บทที่ 1664

“คุณพูดถูกครับ คุณคลอฟอร์ด!” เซลิกตอบ ขณะที่เขาเริ่มทำแผลให้ตัวเองทันที

เมื่อเสร็จแล้ว เขาก็ออกเดินทางพร้อมกับเจอรัลด์และโนริ

โชคดีที่เหยื่อรายต่อมาที่พวกเขาพบเจอนั้นค่อนข้างอ่อนแอ ดังนั้นพวกเขาทั้งสามคนจึงใช้เวลาไม่นานนักก็สามารถรวบรวมหินศักดิ์สิทธิ์ทั้งแปดก้อนที่เหลือได้จนครบ...

เมื่อทำเสร็จแล้ว พวกเขาก็รีบกลับไปที่ทางออกอย่างรวดเร็วเพื่อยืนยันตัวตน และหลังจากนั้น พวกเขาก็ออกจากพื้นที่แห่งภาพลวงตา

เมื่อกลับมาสู่โลกแห่งความเป็นจริง พวกเขาแต่ละคนได้รับเหรียญไม้ ซึ่งใช้เป็นข้อพิสูจน์ว่าพวกเขาผ่านการแข่งขัน และยังนำไปใช้เป็นบัตร 'ผ่าน' ในการเดินทางเข้าสู่ทวีปไลคอมได้อีกด้วย ซึ่งก็หมายความว่าผู้ที่ไม่ได้รับเหรียญไม้นี้ จะไม่ได้รับอนุญาติให้ข้ามทวีปเข้าไปได้

หลังจากที่รออยู่ที่ทางเข้ามาได้ระยะหนึ่งแล้ว ทั้งสามคนก็เดินทางผ่านประตูมิติแห่งแรกไปได้อย่างไม่ยากเย็นนัก...

พวกเขาปกป้องดวงตาของพวกเขาจากแสงสีขาวอันเจิดจ้า และในที่สุดพวกเขาก็เดินทางเข้าสู่ทวีปไลคอมได้อย่างไร้ปัญหา

เนื่องจากเจอรัลด์เพิ่งเคยมาที่นี่เป็นครั้งแรก เขาจึงผงะไปชั่วขณะกับความสวยงามของสถานที่แห่งนี้ ไม่เพียงแต่ทุกอย่างจะดูน่าอัศจรรย์ แต่พื้นที่ทั้งหมดยังเต็มไปด้วยทวีปที่ลอยอยู่กลางอากาศอย่างน่าประหลาดอีกด้วย!

ไม่ว่าอย่างไร เจอรัลด์หลุดออกจากภวังค์เมื่อเขาก็ได้ยินน้ำเสียงเย้ยหยันของใครบางคน “ว่าแล้วเชียว! คงจะเป็นใครไปไม่ได้ถ้าไม่ใช่นายน้อยเลียร์!”

เมื่อหันหน้าไปทางต้นเสียง ทั้งสามคนก็เห็นเด็กหนุ่มคนหนึ่งซึ่งสวมเสื้อคลุมสีเขียวเข้มเดินมาหาพวกเขา

“เลฟ เบย์ฟิลด์!” เซลิกทักเขาพร้อมกับขมวดคิ้ว