บทที่ 1662

หลังจากนั้นไม่นาน ทั้งคู่ก็เก็บข้าวของและออกจากริมแม่น้ำ…

ประมาณสิบนาทีต่อมา ทั้งคู่ก็ได้ยินเสียงของกลุ่มคนที่กำลังต่อสู้กันอย่างดุเดือด…

โนริหันไปมองเจอรัลด์และพูดว่า “ดูเหมือนว่าจะมีใครบางคนต่อสู่กันอยู่ข้างหน้านะ! เรารีบไปดูกันดีกว่า!”

เจอรัลด์เห็นด้วยกับโนริ ท้ายที่สุด หากผู้เข้าแข่งขันกำลังต่อสู้กันจริง ก็มีโอกาสที่ทั้งคู่จะได้รับผลประโยชน์โดยไม่ต้องออกแรงเลยด้วยซ้ำ ยิ่งไปกว่านั้น หากนักสู้กำลังเผชิญหน้ากับบางอย่างที่อันตรายเป็นพิเศษ เจอรัลด์และโนริก็สามารถเข้าไปรับช่วงต่อได้หลังจากที่คนเหล่านั้นถูกกำจัดออกไปแล้ว

ด้วยเหตุนี้ ทั้งสองจึงรีบเดินไปข้างหน้าอย่างรวดเร็วก่อนที่จะซ่อนตัวอยู่หลังก้อนหินขนาดใหญ่อย่างระมัดระวัง

เมื่อมองไปยังป่าเล็ก ๆ ที่อยู่เบื้องหน้า ทั้งสองคนก็เห็นชายชุดดำหลายคนกำลังทำร้ายเด็กหนุ่มในชุดขาวคนหนึ่งอยู่ เนื่องจากบริเวณไหล่ของเสื้อผ้าของเขากลายเป็นสีแดง จึงเป็นที่แน่ชัดแล้วว่าเขาได้รับบาดเจ็บบริเวณนั้น

แม้ว่าเขาจะได้รับบาดเจ็บและต้องรับมือกับคู่ต่อสู้ที่มีจำนวนมากกว่า แต่เด็กหนุ่มก็ยังคงต่อสู้อย่างสุดความสามารถ

ถึงกระนั้น เจอรัลด์ก็รู้ความจริงที่ว่าเด็กหนุ่มจะต้องเผชิญหน้ากับความพ่ายแพ้ แล้วทำไมชายทั้งสี่คนถึงยืนกรานที่จะจัดการกับเขาให้ได้? พวกเขาจะต้องมีเหตุผลบางอย่างที่ต้องทำแบบนี้...

“ชายสี่คนนั้นกำลังกลั่นแกล้งเด็กหนุ่มผู้น่าสงสารนั่นอย่างเห็นได้ชัด เจอรัลด์! รีบเข้าไปช่วยเขากันเถอะ!” โนริบ่น ขณะที่เธอจ้องมองสถานการณ์ที่เกิดขึ้นด้วยสายตาขุ่นเคือง

แน่นอนว่าเจอรัลด์ไม่มีปัญหาเกี่ยวกับเรื่องนั้น ท้ายที่สุดแล้ว การเล่นบทอัศวินม้าขาวก็ถือเป็นคุณธรรมอย่างหนึ่ง

ในขณะเดียวกัน ชายชุดดำคนหนึ่งกำลังเยาะเย้ย "ไม่เอาน่า เซลิก! เลิกเล่นตัวแล้วส่งหินศักดิ์สิทธิ์ของนายมาให้เราซะดี ๆ!”

“ข้ามศพของฉันไปก่อนเถอะ!” เซลิกตอบโต้ เห็นได้ชัดว่าเขายังคงมีแรงอีกนิดหน่อยที่จะสู้ต่อ

“ก็ได้ เดี๋ยวฉันจะจัดให้!” ชายคนนั้นคำรามด้วยความโกรธ ขณะที่เขาชี้นิ้วให้ชายอีกสามคนจู่โจมเซลิกพร้อมกัน!

วินาทีก่อนที่เซลิกจะถูกโจมตี แสงสีทองก็ปกคลุมร่างของเขาเอาไว้ ทำให้ชายอีกสี่คนตกตะลึงจนต้องถอยหลังกลับ!

หลังจากนั้นเสียงฝีเท้าของใครบางคนก็ดังขึ้น และสิ่งต่อมาที่ทุกคนรู้ พวกเขาก็เห็นคนสองคนมาปรากฏตัวอยู่ด้านหน้าเซลิกแล้ว!

“ช่างน่าไม่อายจริง ๆ ที่พวกแกมารุมทำร้ายคนเพียงคนเดียวแบบนี้!” เจอรัลด์เย้ยหยัน ขณะที่เขาจ้องมองชายทั้งสี่ด้วยสายตาดูถูก