บทที่ 1726

สำหรับร่างเงาเนี่ย การเป็นเจ้าของดาบไททันนั้นหมายความว่าเขาเพิ่งได้รับพลังอันมากมายมหาศาล

เนื่องจากความสามารถของดาบแห่งอำนาจ ที่จะละลายร่างของใครก็ตามที่ถูกฆ่าได้อย่างสมบูรณ์ ไม่เพียงแต่ร่างเงาจะสามารถสังหารคนได้ในพริบตาเท่านั้น แม้แต่กระดูกหรือเลือดของเหยื่อเหล่านั้นไม่อาจหลงเหลืออยู่ด้วยซ้ำ! มันเป็นอาวุธที่น่ากลัวจริงๆ…

เมื่อเห็นว่าร่างเงานั้นถือดาบได้สำเร็จ ผู้เฒ่าฮิวจ์ก็เดินไปหาเขาก่อนจะพูดว่า "ในเมื่อตอนนี้นายได้รับดาบแห่งอำนาจแล้ว นายต้องอย่าลืมรักษาสัญญาที่จะให้ฉันดูแลเมืองเลือดมังกรล่ะ หลังจากที่นายพิชิตที่นั่นได้แล้ว”

แน่นอนว่าผู้เฒ่าฮิวจ์ไม่ได้นำบุคคลลึกลับเหล่านี้มาที่นี่ด้วยความเมตตาแต่อย่างใด ความจริงก็คือ เขาเพียงทำเช่นนั้นเพื่อที่เขาจะได้เป็นผู้นำสูงสุดของเมืองเลือดมังกร ในตอนที่ร่างเงาได้รับพลังของดาบ

สำหรับสาเหตุที่เขาอนุญาตให้เจอรัลด์ได้รับดาบฟิชกัทไปก่อนนั้น ก็เพื่อที่จะให้พวกเขาสามารถดึงดาบไททันออกมาได้ตั้งแต่แรก กล่าวกันตามตรงก็คือ ดาบฟิชกัททำหน้าที่เป็นผนึกที่ป้องกันไม่ให้ดาบไททันถูกปลดปล่อยออกมาได้ นั่นหมายความว่าดาบไททันจะหลุดออกจากผนึกได้ก็ต่อเมื่อดาบฟิชกัทถูกดึงออกมาก่อนเท่านั้น หากจะเปรียบกันให้เข้าใจง่าย ๆ ก็เหมือนกับการที่น้ำและไฟไม่สามารถประสานเข้ากันได้

หลังจากได้ยินสิ่งที่ผู้เฒ่าฮิวจ์พูด ร่างเงาก็เผยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ออกมา ก่อนที่จะจ้องมองชายชราอย่างชั่วร้ายขณะที่เขาพูดว่า "คุณรู้ไหม ผมยังไม่มั่นใจเลยว่าดาบเล่มนี้ทรงพลังขนาดไหน นายท่านฮิวจ์ ถ้ายังไม่ได้ลองใช้ดาบเล่มนี้ แล้วผมจะรู้ได้ยังไงว่าผมจะสามารถพิชิตเมืองเลือดมังกรได้…?”

“นายไม่จำเป็นต้องกังวลในเรื่องนั้นเลย! ตอนนี้ดาบฟิชกัทไม่ได้ปิดผนึกพลังของดาบไททันอีกต่อไปแล้ว ความแข็งแกร่งของมันก็เพิ่มขึ้นเป็นอย่างมาก! เพียงแกว่งดาบครั้งเดียว ก็เพียงพอที่จะสร้างความเสียหายอย่างมหาศาลให้กับสภาพแวดล้อมโดยรอบของนายได้แล้ว! ถ้านายฟันเข้าที่ใครสักคน นายรู้อยู่แล้วว่าคน ๆ นั้นจะต้องละลายไปในทันที!” ผู้เฒ่าฮิวจ์ตอบด้วยรอยยิ้ม โดยไม่รู้ว่าช่วงเวลาสุดท้ายของเขากำลังจะมาถึง

“ทรงพลังอะไรขนาดนั้น! ถึงจะอย่างนั้นก็เถอะ ผมคิดว่าผมควรทดสอบพลังของมันกับใครสักคนจริง ๆ เพื่อให้ได้เห็นผลลัพธ์ด้วยตาตัวเอง…” ร่างเงายิ้มเยาะ ขณะที่เขามองผู้เฒ่าฮิวจ์ด้วยแววตาชั่วร้าย

ตอนนี้ผู้เฒ่าฮิวจ์รู้สึกค่อนข้างไม่สบายใจกับสีหน้าแววตาของร่างเงา ผู้เฒ่าฮิวจ์อดไม่ได้ที่จะพูดอย่างตะกุกตะกัก “…นาย… นายคิดจะทำอะไร?”