บทที่ 306

เควต้าและเจอรัลด์เดินเข้ามา ด้วยการแต่งกายอย่างเรียบ ๆ

สิ่งที่เห็นของพวกเขาจึงเรียกหน้าบึ้งที่แสนจะดูถูกเหยียดหยามจากหญิงสาวมากมายในร้าน

“ไม่ใช่ว่านั่นคือ เควต้า สมิธ หรอกหรือ? เธอมาที่นี่ ที่ซูราติเนี่ยนะ?”

ถัดไป เป็นกลุ่มหญิงสาวและชายหนุ่มสี่ถึงห้าคนที่เข้ามาเช่นกัน ขณะที่พวกเขาเดินผ่านโต๊ะที่เจอรัลด์และเควต้านั่งอยู่ พวกเขาบางคนก็ได้หยุดระหว่างทางของพวกเขาเพื่อจ้องมองไปที่เควต้าด้วยความประหลาดใจ ประกายตาขี้เล่นโฉบผ่านสายตาเหล่านั้น

“ลินดา...โอ้ เฮ้ ทุกคน…” เควต้าหน้าแดงขณะที่เธอกล่าวทักทายพวกเขา วางอาหารของเธอลงและกำชุดของเธออย่างประหม่า

ลินดาแต่งหน้าหน้าอย่างน่าดึงดูดใจและสวมชุดเดรสสีดำรัดรูปตัวเล็กที่แทบจะปิดก้นของเธอไว้ไม่มิด

เพื่อนผู้หญิงของเธอก็แต่งตัวด้วยเสื้อผ้าแฟชั่นล่อแหลมคล้าย ๆ กัน ในขณะที่ผู้ชายนั้นมีการเจาะหูซึ่งได้เปิดเผยสถานะทางสังคมที่สำคัญของพวกเขา

มันน่าจะสมเหตุสมผลที่จะทึกทักได้ว่าคนเหล่านี้เป็นเพื่อนร่วมชั้นของเควต้า

พวกเขาก็มีหลักสูตรการฝึกอบรมครูเช่นนี้ที่มหาวิทยาลัยของเจอรัลด์ด้วยเหมือนกัน คุณจะได้รับสิ่งต่าง ๆ ทุกประเภทในนั่น

บางคนเป็นเด็กเหล่อขอร่ำรวยที่ไม่ผ่านคุณสมบัติสำหรับหลักสูตรอื่น ๆ บ้างก็เป็นผู้ประกอบการธุรกิจขนาดเล็ก หรือบางคนก็เป็นกรรมกรที่ทำงานหนักอยู่เป็นประจำ

เด็กเหลือขอรวยร่ำรวยที่เข้าร่วมในชั้นเรียนส่วนมากก็เพื่อจะมาเลือกสาว ๆ

ส่วนหญิงสาวที่น่ารักที่นั่นก็หวังว่าจะได้พบกับเสี่ยเลี้ยง

ที่เหลือก็จะเป็นเหมือนเควต้า มาที่นี่เพื่อจะเรียนรู้บางอย่างอย่างแท้จริง

“ฮ่าฮ่าฮ่า...แน่นอนว่าเธอไม่สามารถจ่ายได้ในสถานที่นี้ใช่ไหม เควต้า?” ลินดากอดไหล่ของเธอ ยิ้มกว้างให้เควต้าด้วยความดีใจ เห็นได้ชัด การทำให้เควต้ารู้สึกต่ำต้อยแบบนี่นั้นทำให้ลินดารู้สึกเหมือนกับว่าเธอเป็นคนสำคัญจริง ๆ

โดยเฉพาะอย่างยิ่งเพราะตอนที่ชั้นเรียนแรกได้เริ่มขึ้นเมื่อสองวันก่อน หนึ่งในเด็กชายที่ร่ำรวยได้ยกหัวข้อขึ้นมาในชั้นเรียนว่าใครเป็นคนที่สวยที่สุดในบรรดาเพื่อนร่วมชั้นของพวกเขา