บทที่ 697

เพื่อนร่วมชั้นทั้งหมดยังคงตกอยู่ในความงุนงงกันหลังจากความดีอกดีใจทั้งหมดนั้น

เห็นได้ชัดว่าข่าวนี้ก็ไปถึงหูของอาจารย์ประจำชั้นของพวกเขาเช่นกัน เนื่องจากสเตลล่าและฟาเบียนเริ่มได้รับเกียรติ และพวกเขาทั้งคู่ก็อยู่ในชั้นเรียนของเขา นั่นจึงหมายความว่าแม้แต่เขาก็จะกลายมาเป็นที่รู้จัก!

ไม่นานก็มีการประกาศ กล่าวไว้ว่านักเรียนทุกคนจากหลักสูตรปริญญาตรีจำเป็นต้องเข้าร่วมงานขอบคุณการบริจาค งานเช่นนี้เป็นงานสำคัญในวิทยาเขตเนื่องจากมีงานอื่นไม่กี่งานเท่านั้น เช่นวันกีฬา ที่เปิดโอกาสให้นักศึกษาทั้งหลายได้เพิ่มความนิยมของพวกเขา

เมื่อได้ยินแบบนั้น เพื่อนร่วมชั้นของทั้งคู่ต่างก็สนับสนุนเรื่องนั้นกัน! ท้ายที่สุด พวกเขาจะไม่สนับสนุนได้อย่างไรหลังจากค้นพบว่าเพื่อนร่วมชั้นสองคนของพวกเขาจะกลายมามีชื่อเสียงในเร็ว ๆ นี้?

หลังจากพักทานอาหารกลางวันสั้น ๆ ทุกคนจากหลักสูตรปริญญาตรีก็เริ่มมุ่งหน้าไปยังหอประชุมของโรงเรียนกัน

แต่อย่างไรก็ตาม เจอรัลด์กลับเริ่มมุ่งหน้าไปยังชั้นเรียนของพวกเขาแทน

“นายจะไม่เข้าร่วมงานนี้เหรอ เจอรัลด์?” มาร์เวนถาม

“ไม่ล่ะ!” เจอรัลด์ตอบกลับ

เขาเคยเข้าร่วมงานแบบนี้มามากมายแล้วในอดีต นี่ไม่ใช่งานสำคัญพิเศษอะไรสำหรับเขา สำหรับเขาแล้ว การบริจาคก็เป็นเพียงวิธีแสดงความรักและเอาใจใส่คนอื่น ๆ เนื่องจากเขาก็ได้ทำแบบนั้นไปแล้วผ่านการบริจาคของเขา เขาจึงไม่รู้สึกจำเป็นต้องเข้าร่วมงานเช่นนี้กับคนอื่น ๆ เลย

“แต่เจอรัลด์ ดูสิ! เทพธิดาสองคนนั้นก็กำลังจะไปเข้าร่วมเช่นกันนะ!” มาร์เวนกล่าวขณะที่เขาขี้ไปยังทางเขาของหอประชุมโรงเรียน

เจอรัลด์หรี่ตา ตระหนักได้ว่าเขาพูดถูก

“เอาน่า ไปกันเถอะ! เนื่องจากทุกคนก็จะไปกัน พวกเราจะดูไม่ดีนะถ้าพวกเราเลือกที่จะไม่เข้าร่วม ใช่ไหม?” มาร์เวนกล่าวเพิ่มเติม

“งั้นมั้ง… เอาล่ะถ้างั้น!” เจอรัลด์ตอบกลับ ขณะที่เขาส่ายหัวของเขาอย่างหมดหนทาง

มาร์เวนมีเหตุผล มันจะไม่เป็นผลดีกับเขาที่จะถูกมองว่าเป็นคนแปลกประหลาด ท้ายที่สุด เขาก็ยังคงต้องปะปนไปกับพวกนักเรียนที่นั่นไปสักระยะหนึ่งอยู่ดี

ดังนั้น เจอรัลด์จึงลงเอยด้วยการติดตามมาร์เวนเข้าไปในหอประชุม

เมื่อพวกเขาอยู่ด้านในแล้ว พวกเขาก็เห็นสองสาวนั่นอยู่คนเดียวในแถวสุดท้าย ทำตัวเรียบง่ายตามปกติ

ไม่มีใครกล้าแม้แต่จะนั่งใกล้กับพวกเธอด้วยซ้ำ โดยเลือกที่จะยืนมากกว่าทำแบบนั้นกัน

“ให้ตายเถอะ ไม่มีที่นั่งเหลือแล้ว!” มาร์เวนกล่าว ขณะที่เขาเกาหลังหัวของเขา

“นายหมายความว่ายังไง? มีที่นั่งว่างตั้งเยอะอยู่ตรงนั้น!” เจอรัลด์ตอบกลับ ขณะที่เขามองไปยังทิศทางของแจสมิน