บทที่ 286

ห้างนี้คนพลุกพล่านมาก

เจอรัลด์เดินดูไปรอบ ๆ โดยไม่รู้ว่าจะซื้อแบรนด์ไหนดี

เขาแค่ต้องการโทรศัพท์ที่ทนทาน

สุดท้าย สายตาของเขาก็ถูกตรึงอยู่กับรุ่นโทรศัพท์รุ่นหนึ่ง มันเป็นรุ่นที่มีคุณภาพที่ดีมากพร้อมกับป้ายราคา 2,830 ดอลลาร์

มันเป็นโทรศัพท์ราคาแพง

“คุณครับ ผมขอดูโทรศัพท์เครื่องใหม่นี้ให้ละเอียดกว่านี้หน่อยได้ไหมครับ? ขอบคุณครับ!”

เจอรัลด์ถามพนักงานขายหญิงอย่างสุภาพ

พนักงานขายหญิงคนนั้นเห็นเจอรัลด์เดินมองหาอยู่เกือบครึ่งค่อนวันแล้ว จากวิธีที่เจอรัลด์แต่งตัว เธอก็รู้ว่าเขาน่าจะเลือกหยิบโทรศัพท์เครื่องที่ถูกกว่านี้

แต่อย่างไรก็ตาม เธอคิดว่าเขาแค่กำลังพยายามจะรักษาหน้าเอาไว้

เนื่องจากเขาเดินดูไปรอบ ๆ ในห้องสรรพสินค้าที่มีชื่อเสียง พนักงานขายหญิงคนนั้นจึงคิดว่าเจอรัลด์มาที่นี่เพื่อกำลังแสร้งทำเป็นมองไปรอบ ๆ จากนั้น เธอคาดหวังไว้ว่าเขาจะทำเป็นราวกับว่าโทรศัพท์เครื่องนั้นไม่ใช่สิ่งที่เขาต้องการและเขาคงจะซื้อโทรศัพท์ที่ไม่มียี่ห้ออื่น ๆ ที่มีราคา 50 ดอลลาร์แทนและหลบจากไปเงียบ ๆ

เธอเคยเห็นคนแบบนี้มามากมายแล้ว

เมื่อเจอรัลด์ที่ดูโทรม ๆ เดินมาทางร้านของเธอ เธอจึงดูถูกเขา

เธอรู้สึกแปลกใจเมื่อเจอรัลด์พูดว่าเขาต้องการจะดูโทรศัพท์มือถือเครื่องที่แพงที่สุดในกลุ่มนี้

“ขอโทษค่ะ คุณผู้ชาย ลูกค้าจะไม่ได้รับอนุญาตให้ทดลองใช้โทรศัพท์เครื่องนี้โดยไม่ซื้อมันได้นะคะ!” พนักงานขายหญิงกล่าวอย่างเหลืออด

สิ่งที่เธอหมายถึงจริง ๆ ก็คือแสดงเงินให้ฉันดูถ้าคุณมีมัน หรือไสหัวไปซะถ้าคุณไม่มี

“ผมไม่แม้แต่จะสามารถดูมันก่อนได้ด้วยซ้ำหรอกเหรอ?!” เจอรัลด์ถาม

เขาไม่มีกระเป๋าสตางค์ติดตัวมาด้วยในขณะนี้ ดังนั้นวิธีเดียวสำหรับเขาที่จะจ่ายก็คือใส่ซิมการ์ดของเขาเข้าไปในโทรศัพท์ และจ่ายผ่านการชำระออนไลน์

“ไม่ค่ะ คุณ! มันเป็นกฏของร้านของพวกเรา!” พนักงานขายหญิงหัวเราะคิก ๆ

“มาร์กี้! คุณอยู่หรือเปล่าตอนนี้? ผมพาเพื่อนบางคนมาดูโทรศัพท์บางรุ่นน่ะ!”

“อ่า ยินดีค่ะ!”