บทที่ 403

“ขอโทษค่ะ คุณผู้หญิง!” พนักงานเสริฟ์สาวที่นำหน้ายิ้มให้เลลา ที่จ้องด้วยอาการปากค้างกว้างขณะที่อาหารมากมายได้ถูกจัดวางอยู่บนโต๊ะตรงหน้าเจอรัลด์

“ห๊ะ? อะไรเนี่ย?” เลลาพูดตะกุกตะกักครู่หนึ่ง จากนั้นก็อุทานออกมา “เฮ้ เฮ้ เฮ้! ต้องมีบางอย่างที่ผิดพลาดแน่—คุณจำโต๊ะผิดแล้ว!”

ใครก็สามารถบอกได้ว่ามันเป็นอาหารหรูหราที่มีราคาแพงมาก—อย่างน้อยถึงห้าพันดอลลาร์หรือมากกว่านั้น—และมันถูกกำหนดมาให้เจอรัลด์งั้นเหรอ?

เลลามักจะคิดดูถูกเขาอยู่เสมอในฐานะที่เป็นผู้ชายที่ไม่ได้สำคัญอะไร ครั้งหนึ่ง เธอได้ปล่อยให้พ่อของพวกเขาจัดเตรียมให้พวกเขาแต่งงานกัน และมันทำให้เธอกลายเป็นตัวตลกไปอย่างสิ้นเชิง

“เฮ้ เลลา! ที่ไหนสักที่ในฟาร์มที่ห่างไกลออกไป คู่หมั่นของเธอกำลังรอเธออยู่นะ!” เธอยังคงสามารถเห็นรอยยิ้มที่เยาะเย้ยเหล่านั้นได้อย่างชัดเจนลึก ๆ ในใจของเธอ

มันเป็นบ่อเกิดความทุกข์ที่นาวนานที่สุดในชีวิตของเธอมาโดยตลอด เธอไม่เคยพูดถึงมัน แต่มันอยู่ในใจของเธอเสมอ ในฐานะที่เป็นสัญลักษณ์ของความอัปยศอดสูของเธอ เธอจึงดูถูกดูแคลน เจอรัลด์ คลอฟอร์ด อย่างที่สุด

แต่กระนั้น เจอรัลด์กำลังทานอาหารอย่างดีตอนนี้...

“จะมีความผิดพลาดอะไรได้ยังไงคะ? คุณคลอฟอร์ดมาที่นี่เพื่อสั่งเมนูที่แพงที่สุดของเรา ซึ่งถูกจัดเตรียมโดยเชพมือฉมังที่เชี่ยวชาญจากฝรั่งเศส! ทั้งหมดนี้เป็นราคาถึงหนึ่งพันดอลลาร์เชียวนะคะ!” พนักงานสาวมอบรอยยิ้มเจิดจ้าให้เธออีกครั้ง จากนั้นก็โค้งให้เจอรัลด์ และปล่อยให้เขาทานอาหารไป

“ว่าไงนะ? หนึ่งพันดอลลาร์!” เลลาตกตะลึง เธอไม่เคยตามใจตัวด้วยความหรูหราเช่นนี้มาก่อนเลย!

“เจอรัลด์ นายกำลังทำอะไรอยู่? ไม่มีใครยากจนกว่านายแล้ว และกระนั้นนายก็กำลังผลาญเงินไวขนาดนี้...ครัวฝรั่งเศสงั้นเหรอ? นายบ้าไปแล้วหรือไง? นายไม่เคยคิดที่จะเอาเงินหนึ่งพันดอลลาร์นั้นไปทำบางอย่างที่เป็นประโยชน์เลยหรือไง?” เลลาด่าว่าเขาด้วยคำพูดที่เสียดสี

“ถูกต้อง ถูกต้อง” ดักลาสร่วมด้วย “คนยากจนแน่นอนว่าชอบทำตัวเหมือนพวกเขามีเงินให้ใช้จ่าย! ฉันเป็นใคร และนายเป็นใคร? โทรศัพท์มือถือของฉันมีราคามากเท่ากับอาหารมื้อนี้ที่นายกำลังทานอยู่ที่นี่! สิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อกี้ทำให้นายผวาใช่ไหม?”

เอาตามตรง ที่นี่ในมณฑลเงียบสงบนี้ โทรศัพท์มือถือห้าร้อยดอลลาร์คือสัญลักษณ์ของสถานะที่ยิ่งใหญ่—แต่ดักลาสก้าวขึ้นไปอีกขั้นหนึ่ง: ด้วยโทรศัพท์ที่มีราคาถึงหนึ่งพันดอลลาร์ มันแสดงให้เห็นว่าเขาเป็นคนสำคัญจริง ๆ

แต่ตอนนี้ มันไม่ได้เป็นอะไรเลยนอกจากราคาของอาหารมื้อหนึ่งสำหรับเจอรัลด์ ไม่มีใครจะยอมรับได้โดยไม่แสดงความเห็น

“เจอรัลด์ มันไม่ใช่ว่าพวกเรากำลังพยายามทำให้นายรู้สึกแย่นะ...แต่มันจะไม่ดีกว่าเหรอที่จะเอาเงินนี้ไปซื้อเสื้อผ้าดี ๆ ให้ตัวเองน่ะ หรือโทรศัพท์ดี ๆ สักเครื่อง หรือบางทีอาจเป็นการแปลงโฉมบางอย่าง...แต่แทนที่ นายแค่...อี๋!” เลลาส่ายหัวของเธอใส่เขาอย่างรังเกียจ