บทที่ 1575

ในขณะที่ฝุ่นผงจำนวนมากยังคงลอยฟุ้งอยู่ในอากาศ ร่องเหวลึกก็ได้ก่อตัวขึ้นอย่างชัดเจนใต้หอคอย…

อย่างไรก็ตาม นั่นไม่ใช่สิ่งที่ทำให้ทุกคนตกใจมากที่สุด ไม่สิ ความประหลาดใจของพวกเขาเกิดจากการที่แสงหลากสีพุ่งออกมาจากภายในหุบเหวนั้น! ด้วยแสงไฟระยิบระยับที่ส่องสว่างท่ามกลางท้องฟ้าที่มืดมิด มันทำให้ทุกคนรู้สึกเหมือนมีขุมทรัพย์ที่ยังคงรอคอยการค้นพบอยู่ที่นั่น…

อย่างไรก็ตาม เมื่อเห็นว่าเจอรัลด์ไม่ได้เคลื่อนไหว ก็ไม่มีใครกล้าเข้าไปสำรวจมันใกล้ ๆ ท้ายที่สุด หลังจากได้เห็นการต่อสู้ที่อันตรายถึงชีวิตด้วยตาของพวกเขาเอง พวกเขาทั้งหมดล้วนกังวลว่าราชาแห่งทิศเหนือจะลงเอยด้วยการฆ่าพวกเขา หากพวกเขาไม่ทันระวังตัว...

ในทางกลับกัน แดริลก็ถูกสมาชิกคลอฟอร์ดคนอื่นนำตัวออกไปจากสถานที่เกิดเหตุอย่างรวดเร็ว...

อย่างไรก็ตาม เมื่อเขาหันไปเห็นแสงหลากสี ดวงตาของเขาก็เบิกกว้างทันที ในขณะที่เขาตะโกน “…ไม่… ไม่…!”

ถึงกระนั้นก็ไม่มีใครได้ยินเสียงร้องของเขา… ในทางกลับกัน มันเหมือนกับว่าเขากำลังพยายามอย่างยิ่งยวดที่จะหยุดบางสิ่งบางอย่างเอาไว้…

ในขณะเดียวกัน ผู้นำวิญญาณก็กำลังเดินเข้าไปหาเจอรัลด์ โดยดวงตาของเขานั้นจับจ้องไปที่เหวลึกตลอดเวลา ขณะที่เขาพูดว่า “ท่านอาจารย์…”

เจอรัลด์พยักหน้าตอบ จากนั้นเขาก็เดินเข้าไปใกล้บริเวณเชิงหอคอย...

เมื่อมองลงไป เขาเห็นว่ามีหลุมลึกที่มีขนาดไม่ต่างจากบ่อน้ำขนาดใหญ่ที่ก่อตัวขึ้นใต้หอคอย… ยิ่งเขามองดูมัน เขาก็ยิ่งรู้สึกเหมือนมีวังใต้ดินอยู่ข้างใต้!

เขาคิดไม่ถึงเลยว่าการพังทลายของหอคอยมังกรจะเปิดเผยให้เห็นสถานที่ลึกลับเช่นนี้…

“นี่มันอะไรกันเนี่ย…?” ผู้คนที่อยู่ในบริเวณนั้นหันไปถามกันเอง พวกเขาไม่สามารถทนนิ่งเฉยได้อีกต่อไปแล้ว

เมื่อมองเข้าไปใกล้ ๆ เจอรัลด์ก็สามารถระบุได้ว่าแสงนั้นน่าจะเปล่งออกมาจากสระน้ำหลากสีที่ตั้งอยู่ใจกลางวังใต้ดิน… และตัวของวังก็น่าจะตั้งอยู่ต่ำกว่าพื้นดินประมาณยี่สิบเมตร

เมื่อรู้ตัวว่าเขาคงจะหาข้อมูลเพิ่มเติมไม่ได้หากยังยืนนิ่งอยู่ที่นี่ เจอรัลด์จึงกระโจนลงไปพร้อมกับผู้นำวิญญาณและคนอื่น ๆ อีกสองสามคน

ยิ่งพวกเขาดำดิ่งลึกลงไป พวกเขาก็ยิ่งสัมผัสได้ถึงแรงกดดันที่ทวีคูณขึ้นอย่างต่อเนื่อง และทั้งหมดนี้ก็เป็นเพราะว่ามีวิญญาณศักดิ์สิทธิ์มากมายสิงสถิตอยู่ด้านล่างพื้นที่แห่งนี้…