บทที่ 1697

สิงโตยังคงคำรามอย่างต่อเนื่อง ขณะที่มันพุ่งตรงไปหาเจอรัลด์ จากนั้นมันก็กระโจนใส่เขาอย่างเต็มแรงด้วยน้ำหนักที่มหาศาลของมัน!

แน่นอนว่าเจอรัลด์ไม่มีทางปล่อยให้มันมีโอกาสทำเช่นนั้นได้!

เจอรัลด์ไถลเข้าไปใต้ท้องของสิงโตอย่างช่ำชอง โดยใช้ฝ่ามือตบเข้าที่ท้องของมัน มันถึงกับตกตะลึงทันที ก่อนที่ร่างของมันจะลอยกระเด็นออกไป!

ขณะที่เขามองร่างของสิงโตที่กระเด็นออกไป เจอรัลด์ก็สรุปได้ว่าถึงแม้มันจะมีขนาดใหญ่ แต่ด้วยน้ำหนักตัวที่มหาศาลของมัน มันจึงไม่มีทางที่จะเทียบกับความเร็วของเจอรัลด์ได้

อย่างไรก็ตาม เจอรัลด์ไม่ได้มีเจตนาที่จะปลิดชีพมันแต่อย่างใด ตรงกันข้าม เขากำลังคิดที่จะฝึกฝนมัน ท้ายที่สุด เจอรัลด์เองก็คิดอยากจะมีสิงโตตัวใหญ่มาอยู่ภายใต้การควบคุมดูแลของเขา

วินาทีที่ร่างของสิงโตกระแทกกับพื้น มันก็กลิ้งไปอีกสองสามตลบก่อนที่จะหยุดในที่สุด มันสลัดขนของมันขณะที่พยายามจะทรงตัว จากนั้นมันก็หันไปเผชิญหน้ากับเจอรัลด์ และจ้องมองเขาพร้อมกับคำรามอย่างดุเดือด

แม้ว่ามันจะเป็นสัตว์ร้าย แต่มันก็ไม่ได้โง่ มันตระหนักดีว่ามันไม่สามารถเอาชนะเจอรัลด์ได้ ซึ่งเป็นเหตุผลว่าทำไมมันจึงไม่กล้าโจมตีเขาอย่างบุ่มบ่ามอีกครั้ง

เมื่อเห็นเช่นนั้น เจอรัลด์ก็ก้าวไปข้างหน้าสองสามก้าวก่อนจะชี้ไปที่สิงโตและตะโกนว่า “แกมีสองทางเลือก ทางแรก คือมากับฉันและยอมให้ฉันเป็นนายของแกอย่างเชื่อฟัง หากแกปฏิเสธ ทางเลือกเดียวที่แกมีคือตาย ฉันจะปรุงแกให้สุก แล้วก็กินแกซะ! ขอบอกไว้ก่อนว่าฉันไม่เคยลิ้มรสสิงโตมาก่อนเลย และฉันก็อยากจะลองด้วย! แกจะเลือกทางไหนก็ว่ามา!”

เนื่องจากมันเป็นสัตว์ศักดิ์สิทธิ์ สิงโตที่มีพลังเหนือธรรมชาติตัวนี้จึงสามารถเข้าใจคำพูดของมนุษย์ได้อย่างไม่ต้องสงสัย ด้วยเหตุนี้ เมื่อมันได้ยินข้อเสนอของเจอรัลด์ สิงโตก็ดูสงบลงเล็กน้อย และดูเหมือนว่ามันกำลังครุ่นคิดอย่างหนัก...

หลังจากนั้นครู่หนึ่ง สิงโตก็ส่งเสียงคำรามอีกครั้ง