บทที่ 307

“ขอโทษนะ เจอรัลด์ ฉันทำให้คุณขายหน้าไปด้วย” เควต้าร้องไห้ “ฉันไม่น่ามาที่นี่เลย ที่สถานที่แบบนี้!”

วันนี้เป็นวันเกิดของเธอ และเธอจะใช้จ่ายมันไปกับเพื่อนเพียงคนเดียวของเธอในโลกนี้ แม้ว่าความรู้สึกของเควต้าจะบอบช้ำกับการเยาะเย้ยเช่นนี้

ไม่มีใครเข้าใจความรู้สึกของเธอไปได้ดีกว่าเจอรัลด์ เพราะครั้งหนึ่งเขาก็เคยยากจนมาก่อน เมื่อไหร่ก็ตามที่ความภาคภูมิใจของเขาถูกเหยียบย่ำแบบนั้น มันก็รู้สึกเหมือนกับว่าเขากำลังถูกแทงทะลุหัวใจ

ตอนที่เควต้ากำลังถูกโจมตีโดยหญิงสาวเหล่านั้น เจอรัลด์จึงต้องการจะโต้กลับ

แต่ถ้าเขาทำไปแบบนั้น เควต้าจะต้องทนทุกข์อยู่ในชั้นเรียนกับพวกเขามากแค่ไหนนับจากจุดนั้นเป็นต้นมา? ยังไงซะ เขาไม่เข้าใจจริง ๆ ว่าเกิดอะไรขึ้นจนถึงสุดท้าย ขณะที่พวกเขาเดินจากไป และมันไม่เหมือนราวกับว่าเจอรัลด์จะสามารถไล่ตามพวกเขาไป และตบหน้าพวกเขาสักห้าทีได้หนิ ใช่ไหม?

“อย่าไปสนมันเลย วันจะสิ้นสุดลงก่อนที่เธอจะทันได้รู้ตัวเสียอีก” เจอรัลด์ปลอบโยนเธอ “สิ่งที่เธอต้องทำตอนนี้ก็คือต้องตั้งใจเรียนอย่างหนัก!”

เขาอยากจะรู้ว่าเขาควรจะขอให้เอเดนช่วยดูแลเธอที่นี่ดีหรือไม่นะ

เควต้าพยักหน้าแรง ๆ

“รอผมอยู่ที่นี่นะ ผมต้องไปเอาบางสิ่งบางอย่าง ผมจะรีบกลับมา!” เจอรัลด์บอกเธอด้วยรอยยิ้ม และจากนั้นก็หลบออกไปด้านนอก

เขากำลังจะไปรับเค้กให้เธอ

ก่อนหน้านี้ เขาได้สั่งออเดอร์ออนไลน์กับร้านขายขนมในวิทยาเขต

ด้านนอก เขาได้พบกับชายหญิงสิบสองคนกำลังจับกลุ่มมุงล้อมหญิงสาวคนหนึ่งที่สวมแว่นกันแดด พวกเขาทั้งหมดได้เข้าไปด้านในด้วยกัน และทุกคนก็แต่งกายด้วยแฟชั่นล่าสุด

เจอรัลด์ไม่ได้มีความสนใจใด ๆ ให้กับพวกเขา บางทีเขาอาจได้ยินว่าผู้หญิงที่ชื่อลินดาคนนั้นได้เอ่ยถึงบางอย่างเกี่ยวกับวันเกิดของใครสักคนนี่แหละใช่ไหม? นั่นอาจเป็นเธอคนนั้น ถ้างั้น

อะไรก็ตามเหอะ

เจอรัลด์พบร้านขายขนม ซึ่งอยู่ใกล้กับร้านซูราติ มันทำให้เขาใช้เวลาประมาณสิบห้านาทีเพื่อห่อเค้ก และจากนั้นเขาก็มุ่งหน้ากลับไป

ตอนนี้มีนักเรียนกลุ่มใหญ่อยู่ด้านนอกร้านอาหาร พวกเขากำลังส่องเข้าไปด้านในผ่านทางเข้า พร้อมกับบางคนที่ถึงกับถ่ายรูปในโทรศัพท์มือถือของพวกเขาอีกด้วย

ต้องมีบางอย่างเกิดขึ้นแน่