บทที่ 1638

“ว้าว นี่มันตราของอาจารย์ยันต์ระดับหนึ่งนี่นา คุณได้กลายเป็นครูผู้ฝึกสอนไปแล้วอย่างนั้นเหรอ?”

ก่อนที่เจอรัลด์จะตอบเขา โยชัวก็สังเกตเห็นตราของอาจารย์ยันต์ระดับหนึ่งบนหน้าอกของเขาแล้ว จึงส่งเสียงเชียร์ด้วยความประหลาดใจ

โยชัวจำตรานี้ได้เพราะเชสเองก็มีตราอาจารย์ยันต์ระดับสองที่ดูคล้ายกัน

“ครับอาจารย์ซาห์น อย่างไรก็ตาม ผมต้องขอบคุณคุณมาก ๆ สำหรับเรื่องนี้ คุณเป็นคนที่ให้โอกาสผมได้เป็นลูกศิษย์ของอาจารย์ฮันท์ และประสบความสำเร็จจนมาถึงจุดนี้!”

เจอรัลด์เป็นคนที่น่าชื่นชม จึงถือเป็นเรื่องปกติที่เขาจะรู้สึกขอบคุณโยชัว

“ฮ่า! ฮ่า!”

“มันไม่ใช่เรื่องใหญ่เลย มันเป็นผลมาจากความตั้งใจของเธอเองต่างหากล่ะ!”

โยชัวโบกมือให้เจอรัลด์ขณะที่เขาหัวเราะ

การได้เห็นเจอรัลด์ประสบความสำเร็จทำให้โยชัวรู้สึกมีความสุข อย่างน้อยมันก็ทำให้เขารู้สึกว่าเขาไม่ได้ตัดสินใจช่วยคนผิด

“โอ้ อาจารย์ซาห์นครับ ทำไมวันนี้ผมไม่เห็นโนริเลยล่ะครับ?”

เจอรัลด์ถามโยชัวด้วยความสับสน

โนริมักจะอยู่เคียงข้างโยชัวเสมอ อย่างไรก็ตาม วันนี้เธอกลับไม่ได้อยู่กับเขา ซึ่งนั่นก็ทำให้เจอรัลด์รู้สึกแปลกใจมาก

“โนริน่ะเหรอ เธอไม่ได้อยู่บ้านสองสามวันแล้ว เธอบอกว่าจะเดินทางไปยังผาศักดิ์สิทธิ์เพื่อค้นหาโสมพาแน็กซ์ที่มีอายุนับพันปี”

โยชัวตอบคำถามของเจอรัลด์

“โสมพาแน็กซ์พันปีงั้นเหรอครับ? มันคืออะไรกัน?"

เจอรัลด์รู้สึกสับสน

“มันเป็นสมุนไพรโบราณที่จะออกผลทุก ๆ หนึ่งพันปีเท่านั้น มันมีค่ามากกว่าโสมธรรมดาทั่วไปมาก!” โยชัวอธิบาย

สิ่งนี้กระตุ้นให้ต่อมความอยากรู้อยากเห็นของเจอรัลด์ทำงานทันที แต่ทำไมโนริถึงไม่เคยเล่าเรื่องนี้ให้เขาฟังเลย? ยิ่งไปกว่านั้น ทำไมเธอถึงสนใจสมุนไพรโบราณนี้? จะต้องมีความลับบางอย่างที่เขาไม่รู้เกี่ยวกับเรื่องนี้เป็นแน่