บทที่ 1651

นั่นเป็นเหตุผลว่าทำไมสมุนไพรจึงถูกเก็บซ่อนไว้เป็นอย่างดีจากส่วนอื่น ๆ ของโลก… จูนยังอยู่ที่นี่เพื่อคอยปกป้องโสมพาแน็กซ์พันปีตลอดเวลา!

“ไม่ควรมีใครเข้าไปยุ่งเกี่ยวกับสมุนไพรนี่… มิฉะนั้น หายนะจะตามมาอย่างแน่นอน! ฉันมั่นใจว่าคุณคงเข้าใจใช่ไหม?” จูนพูด ขณะที่เธอจ้องไปที่เจอรัลด์

เมื่อเข้าใจถึงผลที่อาจเกิดขึ้น เจอรัลด์เพียงแค่พยักหน้าขณะที่เขาตอบว่า “ผมเข้าใจแล้ว ไม่ต้องห่วง ผมไม่เอาของพวกนี้หรอก!”

"ฉันดีใจที่ได้ยินเช่นนั้น ฉันจะให้บางอย่างแก่คุณแทนคำขอบคุณ!” จูนพูด ขณะที่เธอโบกมืออย่างสง่างาม ทำให้กล่องสมบัติลูกบาศก์เล็ก ๆ ปรากฏขึ้นบนฝ่ามือของเธอ...

หลังจากได้รับกล่องสมบัติจากจูน เจอรัลด์ผู้อยากรู้อยากเห็นก็สงสัยว่าเธอมอบอะไรให้แกเขา เขาเปิดกล่องอย่างระมัดระวัง เจอรัลด์ก็พบกับเม็ดเล็ก ๆ เม็ดเดียวอยู่ข้างใน...

เมื่อมองขึ้นไปที่จูน เจอรัลด์ก็พูดว่า “…นี่มัน…”

“นี่คือโอสถคืนชีพ และเป็นยาเม็ดเดียวที่ฉันพกติดตัวอยู่ตลอดเวลา ชั้นสัมผัสได้ถึงความแข็งแกร่งของคุณ เพราะฉะนั้นฉันจะขอฝากยานี้ไว้กับคุณ ขอให้มันเป็นประโยชน์กับคุณ!” จูนตอบ

เจอรัลด์รู้สึกงุนงงกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นนี้ กลับกลายเป็นว่าจูนเต็มใจที่จะมอบสิ่งที่ล้ำค่าให้กับเขา นี่เป็นโอสถคืนชีพที่มีอยู่เพียงเม็ดเดียวในโลกนี้!

“ผม… ผมซาบซึ้งจริง ๆ ที่คุณมอบของขวัญล้ำค่าเช่นนี้ให้กับผม… ผม… ไม่รู้ว่าจะตอบแทนคุณได้อย่างไร…?” เจอรัลด์ถามด้วยความสัตย์จริง เนื่องจากเขาไม่สมควรได้รับสิ่งของล้ำค่าเช่นนี้

“ไม่จำเป็นต้องตอบแทนอะไรฉันหรอก!” จูนตอบด้วยท่าทีสบาย ๆ

หลังจากนั้น เธอพาเจอรัลด์ออกไปจากสวนของเธอ และกลับไปยังบ้านพักของเธอ...

ไม่นานนักก็ตกกลางคืน...