บทที่ 538

เจอรัลด์ตระหนักขึ้นมาได้ หลักจากนั้นครู่หนึ่งว่าจุดประสงค์ของเธอในการมาพบกันนั้นไม่ใช่เพื่อการนัดบอด

นอกจากนี้ เจอรัลด์เองก็ไม่ได้เต็มใจที่จะเข้าร่วมการนัดบอดนี้เหมือนกัน

ดังนั้นเขาจึงตัดสินใจแหย่เธอเล่น เมื่อคิดว่าเขาอาจจะสามารถทำให้มันจบ ๆ ไปซะแค่นั้น

“นายกำลังเสแสร้งทำเป็นอะไรอยู่ที่นี่กัน? ถ้านายมีบ้านที่นั่นจริง ๆ ทำไมนายไม่ไปอยู่ที่นั่นล่ะ?” ซาบริน่าพูดเยาะเย้ย

“ฉันเป็นเจ้าของบ้านที่นั่นจริง ๆ ก็แค่ว่าฉันไม่มีเวลาพอที่จะไปอยู่ นอกจากนี้ มันก็อยู่บนยอดภูเขา ฉันยังไม่ชินกับมันถ้าฉันจะอยู่ที่นั่นคนเดียว นั่นคือสถานที่สำหรับภรรยาในอนาคตของฉันกับฉัน!”

เจอรัลด์ยิ้มและตอบกลับ

“โอ้ ให้ตาย! มันอยู่บนยอดภูเขา นายรักษาป่าไม้ให้ใครอยู่หรือเปล่าเนี่ย? พวกเขาซื้อบ้านหลังเล็กให้นายที่นั่นใช่ไหม?”

ซาบริน่าหัวเราะเย้ยหยันเบา ๆ น้ำเสียงของเธอเต็มไปด้วยความดูถูก

“งั้นนายเป็นเจ้าของรถไหม? ให้ฉันบอกนายนะถ้าฉันไปทำงานที่เมย์เบอร์รี่ ฉันจะไม่นั่งรถไหน ๆ ที่มีราคาน้อยกว่า 45,000 ดอลลาร์แน่” เธอกล่าวต่อไปอย่างหยิ่งผยอง

“ฉันมีรถคันหนึ่งเหมือนกัน แต่ฉันจอดมันไว้ที่เชิงเขา”

“ตรงเชิงเขา นั่นคือรถประเภทไหนล่ะ?”

“แลมบอร์กินี!” เจอรัลด์ตอบ

ซาบริน่าพูดเยาะเย้ย “ให้ตาย โอ้มายก๊อด นายบ้าหรือเปล่า?! เจอรัลด์!”

เธอไม่อาจทนมันได้อีกต่อไปแล้ว

ตอนแรก เธอคิดว่าเจอรัลด์อาจจะเป็นเจ้าของบ้าน และรถในเมย์เบอร์รี่ก็ได้

แต่กลายเป็นว่าเขาดูเหมือนจะแค่โม้เกี่ยวกับตัวเองเท่านั้น

‘ฉันเกรงว่าเขาคงไม่รู้สินะว่าพี่สาวของฉัน และฉันค่อนข้างตระหนักดีถึงภูมิหลังครอบครัวและสถานะภาพทางสังคมของเขา’ เธอคิดกับตัวเอง

“ฉันกำลังพูดความจริงอยู่ มันไม่ใช่เรื่องโกหกใด ๆ ฉันไม่สามารถทำอะไรได้อยู่แล้วถ้าเธอเลือกที่จะไม่เชื่อฉัน”

เจอรัลด์ยักไหล่ของเขาด้วยความยอมจำนน

เขารู้สึกว่าเขาถือเอาเรื่องนัดบอดนี้ค่อนข้างจริงจัง อย่างน้อยถ้าคุณลุงวินเทอร์ถามเขาเกี่ยวกับเรื่องนี้ในอนาคต เขาก็จะสามารถให้คำตอบที่เหมาะสมกับเขาได้

“ดูสิ ให้ฉันเข้าประเด็นเลยนะ ครอบครัวของฉันจะไม่มีวันชอบคนอย่างนาย นายรู้ไหม ฉันตัดสินใจที่จะเชื่อนายและคิดว่านายเป็นคนซื่อสัตย์เพราะนายยากจน ดังนั้นฉันถึงคิดว่ามันคงจะไม่เป็นไรที่จะให้โอกาสนายได้พิสูจน์ตัวเอง แต่ตอนนี้ ช่างมันเถอะ นายมันคนระยำ!”

ซาบริน่าถ่มน้ำลาย

ในตอนนั้น เธอต้องการที่จะลุกขึ้นและจากไปทันที

แต่เธอแข็งทื่อและคิดขึ้นมาฉับพลัน:

‘บ้าจริง! ฉันมาที่นี่แต่เช้า และฉันยังแต่งหน้าอีกด้วย แต่ถ้าฉันไม่แม้แต่จะได้ดื่มอะไรเลย และจากไปง่าย ๆ แบบนั้นเพราะฉันรำคาญเขาขึ้นมา นั่นคือการสูญเสียที่แท้จริง’