บทที่ 305

เจอรัลด์ไม่สามารถอยู่ต่อในห้องสมุดไปได้นานกว่านี้อีกแล้ว ด้วยการเช็ดเลือดกำเดาออกจากจมูกของเขา เขาจึงเผ่นหนีออกจากสถานที่เกิดเหตุทันที

ชีวิตของเขาจบแล้ว

เขาไม่สามารถแม้แต่จะห้ามใจตัวเองได้ด้วยซ้ำ! อย่างแรก: หญิงสาวคนนั้นน่าชวนมองอย่างสุด ๆ! ช่างเป็นร่างกายที่งดงามอะไรอย่างงี้!

เธอเป็นเทพธิดาแบบที่ผู้ชายทั่ว ๆ ไปไม่แม้แต่จะได้รับอนุญาตให้ฝันถึงได้ด้วยซ้ำ

และกลิ่นหอมนั้นที่เธอใช้...น่ามึนเมาอย่างมาก จมูกของเขาจึงถูกกระตุ้นขึ้นมา

เฮ้อ ความงามของลักษณะนั้นเป็นไปได้อย่างมากว่ามาจากภูมิหลังที่ร่ำรวย

ชายธรรมดาแบบไหนที่จะสามารถได้รับความสนใจของเธอได้ล่ะ?

เดี๋ยวนะ! ไม่ใช่ว่าเขา ตัวเขาเอง ก็เป็นคนมั่งคั่งหรอกหรือ? ฮ่า! เขาเอาแต่ลืมเกี่ยวกับเรื่องนี่ได้ยังไงนะ?

เจอรัลด์ส่ายหัวของเขาอย่างขบขันแกมเหน็บแนม

เขาพยายามจะแอบมองเข้าไปในห้องสมุดผ่านหน้าต่าง แต่ด้วยเหตุบังเอิญแปลก ๆ บางอย่างที่หญิงสาวคนนั้นก็ได้หันหน้ามา และกำลังมองออกไปทางหน้าต่างบานเดียวกันกับเขา เธอเฝ้ามองเขาอย่างสงสัย

สายตาของพวกเขาสบกัน และจากนั้นเธอก็หลบสายตาลงอย่างรีบร้อน

เจอรัลด์ก็ตัดสินใจที่จะไม่จ้องมองเธอต่อไปเช่นกัน

ด้วยความรู้สึกผิดเล็กน้อยที่เริ่มขึ้น เขาจำได้ว่าเขามีมีล่าอยู่แล้ว ณ ตอนนี้ เขาไม่ควรจะจ้องมองหญิงสาวคนอื่น ๆ ด้วยความปรารถนาแบบนี้ ยังไงซะ ก็มักจะมีหญิงสาวที่น่ารักอยู่ใกล้ ๆ นี้เสมออยู่แล้ว เขาไม่สามารถจะตกหลุมรักกับพวกเธอแต่ละคน และทุก ๆ คนได้เป็นอย่างดี!

นั่นไม่ใช่วิธีทางของ เจอรัลด์ คลอฟอร์ด ไม่เด็ดขาด

การต่อสู้เพื่อระงับสิ่งที่ขึ้น ๆ ลง ๆ ที่ซัดกระเพื่อมของหัวใจของเขา เขาก็ตระหนักได้ว่าเขาจะไม่สามารถมีสมาธิกับการทบทวนของเขาแบบนี้ได้

มันเกือบจะเที่ยงแล้ว เขาได้ทำการนัดกับเควต้าเพื่อจะพบเธอสำหรับมื้ออาหารกลางวันที่มหาวิทยาลัยซันนี่เดล สถานที่ที่เธอได้เข้าเรียนหลักสูตรวิชาชีพไปเมื่อสองสามวันก่อนที่ผ่านมา เขายังไม่เคยได้ไปพบเธอที่นั่นเลย