บทที่ 539

“มันช่างเป็นเรื่องบังเอิญที่พวกเราตัดสินใจมาที่นี่เพื่อทานอาหารเหมือนกัน บรี นี่ใครกันเหรอ?”

ทันทีทันใดนั้น หนึ่งในพวกเขาก็มองไปที่เจอรัลด์และถามขึ้นมา

“โอ้! เขาเป็นเพื่อนของฉัน ไม่ต้องกังวล ถ้าเธอยุ่งอยู่ ก็เชิญเลยไปทานอาหารของเธอก่อนสิ!”

เมื่อได้ยินว่าพวกเขาเรียกเธอด้วยชื่อจริงของเธอ เธอจึงเริ่มประหม่าขึ้นมามากเกินไป

พวกเขาไม่ใช่แค่คนแปลกหน้าที่ไหน แต่เป็นเพื่อนร่วมชั้นจากมัธยมต้นของเธอ นอกจากนั้น พวกเขาก็กำลังเรียนอยู่ที่มหาวิทยาลัยเดียวกันในปัจจุบันนี้อีกด้วย มันเกินกว่าความคาดหมายที่เธอจะบังเอิญได้พบกับพวกเขาในวันนี้ เพราะเธอก็ค่อนข้างกลัวว่าสถานการณ์แบบนั้นอาจจะเกิดขึ้น

“ไม่เอาน่า อย่าเป็นแบบนี้เลย บรีรีบแนะนำเขาให้พวกเราสิ นี่คือเพื่อนแบบไหนกัน? นอกจากนี้ เขาก็สั่งอาหารอร่อย ๆ มากมายขนาดนี้ให้เธอ พวกเราต้องรู้ให้ได้ว่าเขาเป็นใคร!”

พวกเขาร้องขอกันอย่างตื่นเต้น

“บรีเหรอ? เธอชื่อมิเชลไม่ใช่หรือไง?” เจอรัลด์ถามด้วยความสับสนงุนงง

“มิเชลเหรอ? นั่นคือพี่สาวของบรี เอ๋? เกิดอะไรขึ้นเนี่ย? เดี๋ยวนะ นายไม่รู้จักซาบริน่าเหรอ? ถ้าอย่างนั้นนายมาทำอะไรที่นี่ล่ะ?”

พวกเขาถาม ดูประหลาดใจ

“เจอรัลด์ หุปปากน่า!” ซาบริน่ารีบลุกขึ้นยืนอย่างประหม่า

จากนั้นเธอก็ลากคนอื่น ๆ ไปด้านข้าง

ดูเหมือนว่าเธอต้องการจะอธิบายสถานการณ์ให้พวกเขาฟัง

แต่เจอรัลด์ดูเหมือนจะเข้าใจอะไรบางอย่างอย่างหลังจากนั้น

เขาจำได้ลาง ๆ ว่า คุณลุงวินเทอร์พูดว่ามิเชลมีน้องสาวที่เด็กกว่าเธอราว ๆ สามปี

เป็นไปได้ไหมว่าเธอคือน้องสาวของมิเชล—ซาบริน่า?

‘เช่นนั้นมันหมายความว่า มิเชลไม่ได้มานัดบอดในวันนี้ใช่ไหม? แต่เธอขอให้น้องสาวของเธอมาแทนงั้นเหรอ?’

‘โธ่เว้ย! ไม่ต้องสงสัยเลยว่าเธอไม่แม้แต่จะแสดงความจริงใจแม้แต่นิดเดียวในการนัดบอดวันนี้ เธอยังกล้าถามคำถามแกมโกงเกี่ยวกับบ้าน และรถอย่างหยาบคายอีกด้วยซ้ำ’

ครู่ต่อมา ซาบริน่าก็กลับมาพร้อมกับคนอื่น ๆ สีหน้าของเธอดูตรึงเครียดและแย่ลง

“ใช่ ถูกต้อง ฉันคือซาบริน่า มิเชลคือพี่สาวของฉัน แต่นายรู้ไหมว่าทำไมพี่สาวของฉันถึงขอให้ฉันมา? เธอบอกให้ฉันมาที่นี่เพื่อถามความเห็นของนาย พี่สาวของฉันถือเอาเรื่องนี้จริงจังเมื่อคุณปู่บอกเธอเกี่ยวกับเรื่องนี้ แต่สิ่งที่นายทำวันนี้มันน่าผิดหวังจริง ๆ ฉันยังเล่าให้เพื่อนของฉันฟังด้วยถึงสิ่งที่นายเพิ่งบอกฉัน และแม้แต่พวกเขาก็พิสูจน์ได้เลยว่านายแค่โม้อย่างไร้เดียงสาเกี่ยวกับตัวนายเองแค่นั้น!”