บทที่ 657

เป็นสายเรียกเข้าจากแซค

“ครับ?”

“ผมแค่ต้องการจะเช็คดูว่าคุณไปถึงหรือยัง คุณคลอฟอร์ด ผมจะส่งเบอร์โทรของผู้จัดการทั่วไปของเขตปกครองซอลฟอร์ดให้คุณ ชื่อของเขาคือ ซาไทร์และก็เหมือนตระกูลคลอฟอร์ด เขตปกครองซอลฟอร์ดมีธุรกิจอยู่ทั่วทุกมุมโลกเช่นกัน เมื่อคุณไปถึง คุณสามารถมองหา แบร์รี่ ซาไทร์ได้นะครับ ถ้าคุณต้องการ” แซคกล่าว

เขาเพียงจะเช็คเจอรัลด์ดูเพื่อให้มั่นใจว่าเขาไม่ได้ตกอยู่ในปัญหาใด ๆ

“เข้าใจแล้ว!”

“เมื่อพูดแล้วก็ คุณคลอฟอร์ด ก่อนหน้านี้ผมก็มอบหมายให้แบร์รี่ไปตามหาจี้หยกนั้นในเขตปกครองซอลฟอร์ด และเห็นได้ชัดเจนว่าเขามีข่าวบางอย่างเกี่ยวกับมันแล้ว!”

“เอาล่ะครับ! ผมจะโทรหาเขาในไม่ช้านี้แล้วกัน!”

ทีทีที่เขาวางสาย เจอรัลด์ก็นอนเหยียดอยู่บนเตียงก่อนจะโทรหาแบร์รี่ถัดไป

แบร์รี่ดูเหมือนจะค่อนข้างตื่นเต้นเมื่อได้รับสาย แต่อย่างไรก็ตาม เขาก็จัดการทำให้ตัวเองสงบลงได้เกือบจะทันทีก่อนที่จะเข้าเรื่องที่จะพูดคุยกัน

“ครับ คุณคลอฟอร์ด ผมค้นหาไปทั่วทุกที่สำหรับข่าวที่เกี่ยวกับจี้นั้น และในที่สุดผมก็หาบางอย่างพบ แม้ผมจะไม่สามารถระบุได้ว่าจี้นั้นมีต้นกำเนิดมาจากครอบครัวไหนกันแน่ แต่ผมก็พบชายชราคนหนึ่งที่เต็มใจจะดูจี้นั้นหลังจากผมเล่ามันให้เขาฟัง ตามที่เขาบอก เขาจะสามารถบอกได้ว่าจี้อันนี้มาจากครอบครัวไหนเพียงแค่ได้ดูมัน!”

“เอาล่ะ แต่มันค่อนข้างดึกแล้วตอนนี้ ผมจะขอบคุณมากถ้าพวกเราสามารถพบปะกันในพรุ่งนี้ได้ คุณก็สามารถพาผมไปพบชายชราคนนั้นแล้วกันถ้างั้น!”

หลังจากพูดคุยกันสั้น ๆ จากนั้นเจอรัลด์ก็วางสาย

จากนั้นเขาก็พยายามโทรหามีล่า เขาแค่เคยชินกับการโทรหาเธอในทุก ๆ คืน แค่ได้พูดกันสั้น ๆ ก็พอ แต่อย่างไรก็ตาม เธอก็ไม่ได้รับสายของเขาเลยได้สักพักแล้วตอนนี้

ในขณะเดียวกัน มีล่าก็กำลังคิดถึงเจอรัลด์อยู่ในหอพักของเธอเช่นกัน

มีนักเรียนหญิงมากมายมาจากทั่วทุกมุมโลกที่พักอยู่ในอพาร์ตเมนต์ของสถานีโทรศัพท์แห่งนี้ ขณะที่พวกเธอบางคนอยู่ที่นั่นเพื่อศึกษา แต่คนอื่น ๆ ก็อยู่ที่นั่นสำหรับการฝึกงานของพวกเธอ

“มีล่า? เธอช่วยไปเป็นเพื่อนฉันเพื่อซื้อของบางอย่างหน่อยได้ไหม?” มอลลี่ถามขณะที่เธอตบไหล่มีล่าเบา ๆ