื่อจ้องมองเจอรัลด์ต่อไป ชายชรารู้อยู่ลึก ๆ ในใจว่าไม่มีอะไรที่เขาสามารถทำได้อีกต่อไปแล้ว

ในทางกลับกัน เจอรัลด์กลับดูค่อนข้างสดชื่นเมื่อเขาเดินเข้าไปใกล้แดริลมากขึ้น เจอรัลด์พูดด้วยน้ำเสียงที่สงบว่า “ก่อนที่คุณจะตาย ผมมีอะไรอยากจะบอกคุณ แดริล”

"…มีอะไร…?"

“ในระหว่างการต่อสู้ครั้งแรกของเรา ผมใช้พลังลมปราณที่จำเป็นของผมไปประมาณยี่สิบเปอร์เซ็นต์เท่านั้น…”

“…แก…แกว่าอะไรนะ…?!” ชายชราที่อ่อนแอพึมพำ ในขณะที่ตาของเขาปูดโปนด้วยความโกรธ

“และเพื่อสกัดกั้นคาถาทลายจักรพรรดิมังกรของคุณ ผมแค่ต้องเพิ่มพลังเป็นสี่สิบเปอร์เซ็นต์เท่านั้นเอง” เจอรัลด์ตอบ

"แก…! นั่น… มันเป็นไปไม่ได้…!” แดริลตะโกน ขณะที่เขาล้มลงกับพื้นอย่างอ่อนแรง

“ทำไมจะไม่ได้ล่ะ? เพราะโดยทั่วไปแล้ว ผมต้องใช้พลังลมปราณที่จำเป็นเพียงสิบเปอร์เซ็นต์ในระหว่างการต่อสู้ปกติเท่านั้น! เท่าที่ผมพอจะเดาได้ คุณไต่เต้าขึ้นมาสู่ลำดับขั้นนี้ได้ก็เพราะเด้ด แอนนี่ ถูกต้องไหม? สำหรับพลังปีศาจที่คุณครอบครอง… ผมเดาว่านั่นเป็นพลังของวิญญาณดั้งเดิมที่คุณใส่เข้าไปในตัวของคุณเอง ไม่ว่าในกรณีใดก็ตาม เมื่อจิตวิญญาณดั้งเดิมของคุณถูกทำลายไปแล้ว ชีวิตของคุณก็ควรจะจบลงในไม่กี่นาทีนี้”

“อีกอย่าง ผมปฏิเสธไม่ได้ว่าเราเคยรักและผูกพันธ์กันมาก่อน ด้วยเหตุนี้ ผมจะให้เวลาพวกคลอฟอร์ดอีกครอบครัวหนึ่งได้จัดเตรียมงานศพของพวกเขาเองครึ่งชั่วโมง เมื่อหมดเวลา ผมจะกำจัดพวกมันทุกคนให้หมด!” เจอรัลด์พูดเสริมด้วยน้ำเสียงที่ดุดัน