บทที่ 525

“เป็นอะไรไป สจ๊วต?” เอวาถาม เขาดูกังวลอย่างเห็นได้ชัด

“มันพัง!” สจ๊วตกล่าว ใบหน้าของเขาซีดราวกับแผ่นกระดาษ จากนั้นเขาก็วิ่งลงบันไดทันที และเอวาก็เดินตามหลังไป เธอรอให้เขาคุยโทรศัพท์เสร็จก่อนจะเดินเข้ามาหาเขาช้า ๆ

“สจ๊วต…? มีอะไรเหรอเปล่า? ได้โปรดอย่าทำให้ฉันกลัว!” เอวาถามซ้ำกับคำถามของเธอ เธอเริ่มกังวลมากขึ้นทุกวินาที

สจ๊วตไม่ใช่ผู้ชายที่มีเพียงรูปลักษณ์ของเขาเท่านั้น เขามีคุณสมบัติในเมย์เบอร์รี่ และพ่อแม่ของเขาก็เป็นคนที่ประสบความสำเร็จเช่นกัน โดยพื้นฐานแล้วเขามีพร้อมทั้งหมดทุกอย่าง ดูเหมือนว่าเขาจะดูเด่นกว่าเพื่อนร่วมงานคนอื่น ๆ ของเอวาในบริษัทอย่างเป็นธรรมชาติ ซึ่งเป็นหนึ่งในเหตุผลที่เธอชอบเขามากตั้งแต่แรก

เอวาเคยใฝ่ฝันที่จะแต่งงานกับสจ๊วตในเมย์เบอร์รี่ในวันหนึ่ง ถ้าเธอโชคดี เธอก็อยากจะทำงานที่นั่นเช่นกัน เนื่องจากพ่อของเธอเป็นครูใหญ่ในโรงเรียนมัธยมของเธอ เธอจึงมีทั้งความจองหองและถากถางตั้งแต่อายุยังน้อย ความสนใจทั้งหมดที่เธอมีจนถึงตอนนี้คือ ผู้ชายที่มีภูมิหลังที่แข็งแกร่งและร่ำรวยมาก

“นี่มันแย่แล้ว เอวาจำบริษัทที่เราลงทุนกับคุณวิลสันได้ไหม? มีบางอย่างผิดพลาด!” สจ๊วตพูดด้วยน้ำเสียงตื่นตระหนก

เอวารู้ทันทีว่ากำลังพูดถึงอะไร การลงทุนในบริษัทนั้นได้รับคำสั่งจากกรรมการท่านหนึ่ง สจ๊วตและคุณวิลสันมีส่วนร่วมในกระบวนการนี้ เนื่องจากบริษัทต้องการมีรายได้เพิ่มขึ้นจากการลงทุน จึงเป็นเรื่องธรรมดาที่ทุกคนในบริษัทจะต้องการเงินนั้นมากขึ้นเช่นกัน

ดังนั้นพวกเขาจึงตัดสินใจลงทุนในบริษัทแห่งหนึ่งเช่นกัน พวกเขาจะดำเนินการด้วยตนเอง และรายงานกลับไปที่สาขาหลักเพื่อที่พวกเขาจะได้จัดหาเงินทุน เพื่อวัตถุประสงค์ในการลงทุน บริษัทนี้ได้รับเงินทุนไปแล้วกว่า 80,0000,00 ดอลลาร์แล้ว แต่มีเพียงผู้ที่เกี่ยวข้องเท่านั้นที่รู้เกี่ยวกับบริษัท

ทุกอย่างดูเหมือนจะราบรื่นมาก สาขาหลักได้อนุมัติคำขอเงินทุนของพวกเขาแล้ว และพวกเขาคิดว่าด้วยการลงทุนทั้งหมดที่เกิดขึ้น พวกเขาจะไม่มีวันถูกค้นพบ นอกจากนี้ บริษัทได้จัดให้มีการประกันแบบทวีคูณเนื่องจากใช้ชื่อธุรกิจอื่นในท้องถิ่น ไม่มีอะไรควรผิดพลาด

“ผมไม่รู้หรอกว่าพวกผู้สูงวัยกำลังคิดทำอะไร แต่พวกเขาเพิ่งตัดสินใจตรวจสอบที่บริษัทของเรา! ยิ่งไปกว่านั้น ดูเหมือนว่าพวกเขาจะรู้ว่ากำลังตรวจสอบอะไรอยู่! เนื่องจากพวกเขาไม่สามารถปรับสมดุลงบการเงินได้ พวกเขาจึงสงสัยว่ามีใครบางคนกำลังฉ้อโกง!”

สจ๊วตมีความกังวล เขารู้ว่านี่คือมัน

“มันแปลกแต่! ธุรกิจไม่ได้ใหญ่โตขนาดนั้น และเราไม่ได้ให้เงินทุนมากมายขนาดนั้นด้วย! เรายังใช้ชื่อธุรกิจอื่นด้วย! ไม่มีทางที่พวกเขาจะตรวจพบสิ่งนี้ได้อย่างง่ายดาย!”