บทที่ 5

เจอรัลด์เดินออกจากห้องทันที

ในตอนนี้นาโอมิและหัวหน้าหอพักของเจอรัลด์ ฮาร์เปอร์ไล่ตามเจอรัลด์ไปทันที

"นายกำลังทำอะไร? ฉันไม่ได้บอกว่าฉันไม่ชอบของขวัญของนายเลยนะ” นาโอมิพูดอย่างกังวล

ฮาร์เปอร์ก็พูดขึ้นในตอนนี้ “เจอรัลด์อย่าไปเลย อยู่ทานอาหารเย็นก่อนแล้วค่อยไปสิ ถ้านายออกไปตอนนี้เราจะเบื่อที่นี่มากนะ”

เจอรัลด์ยิ้มก่อนที่เขาจะตอบว่า “พวกเธอสนุกที่นี่ต่อไปเถอะ มีบางอย่างที่ฉันต้องทำตอนนี้ แต่ฉันหวังว่าพวกเธอจะเชื่อว่าฉันไม่ใช่คนประเภทที่จะซื้อของปลอม!”

เจอรัลด์ไม่รู้ว่าเพื่อนจะเชื่อเขาหรือเปล่า

ในขณะที่เขาคิดเกี่ยวกับเรื่องนี้ เจอรัลด์ ได้แต่โทษพี่สาวสาวของเขาที่ให้บัตรแก่เขาโดยมียอดการใช้จ่ายขั้นต่ำห้าหมื่นดอลลาร์

แม้ว่าฮาร์เปอร์และนาโอมิยังคงเกลี้ยกล่อมเจอรัลด์ แต่เขาก็ยังตัดสินใจที่จะไปในที่สุด

“คนอนาถาคนนั้นจริง ๆ เหรอ?” แดนนี่ถามด้วยรอยยิ้มทันทีที่นาโอมิและฮาร์เปอร์กลับมาที่ห้อง

ฮาร์เปอร์ตอบว่า “แดนนี่ นายเปลี่ยนเป้าหมายการกลั่นแกล้งไม่ได้เหรอ? ทำไมนายถึงกลั่นแกล้งเจอรัลด์อยู่เสมอ? เขาน่าอนาถไม่พอรือไง”

ฮาร์เปอร์ไม่สามารถทนต่อไปได้อีกต่อไป

“ฮ่า ๆ ๆ เขาเป็นคนขอ! ทำไมเขาถึงซื้อกระเป๋า Hermes เลียนแบบให้เป็นของขวัญแก่นาโอมิ? ยิ่งไปกว่านั้นเขายังเลือกที่จะมอบไอเท็มลิมิเต็ดอิดิชั่นของปลอมให้เธอ เขาแย่ที่สุดจริง ๆ!”

อลิซทำได้เพียงยิ้มอย่างหน้าเจื่อนขณะที่เธอส่ายหัว

หลังจากออกจากร้านอาหาร เจอรัลด์เดินบนถนนอย่างไร้อารมณ์ใด ๆ บนใบหน้าของเขา

เมื่อเจอรัลด์ยากจนจริง ๆ สิ่งที่เขาปรารถนาคือความร่ำรวย อย่างไรก็ตามตอนนี้เขามีเงินอย่างล้นหลาม ซึ่งเขาไม่ได้รู้สึกพิเศษอะไรเลย

ยิ่งไปกว่านั้นเขาซื้อกระเป๋าให้เพื่อนซึ่งมีราคามากกว่าห้าหมื่นห้าพันดอลลาร์ แต่เขาก็ยังถูกดูหมิ่นและเยาะเย้ย

ในขณะที่เจอรัลด์กำลังคิดว่าเขาควรจะไปที่ไหนดี จู่ ๆเ ขาก็ได้รับสายโทรศัพท์

เป็นสายจากเจสสิก้า พี่สาวของเขา

เจอรัลด์รับสายทันที "พี่!"

“เจอรัลด์! ตอนนี้นายกำลังทำอะไรอยู่”

“ ฉันว่างมาก ๆ …”

“ในกรณีนั้นช่วยฉัน ... ”

เจอรัลด์อยากรู้อยากเห็นในตอนนี้

“นายรู้จัก ถนนการค้าเมย์เบอร์รี่ไหม? พี่ลงทุนในถนนสายนั้นและพัฒนามันตอนที่พี่กลับไปที่ประเทศเพื่อไปหานายเมื่อสี่ปีก่อน พี่จำเป็นต้องเซ็นสัญญาต่ออายุกับนักลงทุนบางคน แต่พี่ไม่สามารถกลับประเทศได้ในตอนนี้”

“ในตอนนั้น พี่รวมชื่อของนายไว้ในการพัฒนาโครงการด้วย ดังนั้น ถนนการค้าเมย์เบอร์รี่ จึงเป็นของเราทั้งคู่ แม้ว่านายจะเซ็นสัญญาก็ตาม! ไปต่อสัญญาในนามของพี่ทีนะ”

"ฮัลโหล? เจอรัลด์ นายได้ยินที่พี่พูดไหม”

แน่นอนว่าเจอรัลด์ได้ยินทุกอย่างที่เธอพูด

อย่างไรก็ตามในเวลานี้เขารู้สึกสับสนจริงๆ

ถนนการค้าเมย์เบอร์รี่?

