บทที่ 357

“ครับ คุณคลอฟอร์ด ผมอยู่ที่ฐานกองทัพ คำสั่งของคุณคืออะไร?”

เดรกและไทสันกลายมาเป็นบอดี้การ์ดให้กับเจอรัลด์แล้ว แต่พวกเขาก็ไม่จำเป็นที่จะต้องติดตามเขาไปทั่วตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมง และดังนั้นเขาจึงให้พวกเขาทำงานรับผิดชอบหน้าที่ในฐานทัพ

“ทรัพยากรที่ฐานทัพสามารถช่วยวินิจฉัยโรคที่ไม่ทราบสาเหตุได้หรือเปล่า?” เจอรัลด์ถาม

“แน่นอนครับ แผนกทางการแพทย์ในฐานทัพนั้นรวมหมอที่ดีที่สุดในสาขาทั้งหมดไว้ พวกเขาสามารถรักษาได้เกือบทุกโรค! คุณต้องการอะไรไหมครับ คุณคลอฟอร์ด?”

“มีคนไข้ที่ลูกสาวชื่อกีย่าอยู่ในโรงพยาบาลประจำจังหวัด เธอเป็นนักเรียนที่มหาวิทยาลัยเมย์เบอร์รี่ โปรดช่วยค้นหา และส่งหมอที่ดีที่สุดไปที่นั่นด้วย!”

“เข้าใจแล้วครับ คุณคลอฟอร์ด!”

จากนั้นเจอรัลด์ก็วางสาย นั่นคือทั้งหมดที่เขาสามารถจะช่วยเหลือได้ เขาไม่หวังให้กีย่าจะต้องขอบคุณเขาเนื่องจากว่าเขาก็ไม่ควรจะเปิดเผยตัวเองอยู่ดี

หลังจากนั้น เขาก็กลับไปที่หอพักนักเรียนของตัวเองเพื่อศึกษาต่อ

ขณะเดียวกันนี้ ที่โรงพยาบาลประจำจังหวัด “คุณหมอครับ โปรดช่วยภรรยาของผมด้วย! ไม่ว่าจะมีค่าใช้จ่ายเท่าไหร่ ผมก็จะเต็มใจจ่าย!” ชายวัยกลางคนคนหนึ่งกำลังอ้อนวอนหมอที่โรงพยาบาลประจำจังหวัดอย่างสิ้นหวัง ด้านข้างของชายคนนั้นคือหญิงสาวที่น่ารักคนหนึ่งที่ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยน้ำตาคลอเบ้า สองคนนี้ไม่ใช่ใครที่ไหนนอกจากกีย่าและพ่อของเธอ วอลตัน ควาร์ริงตัน

“คุณควาร์ริงตัน พวกเราได้แจ้งให้แพทย์ที่ดีที่สุดในโลกมาที่นี่เพื่อช่วยเหลือ แต่พูดตามตรงนะครับ ไม่มีใครในพวกเราเคยพบกับโรคแบบนี้มาก่อนเลย แต่โปรดมั่นใจว่าพวกเราจะพยายามอย่างสุดความสามารถ!” หมอกล่าว

วอลตันล้มลงไปข้างหลัง แต่โชคดีที่กีย่าอยู่ที่นั่นเพื่อพยุงเขาไว้ จากนั้นเขาก็นั่งบนเก้าอี้เพื่อพักผ่อน

“พ่อค่ะ เราควรโทรหายานเก้นไหม? พวกเขาน่าจะสามารถช่วยเหลือได้!” กีย่าเสียใจที่เห็นพ่อของเธอเป็นแบบนี้