บทที่ 1645

หลังจากอำลาแพทริคและคนอื่น ๆ แล้ว เจอรัลด์และเควสก็เริ่มไต่ไปตามพื้นที่ต่าง ๆ ของผาศักดิ์สิทธิ์

แม้ว่าหิมะจะตกค่อนข้างหนัก และมีลมกรรโชกแรงเป็นบางครั้ง แต่เจอรัลด์และเควสก็หาที่ริมหน้าผาเพื่อดำเนินการต่อไปได้ กล่าวอีกนัยหนึ่ง พวกเขาได้เผชิญหน้ากับพายุหิมะจริง ๆ เพียงเล็กน้อยเท่านั้น

ขณะที่พวกเขาเดินต่อไป เควสจึงเอ่ยถามออกไปว่า “คุณคิดว่าทีมผจญภัยจะมีโอกาสรอดไปได้มากน้อยเท่าไหร่ เจอรัลด์?”

“ผมก็ไม่แน่ใจนะครับ แต่ผมคิดว่าพวกเขาน่าจะยังมีชีวิตอยู่ ผมเดาว่าตอนนี้พวกเขาคงกำลังติดอยู่ที่ไหนสักแห่งบนภูเขาลูกนี้!” เจอรัลด์ตอบด้วยน้ำเสียงมีความหวัง

เจอรัลด์หวังเป็นอย่างยิ่งว่าพวกเขาจะยังมีชีวิตอยู่อย่างแน่นอน เขาทนไม่ได้ที่จะต้องคิดว่าโนริกำลังจะตายท่ามกลางพายุหิมะเช่นนี้

เจอรัลด์ไล่ความคิดออกไปจากหัวแล้วถามว่า “คุณคิดว่าเราเดินหน้ามาไกลแค่ไหนแล้ว คุณลีน?”

“จากที่ฉันคำนวณได้ ตอนนี้เราน่าจะอยู่ที่ระดับความสูงเจ็ดพันห้าร้อยฟุต ก็หมายความว่าเราน่าจะอยู่ห่างจากจุดที่ทีมผจญภัยหายตัวไปสองพันฟุต! เมื่อดูจากความเร็วในความก้าวหน้าปัจจุบันของเรา เราต้องใช้เวลาอีกประมาณสองชั่วโมงจึงจะไปถึงที่นั่น!” เควสตอบ ขณะที่เขาอ่านข้อมูลที่สมาร์ทวอทช์แสดงอยู่

แม้ว่าตอนนี้พวกเขาจะเข้าใกล้พื้นที่ดังกล่าวมากขึ้นแล้ว แต่การเดินทางก็นับว่ายังอีกยาวไกล...

ในขณะนั้นเอง เสียงฟ้าคำรามเสียดแทงหูก็ดังขึ้น! มันดังมากเสียจนภูเขาทั้งลูกเริ่มสั่นสะเทือนเล็กน้อย!

เมื่อตระหนักถึงสิ่งที่เกิดขึ้น เควสจึงพูดอย่างรวดเร็วว่า “นี่… นี่อาจเป็นสัญญาณของหิมะถล่ม!”

เมื่อได้ยินเช่นนั้น เจอรัลด์ก็เริ่มมองไปรอบ ๆ ทันทีเพื่อสำรวจพื้นที่… เขาได้แต่ตระหนก ไม่มีอะไรจะป้องกันพวกเขาจากหิมะถล่มลงมาได้! มีกำแพงหินสองก้อนคั่นกลางอยู่ ทั้งคู่รู้ดีว่าหากไม่คิดให้เร็ว พวกเขาจะถูกหิมะถล่มใส่ และถูกโยนลงไปในเหวที่ปลายหุบเขาแน่นอน! และหากเป็นเช่นนั้น พวกเขาคงจะศพไม่สวยแน่!

“ดูเหมือนจะไม่มีที่ซ่อนแล้ว เจอรัลด์…! เราควรทำยังไงดี…?!” เควสถามอย่างกังวลใจ