บทที่ 658

ทันใดนั้น ก็ได้ยินเสียงผู้หญิงร้องไห้ใกล้ ๆ ห้องของมีล่า เมื่อมีล่าออกไปเพื่อจะดูว่าเกิดเรื่องวุ่นวายอะไรขึ้น คนอื่นสองสามคนก็ออกจากห้องของพวกเธอไปเพื่อดูว่ามีอะไรเกิดขึ้นกันแล้ว มีล่าและคนอื่น ๆ จึงตามพวกเธอไปอยู่ด้านหลัง

“เป็นอะไรไป? เกิดอะไรขึ้น?” หนึ่งในหญิงสาวที่อยู่ที่นั่นถามขึ้นมา

“ฉัน…ฉันออกไปกับเพื่อนร่วมบ้านของฉันก่อนหน้านี้และตอนที่ฉันกลับมา ฉันก็ตระหนักได้ว่าแหวนเพชรที่แฟนของฉันซื้อให้ฉันหายไป! มันเป็นแหวนที่แพงมาก และฉันก็ไม่สามารถหามันเจอที่ไหนเลย!” หญิงสาวคนนั้นกล่าวพร้อมกับร้องไห้คร่ำครวญ

ฮอลลี่ได้ยินเสียงอึกทึกครึกโครมจากห้องถัดไป และตอนนี้เธอก็มาอยู่นี่เหมือนกัน

“อย่างร้อเลย ไซลีน่า เธออาจจะวางมันไว้ผิดที่ก็ได้ เธอก็รู้ว่าเธอสะเพร่ามากแค่ไหน บางทีเธออาจจะทิ้งมันไว้สักที่โดยไม่ตั้งใจหรือเปล่า?” ฮอลลี่แนะนำ

“แต่ฮอลลี่ ฉันจะไม่มีวันวางของสำคัญขนาดนั้นผิดที่แน่! ฉันระมัดระวังเป็นพิเศษอยู่เสมอกับแหวนที่มีราคาถึงหกพันดอลลาร์วงนั้น!” ไซลีน่าปล่อยโฮ

“ช่างแปลก! เอาล่ะ เอางี้ เธอไปที่ไหนมาวันนี้และใครบ้างอยู่ในหอพัก? เป็นไปได้ไหมว่าประตูของเธอไม่ได้ปิดสนิทดังนั้นใครบางคนที่รู้เกี่ยวกับแหวนวงนี้จะเข้ามาขโมยมันไปหรือเปล่า?”

“ตอนแรก ใครบอกให้เธออวดแหวนให้ทุกคนดูในเวลากลางวันแสก ๆ ล่ะ?” ฮอลลี่กล่าวเพิ่มเติม

“อืม…พวกเราทั้งห้าไปชอปปิงด้วยกัน…มีเพียงนาริซซ่าที่อยู่ในหอพัก…เธอบอกว่าเธอจำเป็นต้องเขียนบทของเธอ…” เพื่อนร่วมบ้านคนหนึ่งกล่าว

“ไม่…ไม่ใช่ฉันนะ! ฉันไม่ได้เอาแหวนไป!” นาริซซ่ากล่าว รู้สึกกลัวขึ้นมา

“แต่เธอคือคนเดียวที่อยู่ในหอพักขณะนั้น จะเป็นใครไปได้กันล่ะ?” ฮอลลี่ซักถาม

“ทำไมเธอไม่ให้พวกเราตรวจสอบเตียงของเธอ เพื่อที่เธอจะสามารถพิสูจน์ความบริสุทธิ์ของเธอได้?” ฮอลลี่แนะนำต่อ

มีล่ารู้ดีว่าฮอลลี่เพียงแสดงความโกรธของเธอโดยตรงไปที่นาริซซ่า เพราะนาริซซ่าเป็นเพื่อนสนิทกับเธอ

เมื่อเข้าใจเช่นนั้น จากนั้นมีล่าจึงปกป้องนาริซซ่าทันทีโดยกล่าวขึ้นมา “ฉันสามารถพิสูจน์ให้ได้ว่านาริซซ่าไม่ได้แตะของของไซลีน่า! สุดท้ายแล้ว เธอก็ไม่ใช่คนแบบนั้น!”