บทที่ 1657

เมื่อคนเหล่านั้นถูกกำจัดจนสิ้นซากแล้ว เจอรัลด์จึงหันไปมองฮอลลี่ที่ตกตะลึงและกำลังหวาดกลัว จนไม่มีแรงแม้แต่จะเคลื่อนไหว...

เมื่อตระหนักว่าตอนนี้เจอรัลด์กำลังเดินไปหาเธออย่างช้า ๆ ฮอลลี่ที่สั่นเทาจึงพูดตะกุกตะกักว่า “แก…! อย่าเข้ามานะ…! ฉัน ฉันมาจากตระกูลสมิธ…!”

ความจริงที่ว่าเธอพยายามที่จะอ้างชื่อเสียงของตระกูลสมิธขึ้นมาข่มขู่ให้ผู้คนหวาดกลัว แสดงให้เห็นอย่างแท้จริงว่าผู้หญิงคนนี้ช่างโง่เขลานัก...

ในขณะเดียวกัน มิล่าก็รีบวิ่งไปหาเจอรัลด์ ก่อนจะดึงแขนเสื้อของเขาแล้วพูดว่า “ช่างมันเถอะนะ เจอรัลด์…”

ในท้ายที่สุด ฮอลลี่ไม่เพียงแต่เป็นผู้หญิงตัวเล็ก ๆ เท่านั้น แต่เธอยังเป็นลูกสาวของบิดาผู้ให้กำเนิดของมิล่าอีกด้วย ด้วยเหตุนี้ มิล่าจึงรู้สึกค่อนข้างลังเลที่จะปล่อยให้เรื่องราวที่เลวร้ายเกิดขึ้นกับฮอลลี่

เมื่อได้ยินเช่นนั้น เจอรัลด์ก็พยักหน้าเล็กน้อย ก่อนจะตอบว่า “…ก็ได้”

อย่างไรก็ตาม เขายังคงต้องการที่จะตักเตือนฮอลลี่ เพียงเพื่อให้เธอเข้าใจว่าการยุ่งกับเขาและมิล่าจะนำมาซึ่งผลลัพธ์ที่เลวร้าย

“ฮอลลี่ใช่ไหม? ฟังให้ดีนะ หากเธอหรือคนในตระกูลสมิธคนไหนกล้าที่จะแตะต้องมิล่าอีก ฉันรับประกันได้เลยว่าครอบครัวของเธอจะถูกกวาดล้างไปจากโลกใบนี้โดยสิ้นเชิง! รู้เอาไว้เลยนะว่าฉันเป็นคนที่พูดคำไหนคำนั้น เธอเข้าใจแล้วใช่ไหม?” เจอรัลด์ข่มขู่

ฮอลลี่ไม่กล้าแม้แต่จะพูดอะไรสักคำ เธอได้แต่พยักหน้ายอมรับแต่โดยดี

เมื่อเห็นดังนั้น เจอรัลด์จึงพามิล่ากลับไป...

เขาไม่ได้กังวลเกี่ยวกับศพเหล่านั้นมากนัก เพราะเขาเชื่อว่าฮอลลี่และครอบครัวของเธอสามารถกำจัดพวกมันได้อย่างง่ายดาย และพวกเขาก็คงไม่กล้าที่จะเปิดเผยให้ใครรู้ว่าฆาตกรตัวจริงเป็นใคร เพราะท้ายที่สุดแล้ว พวกอันธพาลเหล่านี้ก็ถูกว่าจ้างโดยตระกูลสมิธตั้งแต่แรกอยู่แล้ว!