บทที่ 1755

ไม่นานนัก ก็ถึงเวลาค่ำคืนและพื้นที่ทั้งหมดก็ถูกกลืนหายไปในความมืดมิด ท่ามกลางความเงียบสงัดนั้น มีเพียงเสียงแตกของกองไฟ ซึ่งเป็นสถานที่ที่เจอรัลด์และพรรคพวกของเขาล้อมวงกันกำลังนั่งอยู่รอบ ๆ สนามหญ้า บรรยากาศสว่างราวกับกลางวัน...

นอกจากอาหารเย็นมื้อนี้มีเนื้อชิ้นใหญ่มากกำลังถูกปรุงอยู่บนกองไฟ เห็นได้ชัดว่าเจอรัลด์เก็บอาหารสำรองไว้เผื่อเหตุการณ์ฉุกเฉิน เจอรัลด์พยายามเก็บอาหารบางส่วนไว้ในกระเป๋าของเขาเอง และคาดเดาไว้แล้วว่าชาวบ้านจะแลกอาหารทั้งหมดจากกระเป๋าเป้ของเรย์

เนื่องจากเนื้อมีขนาดใหญ่ พวกเขาทั้งห้าจึงกินกันอย่างอิ่มหนำสำราญสำหรับอาหารเย็นมื้อนี้

เมื่อพวกเขาอิ่มท้องแล้ว เรย์ก็อดไม่ได้ที่จะถามด้วยน้ำเสียงกังวลเล็กน้อยว่า “…คุณคิดว่าเฟนและพรรคพวกของเขาจะตามเอาเรื่องเราในคืนนี้อีกไหม พี่คลอฟอร์ด?”

“ไม่ต้องคิดมาก คืนนี้เราจะผลัดกันเฝ้าระวัง นายนอนก่อนได้เลยแล้วพอครบสองชั่วโมงเราจะเปลี่ยนเวรกัน แบบนี้จะไม่มีใครแอบมาเล่นงานเราได้!” เจอรัลด์กล่าว

ต่อให้จะไม่มีเรื่องของเฟนเข้ามาเกี่ยวด้วย แต่เจอรัลด์ก็ยังจะเสนอให้ทำสิ่งเดียวกันอยู่ดี ท้ายที่สุดแล้ว พวกเขาอยู่ในพื้นที่อันไม่คุ้นเคย ด้วยเหตุนี้ พวกเขาจึงต้องเฝ้าระวังตัวอยู่ตลอดเวลาเพื่อป้องกันการลอบโจมตี

เมื่อรวมกับผู้เฒ่าฟลินท์ เจอรัลด์ยิ่งกังวลเรื่องความปลอดภัยของจูโน่และโนริมากกว่าเก่า เขาสาบานกับตัวเองว่าเขาจะไม่ยอมให้ใครคนใดคนหนึ่งได้รับบาดเจ็บหรือได้รับอันตรายระหว่างการเดินทางครั้งนี้...

เรย์ก็ไม่โต้แย้งในคำแนะนำของเจอรัลด์ เขาได้แต่พยักหน้าเห็นด้วย

จนถึงเวลาดึกดื่นจูโน่และโนริจึงผล็อยหลับไปในที่สุดพวกเธอพิงไหล่กัน แล้วจะเห็นได้ว่าผู้เฒ่าฟลินท์กำลังนั่งสมาธิอยู่ด้านข้าง ในขณะที่เรย์พิงเสาหลับไปในที่สุด

สำหรับเจอรัลด์ เขานั่งอยู่หน้ากองไฟ คอยระวังอันตรายขณะเหม่อมองท้องฟ้าบ้างเป็นครั้งคราว...

จากบริเวณที่เขานั่ง ท้องฟ้ายามค่ำคืนดูงดงามราวกับภาพวาดอย่างยิ่ง ไม่นานนัก พระจันทร์เสี้ยวอันสว่างไสวซึ่งก่อนหน้านี้ถูกเมฆบังไว้ก็เผยโฉมออกมาพร้อมกับดวงดาวที่พร่างพรายนับไม่ถ้วน...

เนื่องจากในเขตเมืองมีไฟนีออนและโคมไฟถนนต่าง ๆ มากมาย ภูมิทัศน์อันงดงามเช่นนี้จึงไม่อาจพบเจอได้ที่นั่น ด้วยเหตุนี้ ความงามตามธรรมชาติเหล่านี้จึงสามารถพบเห็นได้เฉพาะในถิ่นทุรกันดารเท่านั้น สิ่งนี้จะทำให้จิตใจของทุกคนที่ได้พบเห็นแจ่มแจ้งขึ้นได้อย่างแน่นอน...