บทที่ 1650

วินาทีที่เขาได้ยินอย่างนั้น ดวงตาของเจอรัลด์ก็เบิกกว้างทันที แม้ว่าเขาจะคิดว่าตัวเองได้ยินผิด แต่เขาก็ตระหนักได้อย่างรวดเร็วว่ามันไม่ใช่อย่างนั้น

สองพันปี… งั้นก็แปลว่าหญิงสาวคนนี้มีอายุอย่างน้อยสองพันปี…! ช่างน่าขนลุกนัก! ไหนจะเรื่องที่เธออยู่ที่นี่มาโดยตลอดโดยที่ไม่มีใครเคยได้พบ! จูนเป็นคนแบบไหนกันนะ…?

หากเขาไม่ตกลงมาในหุบเขา เจอรัลด์ก็คงพลาดโอกาสที่จะได้พบเธอเช่นกัน...

เมื่อเห็นว่าเจอรัลด์ไม่มีคำถามเพิ่มเติม จูนจึงถือโอกาสถาม “เอาล่ะ… เลิกคุยเรื่องของฉันเถอะ ว่าแต่ทำไมคุณถึงมาที่ผาศักดิ์สิทธิ์”

เมื่อได้ยินเช่นนั้น เจอรัลด์ก็นึกถึงสาเหตุที่โนริและคนอื่น ๆ ขึ้นไปบนภูเขาตั้งแต่แรก เมื่อคิดเช่นนั้น เจอรัลด์จึงตอบว่า “ผมมาที่นี่เพื่อค้นหาสมุนไพรโบราณที่เรียกว่าโสมพาแน็กซ์อายุพันปี!”

“นี่คุณ…มาที่นี่เพื่อหาสมุนไพรนั่น…? จะต้องการไปทำไม? คิดจะสร้างโอสถคืนชีพอย่างนั้นเหรอ?” จูนเอ่ยถาม ขณะที่เธอขมวดคิ้วเล็กน้อยเมื่อมองไปที่เจอรัลด์

"โอ้? คุณรู้อะไรเกี่ยวกับเรื่องนี้หรือเปล่า?” เจอรัลด์ถามอย่างแน่ใจว่าจูนรู้เรื่องสมุนไพรมากกว่าที่เขารู้

“โสมพาแน็กซ์พันปีเป็นสมุนไพรที่มีคุณค่าอย่างยิ่งในเมืองมายา… แต่ทุก ๆ หนึ่งพันปีมันเติบโตขึ้นเพียงครั้งเดียว จะว่าไปแล้ว นี่ก็ได้เวลาที่มันจะเติบโตขึ้นอีกครั้ง!” จูนตอบ

เมื่อได้ยินเช่นนั้น เจอรัลด์ก็แทบจะตั้งสติไม่ทัน! เมื่อตระหนักได้ว่าสมุนไพรที่โนริตามหามาตลอดนั้น แม้แต่ในเมืองมายาก็ยังหาได้ยาก! ไม่แปลกใจเลยที่พวกเขาไม่พบมันบนผาศักดิ์สิทธิ์!

“…บอกตามตรง สิ่งที่ผมพูดนั้นเป็นเรื่องจริงเพียงบางส่วนเท่านั้น ผมมาที่นี่ด้วยภารกิจกู้ภัยเพื่อช่วยเพื่อน เมื่อพบว่าพวกเขาตกอยู่ในอันตรายขณะตามหาสมุนไพรชนิดนั้น… ผมไม่ค่อยรู้เรื่องสมุนไพรนั้นมากนัก แล้วก็บังเอิญตกลงมาที่นี่เท่านั้น!” เจอรัลด์พูดเนื่องจากไม่ต้องการให้จูนเข้าใจเหตุผลที่เขามาอยู่ที่นี่ผิดไป

ในขณะที่เจอรัลด์ตระหนักได้ว่าจูนเพิ่งบรรลุเข้าสู่ระดับจิตวิญญาณขั้นที่หนึ่งแห่งอาณาจักรนักปราชญ์ ซึ่งหมายความว่าไม่มีทางที่เธอจะสามารถเอาชนะเขาได้ แต่เจอรัลด์ไม่ใช่คนชั่วร้าย ด้วยเหตุนี้ เขาจึงไม่มีทางโจมตีจูนแค่เพราะเรื่องสมุนไพรนั่น

ไม่ว่าจะอย่างไร หลังจากได้ยินสิ่งที่เจอรัลด์พูด จูนก็จ้องเขาเนิ่นนาน ก่อนจะหันกลับมาพร้อมพูดว่า “...มากับฉันสิ!”