บทที่ 696

หลังจากที่เจอรัลด์จากไป อาสาสมัครคนอื่นสองสามคนก็เริ่มรู้สึกเสียใจกับตัวเอง ท้ายที่สุดแล้ว พวกเธอก็อยากจะพบกับเศรษฐีเหมือนกัน!

มันเป็นเพียงโชคชะตาของพวกเธอที่พวกเธอไม่ได้อยู่ที่นั่นในตอนที่เจอรัลด์ทิ้งเงินบริจาคจำนวนมหาศาลนั้นไว้

พวกเธอสามารถใช้โอกาสนั้นในการทำความรู้จักกับเขาได้! อนิจา เมื่อในที่สุดพวกเธอรู้ถึงการบริจาคจำนวนมหาศาลนั้น เจอรัลด์ก็จากไปนานแล้ว ไม่นานหลังจากนั้น อาสาสมัครทั้งหลายก็ออกจากบริเวณนั้นไปกัน

เป็นตอนนั้นเองที่ได้ยินเสียงเชียร์อย่างดังมาจากด้านในของห้องเรียนห้องหนึ่ง

“ไม่น่าเชื่อ! สเตลล่าบริจาคไป 4,500 ดอลลาร์สำหรับการกุศลในวันนี้!” เพื่อนร่วมชั้นสองสามคนของเธออุทานขึ้นมาด้วยความตื่นเต้นกัน

ก่อนหน้านี้สเตลล่าสังเกตเห็นว่ามีการดำเนินการแคมเปญการบริจาคตอนที่เธอมาถึงมหาวิทยาลัย เมื่อเห็นว่าการบริจาคไม่ได้ก่อให้เกิดอันตรายอะไร เธอจึงบริจาคเงินนั่นไป

แม้เงินบริจาคนั้นไม่ได้มีค่าอะไรมากนักสำหรับเธอ และเธอก็ไม่ได้ตั้งใจจะนำหัวข้อนี้ขึ้นมาพูดในขณะที่พวกเธอพูดคุยกัน แต่การหลุดปากพูดไปของเธอก็ทำให้เพื่อนซี่ของเธอได้ยินถึงจำนวนเงินมากมายที่เธอบริจาคไป

จากนั้นข้อมูลก็ลุกลามไปเร็วอย่างกับไฟป่าในหมู่เพื่อนร่วมชั้นของเธอและไม่นานก่อนที่ทั้งชั้นเรียนจะปะทุขึ้นมาด้วยความประหลาดใจกัน

การตอบสนองของพวกเขาได้รับการรับรองเป็นอย่างดี ไม่ว่าจะอย่างไร เธอก็เป็นนักศึกษามหาวิทยาลัยคนหนึ่งเหมือนกับพวกเขา แต่เธอกลับมีความสามารถในการบริจาคเงินถึง 4,500 ดอลลาห์ได้! ยิ่งไปกว่านั้น นักเรียนส่วนใหญ่ก็จะทั่งบริจาคเพียงเล็กน้อยและไม่ได้ให้การสนับสนุนการกุศลใด ๆ เลย

โดยไม่คำนึงถึงปฏิกิริยาของพวกเขา มันก็ไม่ได้เป็นเรื่องสำคัญอะไรขนาดนั้นสำหรับสเตลล่าจริง ๆ

“เมื่อพูดแล้วก็ ฟาเบียนพูดว่าเขาจะมาโรงเรียนในวันนี้ไม่ใช่เหรอ? ทำไมเขาถึงยังไม่อยู่ที่นี่ล่ะ? เขาเพิ่งกลับมาจากการแข่งขันเทควันโด และเขาก็ได้ที่สองเลยนะรู้ไหน!” อิซาเบลกล่าวขึ้นมา ขณะที่เธอเหลือบมองไปยังทางเข้าของชั้นเรียน

“โอ้ อดทนกว่านี้หน่อยสิ!” สเตลล่าแหย่เธอเล่น

“ฮึ่ม! จะเป็นไปได้ยังไงกัน? ถ้าเขาไม่มาในเร็ว ๆ นี้ละก็ คนอื่นก็จะเริ่มคิดว่าเขาน่าสนใจหรือบางอย่างแบบนั้น!” อิซาเบลตอบกลับ ขณะที่เธอมองไปยังทิศทางของเจอรัลด์

ทันทีที่เธอพูดจบ ประตูชั้นเรียนก็เปิดออก

“ฟาเบียน!”

“ฟาเบียนอยู่นี่แล้ว!”

ทันทีที่พวกเขาเห็นเขา นักเรียนเกือบทั้งหมดในชั้นเรียนก็เริ่มประกาศการปรากฏตัวของเขาด้วยความเบิกบานใจกัน

“ฟาเบียน! ทำไมถึงมาช้าจัง? ขั้นเรียนกำลังจะเริ่มขึ้นแล้วนะ!” อิซาเบลกล่าว ในขณะที่ลุกยืนขึ้นร้องเสียงแหลมด้วยความรู้สึกปิติยินดีเช่นกัน