นั่นเป็นจุดเด่นอย่างหนึ่งของเมืองเมย์เบอร์รี่

มีร้านค้าและสถานประกอบการมากมายบนถนนแห่งการค้า

นอกจากนี้ยังมีสถานที่ที่เรียกว่า เวย์แฟร์ เมาน์เทน เอนเตอร์เทนเมนท์ บนยอดเขาทอดตามถนนการค้า นี่เป็นสถานที่ที่บรรดาผู้มั่งคั่งและมีอำนาจในเมืองเมย์เบอร์รี่มักจะมาเยี่ยมเยียนกัน

พี่สาวของเขาพวกเขาเป็นเจ้าของ ถนนการค้าเมย์เบอร์รี่ ทั้งหมดงั้นเหรอ?

“พี่สาว พี่กำลังบอกความจริงกับผมหรือเปล่า? เราเป็นเจ้าของถนนแห่งการค้านั้นเหรอ”

“ไอ้บ้า! พี่คุยกับแกมานานมากแล้วและแกคิดว่าพี่แค่ล้อเล่นเหรอไง? ทำไมพี่ถึงต้องตลกเกี่ยวกับเรื่องนี้ด้วย? พี่ไม่สามารถมีส่วนร่วมในหลาย ๆ อุตสาหกรรมได้ด้วยตัวเองและนั่นคือเหตุผลที่พี่ใช้บัตรประจำตัวของแก ตอนนี้แกเป็นเจ้าของครึ่งหนึ่งของถนนการค้า”

“พี่ได้คุยกับแซค เจ้าของ เวย์แฟร์ เมาน์เทน เอนเตอร์เทนเมนท์ แล้ว เมื่อแกไปถึงที่นั่นในภายหลังเพียงแค่บอกชื่อของแกและบอกให้เขารู้ว่าแกเป็นเจ้านายคนที่สอง!”

"ผม…"

“โอเค โอเค แค่นี้ใช่ไหมครับ? ผมมีอย่างอื่นที่จะต้องทำ ดังนั้นผมจะวางสายก่อน!”

บี๊บ บี๊บ บี๊บ

เจอรัลด์ถือโทรศัพท์ไว้ในมือและเขาก็ถึงกับพูดไม่ออก

เขาไม่เคยไปที่ เวย์แฟร์ เมาน์เทน เอนเตอร์เทนเมนท์ มาก่อนและเขาไม่รู้ว่าจะคาดหวังอะไร

เจอรัลด์หายใจเข้าลึก ๆ ก่อนที่เขาจะเรียกรถแท็กซี่และมุ่งตรงไปที่ เวย์แฟร์ เมาน์เทน เอนเตอร์เทนเมนท์

เวย์แฟร์ เมาน์เทน เอนเตอร์เทนเมนท์ รวมร้านอาหารความบันเทิงและที่พักไว้ในอาคารเดียว

เป็นบ้านพักหลังใหญ่ตั้งอยู่บนเนินเขาบน ถนนการค้าเมย์เบอร์รี่

เจอรัลด์เงยหน้าขึ้นก่อนจะเดินเข้าไปในบ้านพัก …

“คุณผู้ชาย กรุณารอสักครู่นะคะ!”

เจอรัลด์ถูกสาวสวยสองสามคนหยุดโดยไม่คาดคิดทันทีที่เขาเข้าไปในบ้านพัก

“คุณผู้ชายคะ วันนี้คุณผู้ชายจองที่พักไว้ที่นี่หรือไม่คะ” เด็กสาวคนหนึ่งถามอย่างรวดเร็วขณะที่เธอมองไปที่เจอรัลด์

เด็กสาวเหล่านี้รับผิดชอบงานต้อนรับทั้งหมดที่โถงด้านหน้าและพวกเธอคุ้นเคยกับการรับแขกวีไอพีมาแล้วหลายคน

พวกเธอรับผิดชอบงานต้อนรับทั้งหมดที่โถงด้านหน้าและพวกเธอคุ้นเคยกับการรับแขกวีไอพีมาแล้วหลายคน

อย่างไรก็ตามเจอรัลด์แต่งตัวสบาย ๆ เมื่อเทียบกับคนร่ำรวยและมีอำนาจคนอื่น ๆ ที่มักจะไปเยือนที่นั่น

แม้ว่าสาวสวยจะมีสายตาที่ดูถูก แต่พวกเขาก็ยังสุภาพต่อเจอรัลด์มาก

“ผมไม่ได้จองไว้ครับ แต่ผมมาที่นี่เพื่อมองหาใครบางคน” เจอรัลด์ตอบขณะที่เขายิ้ม

ในเวลานี้เขามองไปที่สาวสวยที่อยู่ตรงหน้าเขาและในที่สุดเขาก็เข้าใจว่าทำไม เวย์แฟร์ เมาน์เทน เอนเตอร์เทนเมนท์ จึงถูกมองว่าเป็นเทพนิยายแห่งเมืองเมย์เบอร์รี่